«تاکسیدرمی» در فجر چهلوسوم که فیلم کُمدی کم به خود ندیده است، میتواند جایگاه متفاوتی داشته باشد.
جشنواره فیلم فجر، بهعنوان یکی از مهمترین رویدادهای سینمایی ایران، همواره فرصتی است برای بازخوانی و نقد سینمای ایران از منظرهای مختلف.
جشنواره بینالمللی پژوهش و خلاقیت در مدیریت شهری، امسال نیز همچون سالهای گذشته در کشور برگزار شد.
فیلم «آنتیک» اولین فیلم کمدی هادی نائیجی است که در عین ناباوری حتی خود سازندگان، در جشنواره چهلوسوم فجر به نمایش درآمده است.
فیلم «آنتیک» آنقدر ضعیف است که نمیدانی باید از کجا شروع کنی. تنها نقطه قابلتأمل فیلم حضور پرشمار بازیگران چهره در این کار است.
نتوانستم ربطش به تاریخ را بفهمم. در ابتدا تصور من این بود که شاید ایده کار از یک حقیقت تاریخی میآید؛ اما هرچه داستان جلوتر رفت، سؤال بزرگتری در سر من ایجاد شد: خب که چه؟ کارگردان کار جایی اعلام کرده بود که میخواهد فرهنگ ایرانی را در جامعه منعکس کنند.
فیلمی خوشساخت و خوشریتم. «بچه مردم» همانطور که از اسمش پیداست، درباره بچه سرراهی و یتیم و پرورشگاهی است؛ اما برخلاف روایت جلال آلاحمد، روایت کریمی از بچه مردم روایت شیرینی است.
«ماریا» با اینکه دست روی موضوع جالبی گذاشته، در ساخت مفهوم موفق نبوده است.
شروع که شد، پای پلیس و بیمارستان به ماجرا باز شد. ماجرایی با کمی پیچیدگی و با بیانی رمزگونه.
چرا مثل «بچه مردم» زیاد ساخته نمیشود؟ این سؤال را از خودم میپرسیدم. فیلمی که فیلم باشد.
محمود کریمی یکی از فیلماولیهای جشنواره است که پیشتر با کارگردانی فیلم کوتاه به سینما ورود کرده بود.
وقتی نام محمود کریمی با فیلم «بچه مردم» مطرح شد، کنجکاو بودم بدانم که این کارگردان فیلماولی چه کرده است.