«درباره ما چیزی وجود ندارد، جز داستانِ درد و رنج گذشته، جز آنکه هر چه تلاش کردیم بر باد رفت و بدتر شد! آنچه که خواهد بود درباره توست. درباره تو و درباره من که حالا معنی واقعی خواهد داد و درباره ما خواهد شد. درباره ما را فرزندانمان و آیندگان خواهد گفت؛ ولی امید دارم که این گونه بگویند که (مردگانِ آن سالها عاشقترین زندگان بودند). در زمانهای تنها و رهاشده در گسترهای از جهان هولناک و تلخ که تنها امید نجاتمان کنارهمبودن است، اتحاد است و انسجام. دستها و زلفها را گره میکنیم، مسئولیت میپذیریم و قدمهای کوچک و کوچک و کوچک را بر میداریم تا بلکه کور سوی امیدی در جایی و لحظهای نمایان شود.
فرمانده انتظامی استان اصفهان روز گذشته در جمع خبرنگاران با اشاره به اینکه چهارشنبه آخر سال، آرام طی شد، بیان کرد: این موضوع نشئتگرفته از توجه مردم و فرهنگ غنی حاکم در سطح استان است. همچنین در روز طبیعت، مردم به رعایت حقوق شهروندان و عدم ایجاد تجمعات و دورهمیها در پارکها و تفرجگاهها دقت کردنــد. سردار مــحمــدرضــا میرحیدری با بیان اینکه طرح نوروزی در حوزه ترافیکی از 25 و در حوزه نیروی انتظامی از 27 اسفندماه آغاز شد و تا 14 فروردینماه ادامه یافت، افزود: با کاهش محدودیت در ایام نوروز، بالغبر 18 میلیون خودرو در سطح استان تردد داشتند؛ بااینحال سرقت با کاهش 11درصدی و جرائم خشن نیز با کاهش ۵۷درصدی در ایام نوروز همراه شد.
امضای سند همکاریهای جامع ایران و چین را میتوان مهمترین و البته پر حاشیهترین رویداد فروردین 1400 در ایران دانست. سندی که چند ماهی است بحثهای فراوانی پیرامون آن در محافل سیاسی و اقتصادی شکل گرفته است بالاخره در روز هفتم فروردین با حضور وانگ یی، وزیر امور خارجه چین و محمد جواد ظریف، وزیر امورخارجه ایران به امضای دو طرف رسید. از همان ساعتهای نخست انتشار خبر امضای این سند فضای مجازی و افکار عمومی نسبت به آن واکنشهای متفاوتی نشان دادند. عدهای امضای سند همکاری با چین را نوعی تسلط این کشور بر منابع کشورمان توصیف میکنند و در مقابل عدهای دیگر حضور چین در اقتصاد ایران را عامل رشد و توسعه اقتصادی میدانند.
مدیریت شهری عبارت است از یک سازمان گسترده، متشکل از عناصر و اجزای رسمی و غیررسمی مؤثر و ذیربط در ابعاد مختلف اجتماعی، اقتصادی و کالبدی حیات شهری که اداره، کنترل و هدایت توسعه همهجانبه و پایدار شهر را بر عهده دارد. گستردگی، تنوع و پیچیدگی مفهوم مدیریت شهری، چنان است که بههیچوجه نمیتوان شهرداری را معادل مدیریت شهری دانست؛ شهرداری مسئول مدیریت شهر است. مدیریت شهری مترادف با همه بازیگران عرصه شهر است و نقش شهرداری بهعنوان هسته مرکزی مدیریت شهر، هدایت، نظارت، راهبری و جلب مشارکت سایر بازیگران است.
«شهرداری اصفهان برای سومین سال متوالی با یکی از الگوهای مشهور، ارزیابی میشود. صبح زمستانی نهم دی ماه به همین منظور جلسه هجدهمین دوره فرایند تعالی سازمانی با حضور قدرت اله نوروزی شهردار اصفهان، علیرضا صادقیان معاون برنامهریزی و توسعه سرمایه انسانی شهرداری، معاونان شهردار و جمعی از ارزیابان و مدیران شهری در سالن کنفرانس کتابخانه مرکزی برگزار شد تا با ارزیابان پایتخت با تخصصهای مختلف به صورت مجازی ضمن پرسیدن سؤالاتشان از مدیران شهری در جریان روند برنامهها و فعالیتهای شهری اصفهان قرار بگیرند. حمید زاهدی، رضا مشکین راد، علی احمدوند، سید مهدی ابوالحسنی، یوسف نیکاختر و سمیرا بکر با تخصصهای مختلف سؤالاتی درباره زمینههای رویکرد اصفهان 1405، اهداف زیست پذیری و روند هوشمندسازی شهر اصفهان از مدیران شهری پرسیدند و به سؤالات هر کدام از آنها پاسخهای دقیقی داده شد. به گفته ارزیابان پایتخت تاکنون هشت همایش فصلی با رویکرد تعالی سازمانی برگزار شده است و در اسفندماه امسال با برگزاری همایشی، جوایز مناطق برتر اهدا خواهد شد.»
همانطور که شهرها و مسئولان شهری نقش بسزایی در توسعه کشورها با داشتن روابط دیپلماتیک خارج از محدوده نظامهای حاکم دارند، شهروندان نیز ازجمله بازیگرانی هستند که میتوانند به همراه شهرداریها و نمایندگان این حکومتهای محلی نقش مستقل خود را در ارتباطات اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی نشان دهند؛ آنچه بر تمرکززدایی از حکومتهای شهری استوار است و شهرداریها میتوانند با ایجاد فضا و بسترهای مناسب در ارتباط شهروندان با دیگر نهادها و سازمانهای بینالمللی، مسیر خود را در جهت گسترش روابط بینالملل و توسعه شهری هموار سازند.
آگاهی از حقوق کودک و تعهد به آن سنگ بنیادین یک جامعه حقمدار و دوستدار کودک است. پرورش شهروندان مسئول، قانونمدار و مطالبهگر بیش از هرکجا در خانواده و توسط والدین آگاه به حقوق انجام میپذیرد. خانه حقوق شهروندی شهرداری اصفهان با هدف ارتقا آگاهی و طرح موضوع حقوق کودک به عنوان یکی از محورهای […]
«شهر محل سکونت»؟ هر فرمی که پر کردیم، با این پرسش ساده پرتکرار روبهرو شدیم و بیوقفه آن را پاسخ دادیم؛ اما سؤالی نبود که از ما بپرسد: «در شهر محل سکونت خود چقدر سکنی گزیدهاید؟» مهمتر از آن، کسی از ما نپرسید: «در شهر وجودتان چقدر قرارگرفتهاید؟ آن عالم، آن ساحت، آن افقی که در آن نفس میکشید، کجاست و مختصاتش چیست؟» ما هم به آن فکر نکردیم! به پاسخهای بیدرنگ و به تکرار افتادیم و از انتخاب جا ماندیم، انتخابی که قول داده بودیم برایش روی زمین بیاییم و باشیم. «بله» گفته بودیم که سکنی گزینیم و مسئولیت بودنمان را بپذیریم.