
بیش از دو دهه از خشکی زایندهرود میگذرد و این رود خسته همچون فردی بهخوابفرورفته، آرام و بیصدا کف شهر خوابیده است؛ نه صدای خروشش شهر را مینوازد و نه نجوایی از آن به گوش میرسد. نه خبری از رقص مرغان دریایی بالای آسمانش است و نه صدای آواز آوازخوانها زیر پلهایش.









