المپیادهای علمی، پژواک بلند استعداد و خلاقیت نسل جوان است و المپیاد اقتصاد، مدیریت و حکمرانی (IEO) بهعنوان یکی از معتبرترین رقابتهای علمی در حوزه علومانسانی و اجتماعی، بستری برای ظهور نخبگانی است که آینده اقتصاد و مدیریت کشور را میسازند.
این نمایش، روایتگر سرنوشت «شیرو»؛ مطربی جنوبی است که قرار است در مراسمی محلی بخواند و برقصد، اما رخدادی ناگهانی، مسیر زندگی او را برای همیشه تغییر میدهد. این ملودرام، تماشاگر را به کوچهپسکوچههای آیینهای جنوب میبرد؛ جایی که شروهخوانی، ضربهای محلی و آداب کهن همنشینی، نه در حاشیه، بلکه در متن درام قرار گرفتهاند و روایت را پیش میبرند.
در میان شخصیتهای پرشمار تاریخ ایران، برخی نامها آنچنان در غبار فراموشی پنهان ماندهاند که گویی هرگز وجود نداشتهاند. نمایش آزرمیدخت با همین دغدغه شکل گرفته است؛ روایتی نمایشی از زندگی دختر خسروپرویز، آخرین پادشاه مقتدر ساسانی، که در روزهای پرآشوب پایان آن امپراتوری، برای مدتی کوتاه بر تخت سلطنت نشست.
سینمای ایران همواره بستری برای روایت تنوع فرهنگی و اقلیمی این سرزمین کهن فراهم کرده است؛ جایی که فیلمسازان با تصویر کردن اقوام مختلف ایرانی، نهتنها به آثار خود غنای بصری میبخشند، بلکه پلی برای همدلی و درک متقابل میان مردمان این مرز و بوم میسازند. در این میان، فیلمسازانی که به مناطق مرزی و کمتر دیدهشده میپردازند، فراتر از انتخاب یک ژانر، رسالتی فرهنگی و اجتماعی را دنبال میکنند.
جنگ رمضان با تحمیل چهل روز تعطیلی اجباری به مراکز آموزشی استان اصفهان، شکاف عمیقی در فرایند یادگیری دانشآموزان ایجاد کرد.
جنگ رمضان و پاسخهای متقابل ایران و اسرائیل، یکی از مقاطع تلخ و پیچیده تاریخ معاصر ایران بود. شبی که آسمان تهران و اصفهان و چندین شهر دیگر به جای ستاره، از درخشش موشکهای دشمن روشن شد و مردم عادی که در کوچه و خیابان و خانه و کارگاه خود مشغول زندگی روزمره بودند، ناگهان خود را در میان آتش و دود و وحشت یافتند.
جنگ رمضان بخشی ارزشمند از حافظه تاریخی و هویت ملی ایرانیان را شکل داده است. روایت این رویدادها از طریق سینما، مستند، فیلم کوتاه و دیگر هنرهای تصویری، نقش مهمی در انتقال تجربهها و ارزشهای آن دوران به نسلهای امروز و آینده دارد.
«جنگ رمضان» که در چندماه اخیر نام آن بر تارک تحولات غرب آسیا نقش بست، تنها یک درگیری نظامی گذرا نبود؛ بلکه تقابلی راهبردی و تمامعیار میان جبهه مقاومت بهویژه ایران اسلامی از یک سو، و رژیم اسرائیل همراه با حمایت همهجانبه آمریکا از سوی دیگر محسوب میشود.
«شام خداحافظی» عنوان نمایشی کمدی به نویسندگی الکساندر دولاپورت و متیو دولاپورت، دو نمایشنامهنویس فرانسوی است که با ترجمه شهلا حائری و کارگردانی حسین عبداللهی روی صحنه رفته است.
«جوانی جمعیت» و «فرزندآوری» در سالهای اخیر از حساسترین و در عین حال چالشبرانگیزترین موضوعات اجتماعی ایران بوده است. از آمارهای نگرانکننده کاهش موالید تا نگرانی بابت پیری جمعیت، این بحث به یکی از اولویتهای سیاستگذاری فرهنگی و رسانهای تبدیل شده.
در روزگاری که سیل اطلاعات از هر سو به مخاطب میتازد و روایتهای رسمی و غیررسمی چنان در هم تنیده شده که تشخیص حقیقت را دشوار ساخته، گاهی یک پرسش ساده، اما بنیادین میتواند مسیر فکر را دگرگون کند.
گروهی از مستندسازان مستقل با تکیه بر تجربه «ضیافت» و الهام از مکتب شهید آوینی، بیآنکه منتظر سفارش یا حمایت ارگانی باشند، فیلمبرداری از حضور خودجوش مردم را از همان ساعات اولیه آغاز جنگ شروع کردند.