اولین جلسۀ فصل هشتم پاتوق فیلم کوتاه با همکاری موسسه تبلیغاتی بهمن سبز و مجموعۀ نجف آباد، چهارشنبه 24 اسفند ماه در سینما لالۀ نجف آباد برگزار شد.
اسامی آثار راهیافته به بخشهای مختلف سیزدهمین جشنواره بینالمللی فیلم «۱۰۰» ثانیه ای معرفی شدند و ۱۲ اثر از تولیدات حوزه هنری اصفهان برای اکران در این جشنواره انتخاب شد.
همین تیتر به نظر شرح کاملی است از این فیلم. جهان فیلم، فیلم کوتاهی است. کاراکترها، چیدمان صحنهها، فیلمبرداری، دیالوگها و هر آنچه از اجزای فیلم بتوان شمرد. بزرگترین مسئله این فیلم، جهان بیمعنا و نامتجانس با زندگی مخاطب است.
پــانــزدهمــیــن جــشــنــواره بــیـنالمللی سینماحقیقت از 18 تا 25 آذرماه در حال برگزاری است. این جشنواره در بخشهای مختلف و به شکل محدود فیزیکی و بیشتر بهصورت آنلاین برپا شده است. فیلمسازان اصفهانی این جشنواره، با پنج فیلم در بخشهای بلند، نیمهبلند و کوتاه حضور دارند و آثاری متنوع را به این جشنواره عرضه کردهاند.
فیلم کوتاه «مورس» در سیوهشتمین جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران بهعنوان بهترین فیلم بخش سینمای ملی برگزیده شد. این فیلم از شهر اصفهان و به نویسندگی و کارگردانی روناک جعفری و تهیهکنندگی امیرحسین عنایتی و محمد یوسفی در جشنواره فیلم کوتاه تهران حضور داشته و در خلاصه آن آمده است «همیشه اگه یه سؤال بیجواب بود که دوست داشتی از کسی که مرده بپرسی، چی بوده؟»
وقتی ادیسون دستگاه کینه اسکوپ را اختراع نمود نمایش فیلم تنها در نیم دقیقه قابل مشاهده بود، اما طولی نکشید که برادران لومیر با اختراع سینما توگراف نیم دقیقه دیگر به آن افزودند و زمانی که موفق به ساخت فیلم «خروج کارگران از کارخانه» شدند در کوتاهترین زمان داستان خود را تعریف نمودند. قصه کوتاهی فیلمها به همینجا ختم نمیشود، ژرژ ملیس هم فیلم «سفر به ماه» قصه خود را به کمک اعجاز تصویر کوتاه روایت میکند. اما با گذر زمان و تثبیت سینما به عنوان هنر هفتم مدیومی به نام فیلمکوتاه کمکم جای خود را میان ردههای هنری سینما مانند فیلم بلند باز نمود. شاید برخی گمان میکنند که فیلم کوتاه نمونه کوتاه شدهی یک فیلم بلند است ولی این خیال بسیار دور از واقعیت است؛ چراکه فیلم کوتاه هم در روایت و هم در کارگردانی دستورالعمل و رسم الخط خاص خود را دارد.
ســیوهــشتــمیــن دوره جشــنــواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران از سوی انجمن سینمای جوانان ایران و بهمنظور شناسایی و معرفی برترین آثار کوتاه در سه بخش سینمای ایران، نگاه ویژه و سینمای بینالملل با رویکردی خلاقانه و نوآورانه و با تأکید بر نشاط اجتماعی، امید به آینده، عدالتخواهی و مبارزه با فساد، انسجام ملی و توجه به سرمایههای اجتماعی برگزار شد و به ایستگاه پایانی رسید و همچون سالهای گذشته فیلمسازان اصفهانی در این دوره نیز با درخشش خود نشان دادند که اصفهان میتواند در صنعت فیلمسازی بهویژه فیلم کوتاه پیشرو باشد.
امسال در سیوچهارمین جشنواره بینالمللی فیلمهای کودکان و نوجوانان اصفهان شاهد حضور دو فیلم کوتاه داستانی از فیلمسازان اصفهان هستیم که بر این اساس، مهسا امیری با فیلم کوتاه داستانی «دوچرخه باز» و متین رکن با فیلم کوتاه «منم سمیرا» در جشنواره حضور دارند. همچنین سه فیلم کوتاه «منتخب»، «آدامس» و «تبلت» ساخته علی یزدانی و مهدی نظیفی از دیگر هنرمندان اصفهانی در بخش کرونا روایت حضور دارند و چهار اثر پویانمایی کوتاه با نامهای «گنج واقعی»، «پرندهباز»، «کیمیاگر» و «شبح ترسو» نیز توسط فیلمسازان دیگر اصفهان با نامهای محسن صالحی فرد، سید احمد جعفریان، مسعود قدسیه و ریحانه کاوش ساختهشدهاند.
«دومین و سومین جشن پاتوق فیلم کوتاه اصفهان» به همت پاتوق فیلم کوتاه اصفهان و انجمن سینمای جوانان استان اصفهان و با حمایت شهرداری، حوزه هنری اصفهان، دبیرخانه جشنواره بین المللی فیلمهای کودکان ونوجوانان، شرکت تبلیغاتی رویانو، موسسه فرهنگی هنری نوای مهر سپاهان و مجتمع تصویری عکاسان از ششم تا هشتم تیرماه اکران آثار در تالار سوره حوزه هنری برگزار شد. در این جشن 36 اثر پذیرفته شده به نمایش درآمد که 15 اثر در بخش مسابقه و 21 اثر در بخش نگاه نو بود. به همین بهانه با کارگردانهای جوان و نوجویی که آثارشان در جشن پاتوق به نمایش درآمد، به گفــتوگــو پرداختیم.
جلسه نقد و بررسی فیلمهای کوتاه اکرانشده در روز دوم پاتوق فیلم کوتاه اصفهان به همت پاتوق فیلم کوتاه اصفهان و انجمن سینمای جوانان استان اصفهان و با حضور سیاوش گلشیری و عطیه سلطانی، کارشناسان سینما برگزار شده و ازطریق صفحه اینستاگرام پاتوق فیلم کوتاه به صورت زنده برای مخاطبان پخش شد. سیاوش گلشیری، کارشناس سینما گفت: این فیلمها در دورههـــــای مختلفی ساخته شده است. به اعتقاد من این فیلمها چند ایراد کلی داشتند. از منظر آسیبشناسی باید بگویم ظرفی که بیشتر فیلمها باید در آن ساخته میشد گنجایش دیدهشدن نداشت. در بعضی از آثار ساختار فیلم متناسب نبود و هیچکدام از قسمتها در خدمت یکدیگر نیستند.
اولین برخورد با فیلم روایت ذهنی مـــاســت که لاجـــــرم بصری است. روایت ذهنی هـمان روایت فریمهاست، فریمهایی که با بازوی واقعیت یا بهتر بگویم با بازوی امکان، جان میگیرد و تداوم پیدا میکند و تو را به جهان فیلم نزدیک میکند. جهانی که حالا چرخ هایش به واسطه تخیل و امکان به پویش در آمده و تبدیل به عکسهای متحرکی شده که واقعی به نظر میرسد.
وقتی سالن تاریک میشود و تصویر بر پرده سپید میافتد، گریزگاه ما از رخدادها و آوارها آغاز میشود. حالا ماییم و تصویر و نور و رنگ و یک خیال خوش؛ با سینماست که ما تا فراسوی رؤیاها میرویم. تا خود خود خود آرزو، آرزویی که تنها در سینما شکل بیشکلش را به رخ میکشد.
سینما هنوز هم حال خوشش را از آدمی دریغ نکرده است، چنان جادو میکند و آدمی را زیر و زِبر میکند که دلت میخواهد تا ابد در نبرد تن به تنِ نور و تاریکی و رنگ، دل ببازی و بخندی و بچرخی و بغض کنی.