ضرورت استقرار نظام حسابداری آب بهعنوان یکی از برنامههای حاکمیتی وزارت نیرو، با هدف ارتقای دقت و شفافیت در پایش منابع و مصارف آب، بهبود فرایند برنامهریزی و تصمیمگیری و ایجاد بستر مناسب برای تخصیص بهینه منابع آب کشور، بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته است.
اول آبان ۱۴۰۴، بانک آینده پس از سالها ناترازی و ناکامی در اجرای برنامههای اصلاحی وارد فرایند «گزیر» شد و از سوم آبان، سپردهها و عملیات بانکی آن با عاملیت بانک ملی ایران انتقال یافت. قرار بود این فرایند، ضمن حفظ حقوق سپردهگذاران و تداوم خدمات بانکی، زمینه تعیین تکلیف داراییها و بدهیهای بانک سابق را نیز فراهم کند و حالا اما در فاصله نزدیک به یک سال از گذشت این اتفاق سرنوشت داراییهای بزرگ، میزان منابع حاصل از فروش املاک، وضعیت مطالبات و بدهیهای باقیمانده و تکلیف سهامداران ، هنوز از مهمترین محورهای پرونده بانک آینده است.
محسن صراف، متولد ۱۳۵۵ و از اهالی محله عباسآباد، دارای مدرک دکتری تخصصی مهندسی پزشکی، مجری طرح ایمپلنت ملی کشور و رایزن علمی پیشین ایران در شرق آسیا بوده است. او مقاطع تحصیلی خود را در دانشگاههای مختلف گذرانده و مدرک دکتری این رشته را از دانشگاه سلطنتی مالزی دریافت کرده است.
در محله تاریخی عباسآباد اماکن تاریخی و دیدنی وجود دارد که آشنایی دوباره با آنها خالی از لطف نیست. برخی از مکانها یادآورد خاطرات بسیاری از شهروندان است.
گاهی یک پدر بیش از آنکه با حضور طولانیاش در زندگی فرزند خاطره بسازد، با چند جمله و چند تصویر کوتاه، مسیری بلند پیش روی او ترسیم میکند.
بعضی آدمها در زندگیشان چیزی میسازند که با رفتنشان تمام نمیشود؛ اثری که تار و پودش تنها از نخ و ابریشم نیست؛ بلکه از عشق، ایمان، ذوق و سالها تلاش جان گرفته است.
سید ابراهیم رضیان تنها ۱۷ سال داشت که راهی جبهه شد. جوانی باهوش، اهل مطالعه، مهربان و فداکار که پیش از آنکه در میدان نبرد اسلحه به دست بگیرد، در خانه تکیهگاه مادر، پدر و خواهرانش بود. او رفت تا از سرزمینش دفاع کند؛ اما بازگشتی در کار نبود.
محله عباسآباد یکی از محلههای زیبا و تاریخی شهر اصفهان است؛ خیابانی که درختان چنار کهنسالش، نماد آن است و شاید کمتر کسی در اصفهان باشد که وقتی نام عباسآباد را بشنود تصویر زیبایی از درختان آن در ذهنش نقش نبندد.
نداشتن ملک و خودرو، درآمد کمتر از ۲۰میلیون تومان و تحت پوشش سازمان حمایتی بودن از جمله معیارهایی است که قرار است به واسطه آن کالابرگ گروههای خاصی از شهروندان افزایش یابد؛ این درحالی است که پیش از این قرار گرفتن در دهکهای پایین درآمدی به عنوان مهمترین معیار افزایش مبلغ کالابرگ اعلام میشد که اکنون به مجموعهای از دیگر عوامل اقتصادی و اجتماعی رسیده است. اما آیا افزایش کالابرگ و هدفمندی آن در شرایط کنونی امکان پذیر است؟ این موضوع چه پیامدهایی را به همراه خواهد داشت؟ حامد یزدیان، نماینده مردم اصفهان در گفت و گو با «اصفهان زیبا» به این سوالات پاسخ داده است.
پرونده ترمیم و افزایش دستمزدها برای نیمه دوم سال در حالی به یکی از مهمترین مطالبات افکار عمومی تبدیل شده است که روزبهروز بر دامنه چالشهای معیشتی اقشار حقوقبگیر افزوده میشود. ماجرا از جایی آغاز شد که زمزمههای پیشنهاد رقمی در بازه دو تا سه میلیون تومان بهعنوان بسته جبرانی یا ترمیم دریافتی کارمندان و کارگران به گوش رسید، در حالیکه این رقم از همان لحظات اولیه با واکنش منفی تشکلهای کارگری، کارشناسان اقتصادی و نمایندگان کارگران در شورای عالی کار روبهرو شد. اعضای کارگری شورا بهصراحت این مبالغ را ناچیز، ناکافی و دور از واقعیتهای سفره مردم خوانده و با توجه به جهش هزینههای مسکن، اقلام اساسی و بهداشت، هرگونه افزایشی زیر پنج میلیون تومان را عملا بیتأثیر در ارتقای قدرت خرید جامعه دانستند که به منزله یک مسکن کوتاهمدت خواهد بود. اما همزمانی این چالش با بالا گرفتن زمزمهها و پیش رفتن فرایند استیضاح وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی در بهارستان، این نگرانی را در میان افکار عمومی و جامعه کارگری دامن زده است که مبادا تغییر در رأس این وزارتخانه یا رفتوآمدهای مدیریتی، اجرای مصوبه ترمیم حقوق را به محاق فراموشی برده و معیشت جامعه را در تنگنای بیشتری قرار دهد.
کارخانه تاریخی «ریسباف» آخرین نماد ایستاده از دوران طلایی نساجی اصفهان است. مجموعهای که برخلاف همتایانش از تیغ تخریب و تغییر کاربری به برجهای مسکونی گریخت، اما سالهاست در کلاف سردرگم بوروکراسی دولتی، مطالبات بانکی و تغییر متولیان معطل مانده است. پس از یک دهه دستبهدست شدن میان بانک ملی و وزارت راه و شهرسازی، سرانجام در پی یک شکایت حقوقی، پرونده این بنا در دولت سیزدهم ورق خورد و به وزارت میراث فرهنگی رسید. با این حال، با گذشت چند سال از این انتقال، هنوز قفل عملیات اجرایی آن باز نشده است. درچنین فضایی، وعده اخیر مدیرکل میراث فرهنگی مبنی بر بهرهبرداری کامل از این مجموعه طی سه سال آینده، تردیدهایی را درباره واقعیتهای زیرساختی و بودجهای پروژه ایجاد کرده است.
دانشجو در دانشگاه قرار نیست تنها درس بخواند و پس از فارغ التحصیلی با ورود به محیط کار، ناگهان با واقعیتهای پیچیده اداره کشور روبهرو شود. چراکه اگر دانشگاه تنها محل آموزش و تولید مقاله باشد، بخشی از کارکرد اصلی خود را از دست داده است. در حالیکه میتوان به دانشجو فرصت داد تا درخصوص بخشی از مسائل واقعی کشور فکر کند، بحث کند، راهحل بدهد و حتی سازوکار تصمیمگیری را از نزدیک تجربه کند. ایدهای که قرار است در «کمیسیون ویژه پارلمان دانشجویی» دنبال شود