بنای آرامگاهی را نمیتوان صرفا اثری معماری برای نشاندادن محل دفن یک انسان دانست. اینگونه بناها، در طول تاریخ، همواره محل تلاقی معماری با حافظه، هویت و تصور یک جامعه از شخصیتهای بزرگ خود بودهاند