گرههای هندسی که روزگاری در پنجرهها و تزئینات اماکن مقدس جلوهگر معنا، نظم و قداست بودند، امروز به کف پیادهروها و سالنها افتادهاند.
چهارباغ اصفهان، تنها خیابانی تاریخی در قلب شهر نیست؛ بلکه تجلیگاهی است از همآغوشی طبیعت با معنا، نظم با زیبایی و جسم با جانِ تمدن ایرانی اسلامی. این گذرگاه سبز و باوقار همچون متنی قابل تامل از حکمت بصری و هنری، پیشروی هر بینندهای گسترده میشود.
آنیتا شیرانی، با آثار نقاشی خط خود در مجموعه «هور» با ترکیبی از نور، خط و رنگهای طبیعی، تصویری انتزاعی از خورشید و طبیعت ایران را خلق کرده است.
نمایشگاه «یک میم، یک دنیا حرف» تجربهای است از رهایی در هنر نقاشی خط که مخاطب را به جهانی پر از احساس و تخیل دعوت میکند.
جشنواره دانشجویی داستان کوتاه زایندهرود، با تمرکز بر نگاه جسورانه و خلاق دانشجویان، امسال نیز میزبان صداهای تازهای در ادبیات داستانی بود.
ورود هوش مصنوعی به دنیای هنر، مرز میان خلاقیت انسانی و الگوریتمی را کمرنگ کرده و تعاریف سنتی هنر را با پرسشها و چالشهای تازهای روبهرو ساخته است.
اصفهان با ثبت جهانی برخی از هنرهای اصیل خود، تاکنون گام مهمی را در مسیر جهانیشدن برداشته است …
با وجود اینکه نقاشان محلی هرگز سفری به اروپا نداشتند و با سبکهای هنری غربی نیز آشنا نبودند …
در مجموعه «خودسوزی چنارها»، سمیرا مسافری با بهرهگیری از درخت چنار بهعنوان نماد، سفری درونی را به تصویر میکشد …
مرور سفرنامههای تاریخی، فرصت نابی است برای نگریستن دوباره به شهری که سالها در آن زیستهایم؛ اما این روزها به سبب عادت، از درک آن بازماندهایم.
استاد حبیبالله فضائلی، خوشنویس نامدار و عارف والای ایرانی، با قلم و خطی خوش، پیوندی سترگ و ماندگار میان هنر و حکمت خلق کرد. در آثار او، هر حرف، خود سطری است سوی راه و مسیر حقیقت.
تندیسهای آهنی حسین مدنیبروجنی در هتل عباسی اصفهان، نمایشی از ضایعات فراموششده فلزاتی است که به آثاری زنده بدل شدهاند، آثاری که روایتگر حیات، مقاومت و زیبایی هستند و پیامآور این نکتهاند که هنر از دلِ فراموشی، زندگی میآفریند.