در تاریخ فرهنگ و ادب ایران، نامهایی وجود دارند که نمیتوان آنها را در یک عنوان یا یک رشته علمی خلاصه کرد. جلالالدین همایی از همین چهرههاست؛ ادیبی که شعر، تصحیح متون، تاریخ ادبیات، عرفان، فلسفه، بلاغت و اصفهانپژوهی را در کنار هم پیش برد و در هر حوزه، اثری ماندگار از خود بر جای گذاشت.
دادهنما با موضوع میراث مشترک مدرسه علمیه نیمآورد و سرزمین تختفولاد
اصفهان را نماد و ویترین معماری و تمدن ایران در بعد از اسلام معرفی میکنند؛ اما پیدا شدن نشانههای حیات و زندگی جمعی در «تپه اشرف» به ما گفت که این شهر پیش از اسلام نیز زیستگاه بشر و یکی از مراکز تمدنی در فلات ایران بوده است. شاید بسیاری فراموش کرده بودند که اگر در شرق اصفهان تپه اشرف ما را به دوران اشکانیان میبرد، در غرب این شهر نیز کوه آتشگاه ما را به عصر ساسانیان متصل میکند. این مطلب مروری کوتاه دارد بر کوه آتشگاه و چالشهای آن و نیز به نکتهای باریک درباره حفاظت از میراث فرهنگی مشترک اشاره میکند.
پیش از آن که ایده وحدت حوزه و دانشگاه در گفتمان رسمی کشور مطرح شود ؛حتی قبل تر از آن ، زمانی که به دستور رضاخان میرپنج حوزه های علمیه، اکثرا مهر و موم می شدند ، همچنان کسانی با انگیزه های الهی ، در پی کسب علم و معرفت برای رشد و تعالی بودند و تفاوت عرصه ها تاثیر قابل ملاحظه ای در انگیزه و جهدشان نداشت.