در چند سال اخیر نیز با ورود مربیان مطرح جهان به لیگ جزیره، بازار رقابت در این لیگ گرم تر از دیگر نقاط جهان شده است. یکی از این رقابتها که به جنگ قهرمانی فصول اخیرلیگ برتر انگلیس تبدیل شده؛ جدال بین لیورپول با هدایت یورگن کلوپ و منچستر سیتی با هدایت پپ گواردیولا است؛ رقابتی که مرزهای کسب امتیاز و قدرت نمایی را گسترش داده و استانداردهای جدیدی برای لیگ برتر و دنیای فوتبال ایجاد کرده است.
این جنگ شاید در ابتدا با جدیت دنبال می شد اما با گذر زمان این رقابت حساس تر شده و حتی تیمی همچون لیورپول که اصول باشگاه و سنتی بودن آن برایش بسیار اهمیت بسیاری دارد، نیز با ورود به این رقابت حساس دست به تغییرات قابل توجهی زده است.
لیورپول، جنگیدن تا آخرین توان
لیورپول تیمی است که به دفعات ثابت کرده تا آخرین توان به مبارزه ادامه میدهد و هیچ گاه پیش از پایان تسلیم نمیشود. معجزه استانبول در برابر تیم قدرتمند میلان، دیدار برگشت لیگ قهرمانان در برابر بارسلونا که به معجزه آنفیلد مشهور شد و تلاش برای عنوان قهرمانی تا آخرین بازی و در نهایت نایب قهرمانی با 97 امتیاز از مثالهای متعدد برای این موضوع هستند.
کلوپ در دوران مربیگری خود در ماینتس و دورتموند نیز به همگان نشان داد که راز به دردسر انداختن تیمهای بزرگ وقوی تر از خود را به خوبی میداند؛ رقابت چند ساله او با بایرن نیز یکی از بهترین نمونههای آن است. او پس از نزدیک به سه سال تلاش برای شکل دهی چنین تیمی سرانجام توانست گروهی از بازیکنان را شکل دهد که به عنوان یکی از قدرتهای اروپا شناخته میشوند.
با توجه به تفکرات مدیران لیورپول در نقل و انتقالات، شاید تصورنمیشد که بتوانند در برابر ستارگان گران قیمت منچسترسیتی مقاومت کنند اما کلوپ ثابت کرد که میتواند استعدادها را به خوبی شناسایی کرده و از آن ها ستاره بسازد. بازیکنانی همچون رابرتسون، آرنولد و فیریمینو به این شکل به یکی از بهترینها در پست خودشان تبدیل شدند.
با این حال اما همانطور که گفته شد؛ رقابت ممکن است باعث تغییر اصول و ارزشها شود. تیمی که به کنترل دستمزدها و هزینه نکردن زیاد برای جذب بازیکنان اهمیت بسیار زیادی میداد؛ در جنگی قرار گرفت که که مجبور شد برای باقی ماندن ستارگانی همچون محمد صلاح دستمزد 400 هزار پوند در هفته را به آنها پییشنهاد بدهد.
یورگن کلوپ در گذشته اعلام کرده بود خرید بازیکنی با 100 میلیون یورو حماقتی محض است و او هرگز چنین کاری را انجام نخواهد داد؛ اما در تابستان امسال با 85 میلیون یورو به همراه 15 میلیون یورو پاداش، داروین نونیز را از بنفیکا به خدمت گرفت.
لیورپول تا فصل گذشته سعی در مدیریت خرید و فروشهای خود داشت و به عنوان مثال با پول فروش کوتینیو، آلیسون بکر و فن دایک را خرید اما حالا تقویت تیمش برای دست یابی به عناوین قهرمانی را با اهمیت تر از هرچیزی میداند.
منچستر سیتی، سلطنتی تداوم دار
مالکان اماراتی پروژهای را در حدود یک دهه است که آغاز کردند و با برنامهای صحیح در جذب بازیکنان و مربیان، توانستند به یکی از قدرتهای بزرگ اروپا تبدیل شوند. برنامهای که با مانچینی و پلگرینی آغاز شده بود، در دستان پپ گواردیولا قرار گرفت و او و شاگردانش در پنج سال اخیر چهار مرتبه توانستند لیگ جزیره را فتح کنند. گواردیولا که در بارسلونا نیز رقابت سرسختانهای با مورینیو را پشت سر گذاشته بود، در جدال با کلوپ قدرتمند ظاهر شد؛ البته که ترکیب قوی تر آنها نسبت به حریف قرمز پوش خود نیز از نکات مهم برتری آنها بود.
با توجه به بودجه قابل توجه و آزادی در خرج کردن برای جذب بازیکنان مختلف، منچستر سیتی توانست یکی از بهترین ترکیبها را در بین تیمهای اروپایی را برای خود تشکیل دهد. شکستهای متعدد در لیگ قهرمانان به گفته کارشناسان فوتبال، باعث ایجاد نوعی وسواس فکری برای بی نقص بودن و شکست ناپذیری در ذهن گواردیولا شده است؛ موضوعی که گاهی منجر به اتخاذ تصمیمات عجیبی همچون فینال لیگ قهرمانان در برابر چلسی و یا بازی بدون مهاجم میشد.
سیتی با اینکه در فصول اخیر هزینه زیادی را برای خط دفاعی خود انجام داده اما همچنان در این تابستان به دنبال جوسکو گواردیول و کوکورلا برای پست دفاع میانی و دفاع چپ خود است. آنها ارلینگ هالند، شاه ماهی نقل انتقالات را تنها با 60 میلیون یورو جذب کردند.
البته که نباید خرید گران قیمت فصل گذشته آنها یعنی جک گرلیش را که با 100 میلیون یورو به گران ترین بازیکن انگلیسی تبدیل شد، نادیده گرفت اما در این تابستان سیتیزنها سه مهاجم خود را مجموعا با قیمتی در حدود 125 میلیون یورو به فروش رساندند که نشان میدهد سنت دیرینه رقیبشان را آنها به اجرا درآوردند.
علی رغم قهرمانیهای متداوم در فصول اخیر، چیزی جز لیگ قهرمانان چیزی دیگر مالکان و طرفداران سیتی را راضی نخواهد کرد. آنها تنها به برتری خود در جنگ با لیورپول راضی نیستند.
در نهایت نیز رقابتی که در ابتدا با مجادلهای عجیب شروع شده بود و هر دو سوی این جنگ دست به انکار زده و آن را مهم نمیدانستند؛ از فصل گذشته در ظاهر نیز بسیار جدی شده و دیگر تملق گویی و پوشاندن احساسات امکان پذیر نیست. حتی مدیران باشگاهها نیز از استانداردها و اصول خودشان فاصله گرفته و آن را فراموش کردهاند تا بتوانند تیمشان را بر دیگری برتری دهند و رضایت هواداران راجلب کنند.
این که کدام یک از دو تیم دراین جدال چندین ساله برتر از دیگری بوده، پاسخی قاطع ندارد؛ منچسترسیتی که از تیمی فراموش شده به مراحل پایانی لیگ قهرمانان و فینال آن رسیده و جامهای داخلی را تحت سلطه مطلق خود درآورده تیم پیروز این ماجرا بوده، یا یورگن کلوپ و لیورپول که مجددا به تیمی بزرگ تبدیل شده و پس از 30 سال مجددا لیگ را فتح کرده و قهرمانی در لیگ قهرمانان را کسب کردند.
سلیقههای متفاوت پاسخهای متفاوتی به این سوال خواهند داد اما موضوعی که کاملا واضح و مشخص است؛ رشد هر دو تیم و بهبود کیفیت آنها و لیگ جزیره بوده است؛ هرچند که کمی به گفته اصول گرایان فوتبالی به روح جوانمردانه فوتبال آسیب وارد کرده است.
به نظر شما یورگن کلوپ خندان و پرانرژی موفق تر بوده است و یا مرد متفکر اسپانیایی؟
