به گزارش اصفهان زیبا؛ به گفته کارشناسان اقتصادی، قطع برق در واحدهای صنعتی صرفاً به معنای خاموشی چندساعته ماشین‌آلات نیست، بلکه شوک ناگهانی به تجهیزات حساس، افت بهره‌وری، افزایش ضایعات مواد اولیه و از دست رفتن زمان تحویل سفارش‌ها را به دنبال دارد.
روسای اتاق بازرگانی و خانه‌های صنعت، معدن و تجارت اصفهان در نشست‌های خود نسبت به عواقب تداوم قطعی برق هشدار داده‌اند. به اعتقاد فعالان بخش خصوصی، تحمیل بار اصلی مدیریت مصرف انرژی به بخش مولد کشور، برخلاف سیاست‌های کلی حمایت از تولید و اشتغال است.
در گزارش های پیشین اصفهان زیبا، یکی از مدیران واحدهای تولیدی در شهرک صنعتی مورچه خورت در این خصوص به اصفهان زیبا گفت:تولید یک زنجیره پیوسته است. وقتی برق واحد صنعتی بدون اطلاع قبلی یا در اوج, ساعت کاری قطع می‌شود، تمامی برنامه‌ریزی‌های تامین و توزیع به هم می‌ریزد. بسیاری از واحدهای صنعتی با تمام ظرفیت کار نمی‌کنند و هزینه‌های سربار، توان رقابت را از آنها سلب کرده است.
ازآنجایی که قطعی برق برای صاحبان صنایع اصفهان دردسرساز است و آنها از این مسأله به عنوان یکی از معضلات اصلی شهرک های صنعتی استان یاد می کنند، موضوع قطعی برق صنایع را پیگیری کردیم.
قطعی برق حل و فصل شد
مدیرعامل شهرک صنعتی مورچه خورت به اصفهان زیبا گفت: در شهرک های صنعتی استان مشکل قطعی برق از پانزدهم مهرماه حل و فصل شده است.
رسول حریرچی بیان کرد: ثبات و ادامه دار بودن جریان برق در شهرک های صنعتی به رفع مشکلات بخش تولید و صنایع اصفهان کمک خواهد کرد.
مومنی، یکی از اعضای هیئت مدیره شهرک صنعتی امیرکبیر اصفهان نیز به اصفهان زیبا گفت: در این شهرک با مشکل خاموشی برق مواجه نیستیم.
به دنبال قطعی برق، میزان تولید در برخی واحدهای صنعتی کاهش می‌یابد و مواداولیه، محصولات تولیدی و ماشین‌آلات صنایع آسیب می‌بیند و هزینه‌ها افزایش پیدا می‌کند. فعالان صنعتی اصفهان بارها در مصاحبه‌هایشان اعلام کرده‌اند که به‌دلیل قطعی برق باید از ژنراتور استفاده کنند که این قطعی‌ها روی هزینه‌های تولید تأثیرگذار است و قیمت تمام‌شده محصولات را افزایش می‌دهد و مانع رقابتی‌شدن صنعتگران می‌شود.
وقتی صنایع تعطیل شوند، کارگران هم با مشکل مواجه می‌شوند؛ چون دستمزدی برای ساعاتی که برق قطع می‌شود و کار نمی‌کنند، دریافت نمی‌کنند؛ علاوه براین، تجهیزات صنعتگران به‌خاطر قطعی برق دچار آسیب می‌شود و وقتی فشار برق زیاد باشد، برای صنعتگران حادثه پیش می‌آید. زیانی که قطعی برق می‌تواند به تولید بزند، تنها متوجه تولیدکنندگان نیست؛ بلکه مصرف‌کنندگان و درنهایت اقتصاد کشور تاوان آن را می‌دهد.
نخستین دستاورد مشهود پایداری انرژی، صیانت از ماشین‌آلات و تجهیزات سرمایه‌ای است. صنایع سنگین و های‌تک (مانند صنایع فلزی، شیمیایی و نساجی) دارای کوره‌ها و خطوط پردازشی هستند که به تغییرات ناگهانی ولتاژ و قطع ناگهانی برق بسیار حساس‌اند. قطع برق در این واحدها، علاوه بر استهلاک زودرس قطعات، به از دست رفتن مواد اولیه در حال فرآیند منجر می‌شود.
حل معضل خاموشی به معنای حذف هزینه‌های پنهانی است که ناشی از توقف‌های اضطراری، افزایش ضایعات و هزینه‌های گزاف تعمیر و نگهداری تجهیزات است؛ امری که به طور مستقیم به بهبود حاشیه سود واحد تولیدی منجر می‌شود.
در بازارهای جهانی، تعهد به زمان تحویل سنگ بنای اعتبار هر صادرکننده است. تولیدکنندگان ایرانی که در شهرک‌های صنعتی فعالیت می‌کنند، سهم قابل‌توجهی در صادرات غیرنفتی دارند. هنگامی که چرخ خطوط تولید به دلیل قطعی برق از حرکت می‌ایستد، زمان‌بندی تحویل سفارش‌های خارجی به هم می‌ریزد.
مزیت های تأمین برق پایدار برای صنایع اصفهان
تامین پایدار برق، به تولیدکننده امکان می‌دهد با اطمینان خاطر برنامه‌ریزی کند، قراردادهای بلندمدت منعقد کند و سهم ازدست‌رفته خود در بازارهای منطقه‌ای و جهانی را بازپس گیرد. ثبات انرژی، پیش‌شرط تبدیل شدن صنعت ایران از یک بازیگر منفعل به رقیبی جدی در بازارهای بین‌المللی است.
اثرات مثبت پایداری انرژی به دپارتمان‌های مالی کارخانه‌ها محدود نمی‌شود؛ بلکه پیوندی عمیق با پایداری اجتماعی دارد.
کارفرمایان در شرایط ناپایداری تولید، برای جبران زیان‌های انباشته ناچار به تعدیل نیرو یا کاهش ساعت کاری کارگران می‌شوند. ثبات برق، امنیت روانی و شغلی نیروی کار را تضمین می‌کند.
شهرک‌های صنعتی مجموعه‌ای از صنایع کوچک، متوسط و بزرگ‌اند که مواد اولیه یا قطعات یکدیگر را تامین می‌کنند. پایداری برق در این شهرک‌ها، مانع از شکل‌گیری یک توقف زنجیره‌ای در کل اکوسیستم صنعتی کشور.
حل معضل قطعی برق در شهرک‌های صنعتی، نه یک هزینه، بلکه یک سرمایه‌گذاری راهبردی برای اقتصاد ملی است. این اقدام، صنعت کشور را به فاز توسعه، نوآوری و صادرات منتقل می‌کند. تا زمانی که انرژی در شهرک‌های صنعتی پایدار نشود، صحبت از جهش تولید و توسعه صادرات غیرنفتی، ساختمانی روی پایه‌های لرزان خواهد بود. عبور از این چالش، اراده‌ای فرابخشی و هم‌افزایی میان سیاست‌گذاران انرژی و فعالان اقتصادی را طلب می‌کند.
