به گزارش اصفهان زیبا؛ دهه هشتادی بودن معمولاً مصادف است با حاشیه. این نسل در کنار طرفدارانی که جسارت و شجاعتش را تحسین میکنند، منتقدانی دارد که برچسبهایی مانند راحتطلبی، مسئولیتپذیر نبودن و تنبلی را به آن میچسبانند. اما بیایید از زاویه دیگری به موضوع نگاه کنیم؛ این نسل تا بدین جا چه چالشهایی را پشت سر گذاشته است؟
ورود به دبستان برای دهه هشتادیها، با تغییر نظام آموزشی همراه شد و بهتبع تغییرات بسیاری در کتابهای درسی پدید آمد که تا لحظه کنکور را تحتتأثیر قرارداد.
چالشها به اینجا نیز ختم نشد؛ آغازین ماههای دانشجو شدن دهه هشتادیها، همزمان بود با اعتراضات به گرانی بنزین و پس از آن، شلوغیهای زن، زندگی، آزادی. مرحله بعد همهگیری کرونا بود که باعث شد این نسل نتواند شیرینی دانشجویی را به حد کمال بچشد و خانهنشین شود. مرحله بعدی جنگ بود که تعادل زندگی و تحصیل این گروه را به هم زد.
حالا چرا اینها را میگویم؟ چون ظاهراً این تغییرات ناگهانی تمامی ندارند. با ورود نسل z به مقطع کارشناسیارشد، قوانین این مقطع نیز دچار دگرگونی شده است.سال ۱۴۰۲ بود که اولین هشتادیها پا به تحصیلات تکمیلی گذاشتند، بدون آنکه بدانند پس از چهار ترم، حتی برای کسانی که بهصورت روزانه تحصیل میکردند نیز پرداخت شهریه در انتظار است.
درحالیکه برای ورودیهای ۱۴۰۱ ترم پنج نیز بدون پرداخت شهریه بود، این بار هم بخت با نسل z یار نبود.همه میدانیم که برای دانشجویان، هر هزینه حسابوکتاب خاص خودش را دارد و یک خرج بیبرنامه، برای قشری که عمدتاً هنوز به بازار کار راه نیافتهاند، دشوار است؛ لذا مسئله این است که چرا قانونگذاران دانشگاهی، بدون اطلاع اولیه و در همان ابتدای راه چنین تغییری را اعلام نکردند؟
آیا میتوان در میانه تحصیل، وقتی دانشجو بیش از نیمی از واحدهای درسی را گذرانده است، اعلام کرد که اگر تا پایانترم چهار دفاع نکردی، از ترم پنج فقط با پرداخت شهریه میتوانی به تحصیلت ادامه دهی؟ و آیا همه دانشجویان بهراحتی توان همراهی با این قانون را دارند؟
نکته این است که قبل از اجرای اين ماده، هيچگونه اطلاعرسانی شفاف، فراگير و بهموقع در این راستا انجام نشده بوده است و علاوه بر دانشجويان، اساتيد، معاونين پژوهشی گروهها و کارشناسان تحصيلات تکميلی دانشکدهها نيز از وجود چنين آييننامهای بیاطلاع بودهاند.
اگر سری به کانالها یا گروههای مربوط به دانشگاه بزنیم، هستند کسانی که تنها به دلیل شهریهپرداز شدن، به فکر انصراف از تحصیل افتادهاند؛ چرا که نمیتوانند از عهده آن برآیند و درخواستشان از دانشگاه اصفهان بهعنوان بزرگترین دانشگاه جامع مرکز کشور، این است که در این تغییر قانون تجدیدنظر کند.
درخواستی که غیرمنطقی نیز به نظر نمیرسد، زیرا کمبود امکانات در تابستان امسال، عدم تعلق خوابگاه به دانشجويان، همچنین نظر به جنگ تحميلي 12 روزه، فشارهای روحی و روانی بسيار زياد و عدم دسترسی دانشجويان به اساتيد راهنما، تکمیل پایاننامه و دفاع تا آخر ترم چهارم را برای بسیاری از دانشجویان به امری غیرممکن مبدل کرده است.دانشگاه برای بسیاری از ما، خانه امن است. با مصوبههای ناگهانی و تغییرات بدون برنامه، آرامش روانی دانشجویان را برهم نزنیم.
