خاصیت اول فصل نقل و انتقالات انتشار شایعات فراوان و گاهی بیاساس است که ذهن هواداران فوتبال را مشغول میکند و خیلی از بازیکنان درحالیکه هنوز تیم خودشان را برای فصل بعد انتخاب نکردهاند، بر روی کاغذ و در فضای مجازی بین تیمهای مختلف جابهجا میشوند و درنهایت هم نتیجه آن چیزی نیست که هواداران تا قبل از رسمیشدن یک نقلوانتقال نسبت به آن تصور داشتند.
بههرحال فصل نقل و انتقالات مهمترین زمان برای بستن تیمهای قدرتمند است و به قول امیر قلعهنویی سرمربی باسابقه فوتبال ایران، تیمهایی شانس قهرمانی خواهند داشت که بتوانند در فصل نقل و انتقالات قهرمان بشوند و بههمین خاطر طبیعی است که تیمهای پرطرفدار درباره خرید بازیکنان مطرح و باکیفیت با یکدیگر رقابت داشته باشند و گاهی اوقات مبالغ یکصد و ۲۰۰ میلیون تومان میتواند مسیر یک بازیکن را به سمت تیم دیگری عوض کند.
شفافیت در بازار نیست
البته در فوتبال اروپا هم این اتفاقات وجود دارد؛ ولی در آنجا شفافیت بیشتری نسبت به خرید بازیکنان ایجاد میشود و تیمهای مطرح بهراحتی مبالغ پیشنهادی خودشان به بازیکنان را رسانهای میکنند و هواداران بهخوبی میدانند که فلان بازیکن در ازای دریافت چه مبلغی و با چه شرایطی برای تغییر تیم خودش اقدام کرده است ولی در فوتبال ایران این صحبتها محلی از اعراب ندارد و همه این اتفاقات بهصورت پنهانی و بین مدیران عامل باشگاهها و ایجنتهای رسمی خود بازیکنان اتفاق میافتد و معمولا کسی درخصوص مبالغ ردوبدل شده اطلاعات آنچنان زیادی در اختیار نخواهد داشت و همین موضوع باعث ایجاد نابسامانی در بازار نقل و انتقالات میشود و هر بازیکنی میتواند برای ایجاد یک بازارگرمی مناسب، بین تیمهای مختلف خودش را جابهجا کند و حتی در یک روز با سه باشگاه مختلف مشغول مذاکره شود.
تیمهای ۷۰۰ میلیاردی
به همین خاطر در فصل نقل و انتقالات لیگ بیستودوم هم بازار بهشدت داغ است و تا به امروز چند بازیکن پرمشتری مثل سعید صادقی، دانیال اسماعیلی فر، احسان پهلوان و سعید آقایی با دریافت مبالغ میلیاردی تیمهای خودشان را عوض کردند و در لیگ بیستویکم برای تیم جدید به میدان خواهند رفت. البته هنوز مبالغ رسمی در باره این انتقالها اعلامنشده و بیشتر بر پایه گمانهزنیها صحبتهای مختلفی مطرح میشود؛ اما منابع موثق خبر میدهند که امسال وضعیت جذب بازیکن در نقل و انتقالات بسیار سخت است و هزینه بسیار زیادی به یک تیم ورزشی تحمیل میشود. همین دو روز قبل بود که علیرضا منصوریان سرمربی فصل گذشته صنعت نفت آبادان در استعفای کتبی خود اعلام کرد که مسئولان این تیم آبادانی با هزینه خیلی کم قصد بستن تیم برای لیگ برتری را دارند. آنها در شرایطی که تیمهای مدعی با مبالغ حدود ۷۰۰ میلیارد تومان یک تیم را آماده حضور در لیگ بیستویکم میکنند و به همین خاطر صنعت نفت امکان رقابت با دیگر مدعی آن را ندارد.این صحبتها در شرایطی از جانب علیرضا منصوریان مطرح شد که او خودش چند سالی است در فوتبال ایران فعالیت دارد و بهصورت طبیعی اطلاعات کاملتری نسبت به هواداران فوتبال درباره نقلوانتقال بازیکنان در اختیار دارد، اما اخباری که در این زمینه به گوش رسیده اثبات میکند بازیکنی مثل سعید صادقی هافبک فصل گذشته گلگهر با قرارداد ۲۷ میلیارد تومانی از این تیم کرمانی راهی پرسپولیس شده و از طرف دیگر بازیکنی مثل دانیال اسماعیلی فر هم با دریافت مبلغ ۲۴میلیارد تومان حاضر شده از اصفهان راهی تهران شود و پیراهن پرسپولیس را بر تن کند.درباره بقیه بازیکنان هم ارقام عجیبغریبی به گوش میرسد و تقریبا با قاطعیت میتوان گفت که در این فصل یک بازیکن معمولی و نهچندان مطرح با قیمت سالیانه کمتر از ۱۰ میلیارد تومان در مارکت فوتبال ایران حضور ندارد و در کمترین حالت ممکن یک باشگاه برای جذب ۱۰بازیکن معمولی حداقل باید بالای یکصد میلیارد تومان هزینه کند که مبلغ بسیار زیادی است و خیلی از باشگاههای لیگ برتری ما توانایی پرداخت چنین مبالغی را ندارند.
فوتبالیستها چقدر میارزند؟
اما سؤال اصلی اینجاست که آیا فـوتبالیستهای ایــرانی در واقـعیت ارزش پرداخت چنین مبالغی را دارند و در شرایطی که اکثریت جامعه شاغل کشورمان حقوق و مزایای دریافتیشان بهسختی به حوالی ۱۰ میلیون تومان میرسد، چطور یک بازیکن معمولی میتواند مبلغی در حدود دومیلیارد تومان و حتی سه میلیارد تومان برای یک ماه فعالیت در حوزه فوتبال دریافت کند و آیا فوتبال ما ارزش پرداخت چنین هزینههایی را دارد یا خیر؟ بعضی معتقدند که به خاطر جذابیت فوتبال و هواداران بسیار زیادی که این رشته ورزشی را دنبال میکنند، فوتبالیستها ارزش چنین قراردادهایی را دارند؛ ولی درواقع باید گفت که این میزان از تبعیض در میزان فعالیت و حقوق آنهم توسط فوتبالیستهایی که اکثر آنها حتی مسیر ورود به دانشگاه را هم طی نکردهاند، میتوانند یک بغض فروخورده را برای سایر اقشار شاغل در جامعه فراهم کند. در روزهایی که یک کارمند و یک معلم حتی باوجود ساعتها کار هفتگی امکان پرداخت اجاره ماهیانه منزل خودشان را هم ندارند، فوتبالیستهای معمولی در لیگ ایران بهراحتی مبالغی در حد یکمیلیارد تومان در ماه دریافت میکنند که خیلی از این پولها از جیب بیتالمال پرداخت میشود و حق فوتبالیستها نیست.
