«اینجا به پناه آمدهایم»؛ نشسته بود کنج دعوتنامهشان. دعوت شدم به روضهای به قد سه شب برای جگرگوشه سهساله امامحسین(ع) جانِ همه ما؛ دعوتی از طرف رفقای رسانهای به تکیهای به نام «خاتونآبادی» در سرزمین مقدس تختفولاد.
در محرم امسال هم همچون چند سال اخیر شاهد روایتها و رویدادهای جدیدی در شبکههای اجتماعی بودیم که در آن برخی از بلاگرهای حوزه گردشگری به معرفی مجالس عزاداری میپرداختند.
هیئت، هیئت است؛ با همه تفاوتهایی که با هم دارند، نقطه اتصالشان مهم است؛ امام حسین (ع). به قول بچههای گروه فرهنگی فانوس و شعارشان، «بر مدار حسین (ع)» بودن است که هیئت را میسازد و این را بارها در گزارشهایمان نشان دادهایم.
محرم، ماه خروش عشق و وفاست. ماهی که در آن، نوجوانان و جوانان با جلوههای گوناگون ایثار و مسئولیتپذیری آشنا میشوند. در این میان، سپردن مسئولیتهای مرتبط با عزاداری سیدالشهدا (ع) به نوجوانان، نهتنها سبب رشد شخصیتی آنان میشود، بلکه پیوند نسل جدید بافرهنگ عاشورا را مستحکمتر میکند
حالا بیش از چهل روز از حمله مستقیم اسرائیل به سرزمینمان میگذرد و ما فقط به سراغ روایت از آن روزها نرفتهایم؛ بلکه از ریشههای فرهنگ مقاومت میگوییم.
این روزها مقاومت واژهای آشنا است. دیگر لازم نیست از مصادیقش بگوییم، دلیل بیاوریم، تبیین کنیم و… . مقاومت و دفاع، بهموازات جنگی که بر زندگیمان سایه انداخته، بیشازپیش رنگگرفته و حالا ملموستر از قبل شده است.
ماه محرم، ماه حماسههای جاودان و قیام انسانهای آزاده است. در این ماه، عزاداریهای سیدالشهدا (ع) نهتنها یادآور ظلمستیزی و عدالتخواهی است، بلکه محفلی برای اتحاد و همدلی میان تمام اقشار جامعه، اعم از زن و مرد، به شمار میرود.
موکب منتسب به حضرت رقیه است. این را بالای خیمه با خطی زیبا نوشتهاند. به گمانم روزی گرهی از کارشان بازکرده که 13 سال است پایکارش ماندهاند و این علم را بلند میکنند.
الان تقریباً هفت هشت سالی هست که دهه اول محرم، صبح زود به یکی از این روضههای معروف اصفهانی میروم.
در روزگاری که میدان نبرد تنها به خاک و اسلحه محدود نمیشود، انتخابهای روزمره ما نیز میتوانند بخشی از مقاومت باشند. گاهی یک خرید ساده، یک برند آشنا یا حتی یک بیتوجهی کوچک، میتواند در زنجیرهای از حمایتهای پنهان نقش ایفا کند.
وقتی پرچم عزای سیدالشهدا(ع) بالا میرود و رنگ مشکی در کوچه و خیابان غالب میشود، مکانها برای حضور عزاداران معنای دیگری پیدا میکند. شور و هیجانی در سراسر هیئتها به پا میشود و هیئتداران خودشان را در معرکهای میبینند که باید خوب ادای دین کنند.
مراسم عزاداری و روضه در ایران یکی از اصلیترین مؤلفههای فرهنگ دینی است که بهطور معمول در ایام عزاداری اباعبدالله، زندگی هر فرد ایرانی را با خود همراه میکند.