بازار کفش بهصورت فصلی تغییرشکل پیدا میکند و کفشهای نیمهباز بهاری با فرارسیدن روزهای گرم سال جای خود را به صندل و کفشهای تابستانه میدهند؛
ولی فروشندگان از کمبود مشتری در این روزهای گرم سخن میگویند و عدهای از آنها بر این باورند با ورشکستگی فاصلهای ندارند.
در مقابل مردم بابت گرانی و کیفیت پایین کفشهای موجود در بازار ناراضیاند. علت گرانی کفش، افزایش نرخ مواد اولیه بهویژه مواد پتروشیمی است.
ازاینرو وضعیت بازار کفش تنها در داخل کشور نابسامان نیست و بررسیها از افت میزان صادرات کفش ایران در مقایسه با دیگر کشورهای دنیا حکایت میکند.
تعدادی از فعالان بازار کفش به فکر تغییر شغل هستند؛ زیرا بر اساس ادعای آنها تقاضا در بازار کفش پایین است.
آنها میگویند درآمد مردم بهقدری کم است که از پس خرید اجناس جدید با قیمت بالا برنمیآیند.
مردم نیز خرید یک جفت کفش مناسب چهارفصل را به خرید هر جفت کفش مخصوص یکفصل ترجیح میدهند.
رکود رد شد، سلام ورشکستگی!
خیابان سپه و پاساژ افتخار از مراکز اصلی فروش کفش در اصفهان به شمار میروند.
زمانی فروشگاههای این دو منطقه جزو بازارهای پر رفتوآمد شهر محسوب میشدند؛ ولی کفشفروشان اصفهان مانند سابق بازار شلوغی ندارند.
یکی از فروشندههای مسن کفش در پاساژ افتخار میگوید: «ما رکود را پشت سر گذاشتیم و حالا با ورشکستگی دستوپنجه نرم میکنیم!
کفش مثل قبل مشتری ندارد، خود من در طول هفته قبل فقط 10 مشتری داشتم که آنها ارزانترین مدلها را خریدند. قیمت کفش در تولیدیها هم بیرویه بالا میرود.»
در خـیـابــان سپــه نیز وضـعـیت فروش مناسب نیست و صندل و کفشهای تابستانه یکییکی در ویترین فروشگاهها جای میگیرند؛ اما خریداری ندارند.
فروشندهای در خیابان سپه درباره کسبوکار خود توضیح میدهد: «زمانی مغازه من به خاطر حضور مشتریان زیاد جای سوزن انداختن نداشت؛
ولی دوسه سالی میشود که مشتری کم داریم و اجناس روی دستمان میماند.
از آنطرف قیمت کفش در تولیدیها چند برابر شده است. مردم دیگر کفش اســــپـرت هم نمـیخرند، من ماندهام چی میپوشند؟!»
مشاهدههای میدانی نشان میدهد وضعیت فروش سایر کفشفروشان اصفهان نیز مناسب نــیســت؛ تاجایی که تعداد کفشفروشیها نسبت به دوسه سال قبل کم شده است.
کفش گران و بیکیفیت است!
فروشندگان از وضعیت نابسامان کسبوکار گلهمندند و مشتـریـان بابت قیمت بالا و کیفیت پایین کفشها ناراضیاند.
خـانمی که برای خرید کفش به بازار آمده است، با نارضایتی به اصفهانزیبا میگوید:
«خودتان قضاوت کنید، کفشها گران و بیکیفیت است. دورتادور کفشها چسب ریخته و حتی یک دوردوزی هم ندارند. پول بدهیم کفش بیکیفیت بخریم؟!»
در فروشگاه دیگری نیز خانوادهای برای خرید کفش تابستانی آمدهاند و پس از قیمتگیری، ارزانترین محصول را انتخاب میکنند.
پدر این خانواده توضیح میدهد:
«این درست نیست که قیمت کفشهای تابستانه با پایینترین کیفیت از 100 هزار تومان شروع شود. خب ما پول بابت چه بدهیم؟ بیکیفیتی؟»
مواد اولیه مقصر است
مواد اولیه مقصر گرانی کفش است. به گزارش ایسنا، طبق توضیحات رسول شـجـری، رئـیـس اتـحـادیـه کفاشان دستدوز در اواخر اسفند99،
قیمت کفش حدود ۶۰درصد نسبت به سال گذشته افزایش یافت؛ چراکه افزایش نرخ مواد اولیه تولید کفش در مقایسه با سال 98 بیش از ۱۰۰درصد است؛
بهبیاندیگر مواد اولیه بهویژه مواد پتروشیمی در یک رقابت غیرمتعارف به تولیدکننده میرسد و این مواد با قیمت دلار محاسبه میشود.
براین اساس، چرم مصنوعی و زیره کفش توسط بخش پتروشیمی کشور تولید میشوند که قیمت آنها افزایش چشمگیری پیدا کرده و بهای انواع کفش در بازار نیز بالا رفته است.
همچنین هزینههای تولید مانند دستمزد کارگران، نرخ بالای مواد اولیه وارداتی، قیمت چسب، جعبه و کارتن و… به گرانی بیشتر کفش دامن میزند.
رشد نرخ مواد اولیه و به دنبال آن گرانی، کفش ایرانی را در بازارهای جهانی بیمشتری کرد.
به گزارش ایسنا، طبق توضیحات علی لـشـکـری، رئـیـس کمیسیون آمار جامعه صنعت کفش ایران،
نوسانهای نرخ ارز و افزایش قیمت تمامشده داخلی باعث شده در بازار ۳۷۴ میلیون دلاری عراق،
سهم ایران از ۲۵درصد در سال ۲۰۱۳ به حدود ۱۵,۷درصد در سال ۲۰۲۰ کاهش پیدا کند، در مقابل سهم کشور چین در بازار عراق در همین دوره از ۲۵درصد به ۵۱درصد افزایش پیدا کرد.
این مقام مسئول نوسانهای نرخ ارز و افزایش قیمت مواد اولیه را عامل کاهش صادرات کفش دانست؛
زیرا قیمتهای تمامشده تولید در مقایسه با نرخهای صادراتی رشد بیشتری داشته است؛
برای مثال در سال ۹۹ نسبت به سال 98 قیمت بعضی از مواد اولیه عرضهشده در بورس، رشد بیش از ۱۰۰ تا ۲۸۰ درصدی داشتهاند.
ازاینرو کفش ایـرانــی در داخل و خارج کشور بیمشتری مانده است!
