به گزارش اصفهان زیبا؛ در دل کویر مرکزی ایران، شهری قرار دارد که با وجود جمعیت اندک و وسعت محدود، گنجینهای زنده از تاریخ، فرهنگ، زبان و آیینهای کهن ایرانی را در دل خود جای داده است.
ابوزیدآباد، شهری از توابع شهرستان آرانوبیدگل، در فاصلهای حدود ۳۰ کیلومتری از کاشان و حدود ۲۳۰ کیلومتری شمالشرقی اصفهان، با وسعتی ۴۲۰ هکتاری و جمعیتی در حدود ششهزارو500 نفر، نهتنها بهواسطه گویش منحصربهفرد فارسی دری پهلوی شهرت دارد، بلکه با جاذبههای تاریخی، طبیعی و فرهنگیاش به یکی از مقاصد گردشگری و پژوهشی چشمگیر در شرق استان اصفهان تبدیل شده است.
در ورودی شهر، تابلویی نصبشده که نام و هویت این شهر را فریاد میزند: «پایتخت گویشهای کهن ایرانی». برای آشنایی با این شهرستان، خبرنگار «تیمچه» با محسن قندی، شهردار ابوزیدآباد، به گفتوگو پرداخته است.
ابوزیدآباد، شهری با پیشینهای غنی و فرهنگی منحصربهفرد در بخش کویرات شهرستان آرانوبیدگل واقع شده است.
این شهر با وسعتی بالغبر ۴۲۰ هکتار و جمعیتی حدود ششهزارو500 نفر، مرکز منطقهای است که روستاهایی همچون شهریاری، حسینآباد، کاغذی، فخره، قاسمآباد، امینآباد، محمدآباد، یزدلان، علیآباد و ریجن را تحت پوشش خود دارد.
یکی از بارزترین و شناختهشدهترین ویژگیهای ابوزیدآباد، گویش مخصوص مردم آن است،گویشی از شاخه فارسی دری پهلوی که تنها در این منطقه حفظشده و از جمله ارزشمندترین میراث زبانی کشور بهشمار میرود.
گویش کهن ابوزیدآباد
قندی، شهردار ابوزیدآباد، در این زمینه میگوید: «در دوران دفاعمقدس نیز از همین گویش برای مکالمههای بیسیمی استفاده میشد تا شنود دشمن ممکن نباشد.»
این گویش تاکنون در قالب چندین کتاب مکتوب شده است و برخی استادان دانشگاهی اهل این منطقه در پاسداشت و ترویج آن کوشیدهاند.
اقتصاد محلی
از نظر اقتصادی، ابوزیدآباد با تولید محصولاتی نظیر پسته و زعفران در حوزه کشاورزی و فعالیتهایی مانند قالیبافی و گلیمبافی در صنایعدستی، بخش مهمی از معیشت محلی را تأمین میکند.
این شهر همچنین دارای آثار تاریخی ارزشمندی نظیر مجموعه خواجه و کاروانسرای شاهعباسی بوده که نمایانگر قدمت تمدنی این منطقه است.
در حوزه گردشگری، چاه عروس و منطقه کویری سیازگه از مهمترین جاذبههای طبیعی این شهر بهشمار میرود. سیازگه با رملهای شنی طبیعی و دستنخورده و فاصله اندکش تا مرکز شهر، در سالهای اخیر میزبان گردشگران بسیاری بوده
است.
آیین های مذهبی
از جلوههای مذهبی و آیینی شهر نیز میتوان به خانه تاریخی آقاشهابالدین مرتضوی اشاره کرد؛ خانهای با بیش از دو قرن قدمت که بهجز پنجشنبهها، هر روز در آن مراسم روضهخوانی برگزار میشود.
همچنین آیین نخلبرداری در روز عاشورا از رسوم دیرینهای است که حالوهوای خاصی به فضای معنوی شهر میبخشد.
با وجود این ظرفیتهای فرهنگی، تاریخی و طبیعی، ابوزیدآباد همچنان در سکوت و ناشناختگی مانده؛ اما آنچه مسلم است، این شهر کوچک در دل کویر، شایسته توجهی بسیار بیشتر در عرصه ملی است.
