اختلال نقص توجه و بیشفعالی (ADHD) یکی از مشکلات شایع درزمینۀ سلامت روان است اما اغلب اوقات، افراد درک درستی از آن ندارند. نشانههای این اختلال شامل عدم توجه، بیشفعالی و تکانشگری میشوند، رفتارهایی که ممکن است هرکسی گهگاه آنها را تجربه کند؛ اما چنین رفتارهایی از کسانی که اختلال نقص توجه و بیشفعالی دارند، بهکرات سر میزند و زندگی روزمرۀ آنها را در مدرسه، خانه و هر جای دیگر با اختلال مواجه میکند.
از زمانی که طالبان دوباره افغانستان را تصرف کرد، پرسشی که در بسیاری از رسانههای غربی مطرح شده این بوده است که «چه بر سر زنان افغانستان خواهد آمد»؟ بدون شک، این دغدغۀ مهمی است و شایسته است که جامعۀ بینالملل به آن توجه ویژه داشته باشد. طالبان تا همینجای کار هم محدودیتهای بسیاری را علیه زنان وضع کرده است. بااینوجود، به نظر میرسد بخش بزرگی از پوشش رسانههای غربی قصد دارد این ایده را قوت ببخشد که دخالت نظامی ایالاتمتحده به گسترش حقوق زنان افغان کمک کرده است و درعینحال میکوشد تأثیراتی را که سالها خشونت و فساد برآمده از این نظامیگری بر زندگی این زنان داشته است، پاک کند.
والدینی که میخواهند کودکان خلاقتری داشته باشند، ممکن است وسوسه شوند که آنها را در کلاسهای هنری ثبتنام کنند یا بیش از اندازه برای خرید اسباببازیهای علمی آموزشی ولخرجی کنند. شکی در این نیست که چنین کارهایی میتواند مفید باشد؛ اما بهعنوان یک استاد روانشناسی آموزشی و کسی که دربارۀ خلاقیت مقالات و کتابهای متعددی نوشته است، میتوانم از نتایج بیش از 70 سال پژوهش روانشناسان روی این موضوع استفاده کنم و پیشنهادهای دیگری را ارائه دهم که احتمال تأثیرگذار بودنشان بیشتر است و جیبتان را هم خالی نخواهند کرد.
روی کاسل1 در پایان هر قسمت از برنامه کودک تلویزیونیاش به نام «رکوردشکنان»2، این شعر را میخواند: «اگه میخوای بهترین باشی، اگه میخوای بقیه رو شکست بدی، تعهد چیزیه که لازم داری.» اما آیا واقعاً این تمام چیزی است که لازم دارید؟ ستارۀ تنیس، اما رادوکانو3، بهظاهر ناگهان از ناکجاآباد پیدایش شد تا در سن 18 سالگی قهرمان امسال مسابقات تنیس آزاد ایالاتمتحده شود و حدس و گمانهای بسیاری را دراینباره برانگیخت که چه چیزی در دوران کودکی رادوکانو بوده که توانسته بذر چنین موفقیت اعجابآوری را در او بکارد. شاید هم بتوان تمام داستان را در این لطیفۀ قدیمی خلاصه کرد: «ممکن است بگویید چطور میتوانم به تالار کارِنگی4 بروم؟ با تمرین.»
بیش از 200 میلیون شهروند آمریکایی حداقل یک دوز از یکی از واکسنهای تأییدشده برای مقابله با کووید-19 را دریافت کردهاند با این امید که واکسیناسیون بتواند سرعت انتقال ویروس را پایین بیاورد و جان انسانها را نجات دهد. پژوهشگران توانستهاند به کمک آن دسته از آزمایشهای بالینی که در مقیاسی گسترده انجام میشوند و اساسیترین معیار برای تحقیقات پزشکی به حساب میآیند، میزان تأثیرگذاری واکسنهای کووید-19 را تشخیص دهند. این پژوهشها نشان داده است که واکسیناسیون در پیشگیری از موارد ابتلای شدید به کووید-19 بسیار مؤثر بوده است و در جلوگیری از مرگومیر نیز عملکرد فوقالعاده خوبی داشته است؛ اما موضوع دیگری که اهمیت دارد این است که عملکرد درمانهای جدید را در دنیای واقعی نیز زیر نظر بگیریم و ارزیابی کنیم چراکه ممکن است فواید و میزان تأثیرگذاری واکسیناسیون در سطح جامعه با آنچه در آزمایشهای بالینی دیدهایم، متفاوت باشد.
انــفــجــارهــای پــیدرپــی و کشــتــه و مجروحشدن تعداد زیادی از مردم افغانستان در هفتههای اخیر که طالبان سعی دارد حکومت مرکزی خود را در افغانستان نهادینه کند، بازهم توجه جامعه جهانی را به این کشور بحرانزده خاورمیانه جلب کرده است. مطلب پیش رو ترجمه مقالهای است به قلم اجمل احمدی که در تاریخ 11 اکتبر 2021 در وبسایت فارن افرز (foreignaffairs.com )منتشر شده است. او بهعنوان یکی از دولتمردان سابق این کشور از دیدگاه خود به تشریح علل و عوامل سقوط دولت اشرف غنی در افغانستان و قدرت گیری مجدد طالبان میپردازد.
جشنهای روز کلمب در ایالات متحدۀ آمریکا با هدف تجلیل از میراث مردی برگزار میشوند که کشف نیمکرۀ غربی زمین یا بهاصطلاح، دنیای جدید، به او نسبت داده شده است و تقریباً قدمتی به بلندای تاریخ خود ایالات متحده دارند. بر مبنای شواهد موجود، نخستین مراسم روز کلمب در 12 اکتبر 1792 و در سیصدمین سالگرد ورود این مرد به قارۀ آمریکا برگزار شد؛ اما از دهۀ 1990 میلادی به بعد، تعداد روزافزونی از ایالتهای آمریکا روز کلمب را با روز مردمان بومی جایگزین کردهاند، مناسبتی عمومی که هدف آن بزرگداشت فرهنگ و تاریخ مردمانی است که هم قبل و هم بعد از ورود کریستف کلمب به آمریکا، در این قاره میزیستهاند.
کریستوفر ایشروود در کتاب «خداحافظ برلین»1 که تااندازهای رمانی خودزیستنامهای محسوب میشود، جامعهای را به تصویر میکشد که در آستانۀ تحولاتی عظیم و فاجعهبار قرار دارد. او خود را به «دوربینی با دریچۀ باز، کاملاً منفعل، در حال ثبت و نه فکر کردن» تشبیه میکند. به نظر اگر گوشیهای هوشمند در طول آن دوره از جمهوری وایمار وجود داشتند، آنوقت شاید ایشروود هم اینچنین استعاری سخن نمیگفت. در مقابل، ممکن بود ایشروود هم مثل خیلیهای دیگر لازم ببیند وضعیت روبهزوال دوران را در اینستاگرام با دیگران به اشتراک بگذارد.
بر مبنای گزارش جدیدی که سازمان ملل متحد منتشر کرده است، تقریباً یکی از هر پنج نفر در بین افراد 15 تا 24 ساله در سرتاسر جهان میگوید که اغلب اوقات احساس افسردگی میکند. صندوق کودکان سازمان ملل متحد، یونیسف، با همکاری مؤسسۀ گالوپ مصاحبههایی را در شش ماه آغازین سال جاری در 21 کشور جهان به انجام رسانده است.
بیش از 18 ماه از آغاز همهگیری کووید-19 میگذرد و پژوهشگران در تمام این مدت مشغول گردآوری اطلاعات جدید و مهمی بودهاند که ما را از تأثیرات این بیماری بر ذهن و بدن آگاهتر میکند. این یافتهها نگرانیهایی را دربارۀ تأثیرات درازمدتی که ویروس کرونا ممکن است بر برخی فرآیندهای زیستی ازجمله روند پیر شدن و سالخوردگی داشته باشد، برانگیخته است.
سالها پیش پیراهنی خریدم. همان روز به نظرم آمد که خوب است آن را بپوشم اما نمیدانم چه شد که تصمیم گرفتم این کار را نکنم. آخر همان هفته دوباره میخواستم پیراهن جدیدم را بپوشم اما چون به نظرم رسید که برنامۀ آن روزم آنقدرها هم مهم نیست، باز از پوشیدنش صرفنظر کردم. یک هفته بعد، قراری داشتم و میخواستم بالاخره آن پیراهن را بپوشم اما دوباره فکر کردم که شاید این ملاقات هم بهاندازۀ کافی اهمیت نداشته باشد.
ازنظر فرهنگی، ما در زمانهای زندگی میکنیم که در آن افرادی که سفتوسخت به باورهای خود میچسبند مورد تعریف و تمجید قرار میگیرند و در مقابل، به کسانی که افکار و اعتقادات خود را تغییر میدهند برچسبهایی منفی مثل سستاراده و دمدمیمزاج زده میشود. اینکه شجاعت کافی را برای اعتقاد راسخ به باورهایمان داشته باشیم میتواند در برخی موقعیتها مثلاً وقتیکه برای اجرای عدالت میجنگیم، یک امتیاز و نقطۀ قوت محسوب شود؛ اما تعصب کورکورانه نسبت به باورها در جهان پویای امروزی رویکردی کوتهنظرانه و خطرناک است چراکه همیشه لازم است شواهد و مستندات جدید را هم مدنظر قرار دهیم. معمولاً محیطهایی که بهسرعت در حال تغییر هستند به نظر مردم ناخوشایند میآیند چراکه در چنین محیطهایی افراد نمیتوانند بهطور مؤثری از تجارب خود برای تصمیمگیریهای آینده بهره بگیرند.