دوران طلاییِ دولتهای رفاه و شهرداریهای ثروتمندی که صفر تا صد زیرساختهای شهری را با اتکا به درآمدهای مالیاتی و عوارض میساختند، در سراسر جهان به پایان رسیده است. امروزه، از خیابانهای لندن و پاریس گرفته تا ابرشهرهای هوشمند توکیو و سنگاپور، یک واقعیت ژئواکونومیک مشترک سایه افکنده است: شکاف عظیم میان نیاز به توسعه زیرساختها و منابع محدود بودجه عمومی. در این گذار تاریخی، کلانشهرهای پیشرو به جای توقف پروژههای عمرانی، به ابزاری قدرتمند به نام مشارکت عمومی-خصوصی (Public-Private Partnership – PPP) روی آوردهاند. اما جهان چگونه این مدلها را استانداردسازی کرده است؟ در این گزارش تحلیلی، به بررسی اکوسیستم جهانیِ قراردادهای مشارکتی و نحوه پیوند خوردن منافع عمومی با هوش عملیاتی بخش خصوصی میپردازیم.
استان اصفهان پس از تهران دومین استان پرداختکننده مالیات است؛ ولی در بخش دریافت اعتبارات تملک دارایی برای پروژهها رتبه پانزدهم را به خود اختصاص داده است.