من به رسول صدرعاملی آفرین میگویم. او حرفهایی را که کموبیش خیلیشان باب میل و سلیقه و عقیده من نبودند …
بهجرئت میتوان گفت یکی از تماشاییترین فیلمهای چهل و سومین جشنواره فیلم فجر، «زیبا صدایم کن است» که مخاطب را با دستپر از سالن سینما خارج میکند.
مگر یک دختر از زندگی چه میخواهد؟ دخترکی که دلخوشی و لبخند زیبای روی لبانش با بدیهیات ساده زندگی پیوند خورده که از او دریغ شده است.
برائت از کافران سنت دیرینه ماست. فیلم امیرمهدی پوروزیری دست روی اتفاقات سال 1347 و جریان بازی ایران و اسرائیل گذاشته و سعی در ساخت مفهومی فرامتن و تهاتر میان دیدگاهها داشته است …
من هم سرم را گرفتم بالا. آسمان ابری بود، خاکستری و سفید قاطی، ولی بارانی در کار نبود.
صدرعاملی پس از نزدیک به هفت سال غیبت در عرصه کارگردانی، با فیلمی تازه و بیشک ماندگار به کارزار فجر بازگشته است.
اگر نگاهی سریع و کوتاه به فیلمهای سینمایی کشورمان بیندازیم، حس مادرانه را در آنها بسیار پررنگتر میبینیم؛ حتی در بسیاری از فیلمها و سریالها مادر در محوریت قرار گرفته است.
اینکه اول کتاب را بخوانی و بعد فیلمش را ببینی، با اینکه اول فیلم را ببینی و بعد کتابش را بخوانی، زمین تا آسمان با هم فرق میکند.
فیلم «موسی کلیمالله» بر اساس داستان تولد حضرت موسی (ع) ساخته شده است.
تکنولوژی تولید مجازی (در زبان انگلیسی: Virtual Production) تکنیک جدیدی است که در چند سال اخیر استودیوهای بزرگ فیلمسازی بینالمللی از آن استفاده میکنند و در ایران برای اولینبار در سریال «موسی کلیمالله(ع)» بومیسازی و اجرا شده است.
فیلم «موسی کلیمالله» پیشنمایشی طولانی است از یک برنامه وسیع نمایشی از زندگی حضرت موسی که قرار است در آینده توسعه پیدا کند و تبدیل به سریال و نسخههای متعدد سینمایی شود.
فیلم «موسی کلیمالله» سفری احساسی را به نمایش میگذارد که ما را به عمق داستانی تاریخی و روحانی میبرد.