جای روایت خیلی از دختران و زنان در ادبیات خالی است. به خصوص الان که گزارههای نادرست به دختران و زنان جامعه ما دارد القا میشود. الان در خصوص مسائل زنان درگیر جنگی هستیم که در آن باید روایتهای درست را شناسایی و مطرح کنیم.
کمرنگبودن امکانات سرویس و خدمات حملونقل شهری از جمله مهمترین مشکلاتی است که زنان برای تردد با وسایل حملونقل عمومی در شهر با آن روبهرو هستند.
نظامیانی که از جنگهای بهاصطلاح «ابدی» آمریکا در عراق و افغانستان به موطن خود بازگشتهاند، اغلب با سؤالاتی بهشدت شخصی دربارۀ تجاربی که از سر گذراندهاند مواجه میشوند. یکی از این کهنهسربازان شرایط را اینگونه برایم توضیح داد: «از من میپرسند آیا تو هرگز کسی را هم در جنگ کشتهای؟ آیا اصلاً پریشان و بههمریخته هستی؟ من از هیچکدام از این حرفهایشان دلخور نمیشوم چون شرایط را درک میکنم. ما به جای متفاوتی رفتیم، چند سالی نبودیم و حالا برگشتهایم و هیچکس نمیداند چطور با آدمهایی مثل من حرف بزند.»
با توجه به انواع نیازهای ویژه مربوط به نقشهای زنان که به دو دسته عملی و استراتژیک تقسیم میشود میتوان نیازهای تأمین کننده کیفیت زندگی زنان در فضای شهر را به دو دسته استراتژیک و عملی تقسیم کرد. در سالهای اخیر نظریه امنیت انسانی به عنوان مکملی برای رویکرد توسعه انسانی وارد مباحث کیفیت زندگی شده است. در حالی که توسعه انسانی بر فراگردها و مراحل گسترش حوزه انتخابهای مردم تاکید دارد. امنیت انسانی بر این امر دلالت دارد که مردم در به کارگیری این انتخابها چه اندازه آزادی و امنیت دارند و اینکه به طور نسبی تا چه میزان نسبت به پایداری فرصتهای در اختیارشان اطمینان دارند. در این باره باچیابی (1384) به امنیت فردی، خشونت و سوء استفاده از زنان و کودکان اشاره میکند. (غفاری.1385).
پروفسور بورلی اسکگز جامعهشناس مطرح بریتانیایی و فارغالتحصیل دکترا از دانشگاه کیل انگلستان است. او همکاری با دانشگاههای مطرح بسیاری را در کارنامه درخشان خود دارد که ازجمله آنان میتوان به ریاست گروه مطالعات زنان در دانشگاه لنکستر، عضویت در هیئتعلمی و ریاست دپارتمان جامعهشناسی در دانشگاه منچستر و همچنین دانشگاه گلداسمیتز، استاد مطالعات جنسیت […]