در بعضی محلهها، مسجد فقط محل اقامه نماز نیست؛ جایی است که زندگی در آن جریان دارد، آدمها در آن به هم میرسند، برای روزهای سخت چاره میکنند و برای مناسبتهای مذهبی و اجتماعی، کنار هم میایستند.
در دل محله عسکریه اصفهان، مسجد الغفور سالهاست فراتر از یک مسجد عمل میکند؛ مکانی که علاوه بر اقامه نماز، به پایگاهی برای فعالیتهای فرهنگی، اجتماعی و جهادی تبدیل شده است.
با آغاز ثبتنام ترم تابستان در دانشگاهها، بسیاری از دانشجویان امیدوارند بتوانند بخشی از دروس باقیمانده خود را بگذرانند و مسیر فارغالتحصیلی را کوتاهتر کنند.
طرحهای جامع شهری، شناسنامه توسعه هر شهر و نقشه راهی برای آینده آن هستند؛ اسنادی که باید بتوانند هم پاسخگوی نیازهای امروز باشند و هم شهر را برای مواجهه با مسائل فردا آماده کنند.
مجموعه ۱۵جلدی «حوالی ۵۷» با گردآوری روایتهای شاهدان، فعالان و کنشگران انقلاب اسلامی در اصفهان، تلاشی است برای ثبت بخشی از حافظه تاریخی شهری که در سالهای منتهی به پیروزی انقلاب و پسازآن، نقشی جدی در تحولات اجتماعی، فرهنگی و سیاسی کشور ایفا کرد.
در سکوت دلخراش صبحگاهی، خبرهایی تلخ به گوش میرسد که تاروپود هستی را به لرزه درمیآورد، خبرهایی از پرپرشدن غنچههایی که قرار بود باغِ زندگی را معطر کنند.
در پهنه آبی نیلگون، جایی که اقتدار ایران اسلامی تجلی مییابد، عطر شهادت پراکنده شد. شهید محمدامین کاجی، سرباز رشید نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، در نخستین مأموریت عملیاتی خود در ناو «دنا»،
در دل محله آزادان اصفهان، در خیابان آتشگاه، جایی که بوی تاریخ با نفس روزمره مردم درهم میآمیزد، پایگاهی ایستاده که نامش را خون شهدا ساخته است.
در دل محله آزادان اصفهان، مسجدی قرار دارد که سالهاست نهتنها محل اقامه نماز، بلکه نقطهای برای گردهمایی، همدلی و فعالیتهای فرهنگی مردم محله است.
نوجوانی پرچالشترین دوران زندگی هر فرد است؛ مرحلهای که انسان از کودکی بهسمت بزرگسالی گام برمیدارد و الگوهای ارزشی او شکل میگیرد.
درحالیکه حداقل هشت جلسه از آغاز نیمسال تحصیلی گذشته و گردوغبار غیبت بر برخی کلاسهای ضبطشده به دلیل پیامدهای ناگوار جنگ تحمیلی آمریکا و اسرائیل علیه ایران نشسته است، شاهد حضور دانشجویی از ترم اول هستیم که اولین حضور خود در کلاس درس را پس از گذشت این مدت زمان طولانی تجربه میکند.
جنگ که آغاز میشود، فقط مرزها را هدف نمیگیرد؛ دلها را نشانه میرود، امنیت را میلرزاند و کودکی را نگران میکند. در چنین روزهایی، مدرسه دیگر تنها محل آموزش خواندن و نوشتن نیست؛ پناهگاهی میشود برای آرامش، امید و ایستادگی.