گریه روی شانه‌های پرچم

از لحظه‌ای که خبر را شنیدم، در کنار اندوهی جان‌کاه، شعله‌ای در وجودم زبانه کشید. قلبم از خبر شهادت «آقاجان» می‌سوخت؛ اما تاب به‌سوگ‌نشستن نداشتم. حسی درونی به من نهیب می‌زد که باید برخیزم؛ اکنون وقت نشستن نبود.