سفر جدید عاصم منیر به تهران، پنجمین سفر رسمی فرمانده نیروهای مسلح پاکستان از زمان آغاز میانجیگری اسلامآباد میان ایران و آمریکا توصیف شده است؛ سفری که در ظاهر برای رایزنی درباره روابط دوجانبه و تحولات منطقهای انجام شد، اما در مرکز آن یک پرسش سیاسی سنگین قرار دارد؛ اینکه آیا کانال پاکستان هنوز میتواند از تماسهای پراکنده عبور کند و به چارچوبی برای پایان جنگ برسد؟ اهمیت سفر منیر در این است که پاکستان هم به تهران دسترسی سیاسی و امنیتی دارد و هم میتواند با واشنگتن و بازیگران عرب منطقه گفتوگو کند. بااینحال، میانجی نمیتواند خلأ اعتماد میان دو طرف را بهتنهایی پر کند. آینده این روند به یک توافق محدود، قابل سنجش و مرحلهای وابسته است؛ توافقی که ابتدا از کنترل درگیری و توقف اقدامات برگشتپذیر آغاز شود و سپس به پروندههای دشوارتر برسد.
دانشجو در دانشگاه قرار نیست تنها درس بخواند و پس از فارغ التحصیلی با ورود به محیط کار، ناگهان با واقعیتهای پیچیده اداره کشور روبهرو شود. چراکه اگر دانشگاه تنها محل آموزش و تولید مقاله باشد، بخشی از کارکرد اصلی خود را از دست داده است. در حالیکه میتوان به دانشجو فرصت داد تا درخصوص بخشی از مسائل واقعی کشور فکر کند، بحث کند، راهحل بدهد و حتی سازوکار تصمیمگیری را از نزدیک تجربه کند. ایدهای که قرار است در «کمیسیون ویژه پارلمان دانشجویی» دنبال شود