فیلم «داستان هزار و یک روز» ساخته حبیب احمدزاده است که در پرونده کاریاش ساخت مستندهای «آخرین تیر آرش»، «موج زنده» و «مجسمه دنیا» دیده میشود. او این بار سعی داشته با آشناییزدایی و ارائه شکل جدیدی از مستندسازی با همکاری کشور ژاپن دست به ساخت اثری با نحلههای فکری خود که درونمایهای صلحآمیز دارد، بزند. گرچه اولین نقدی که میشود نسبت به این کار داشت، قرار دادن صدا روی اغلب تصاویر آنهم به شکلی کودکانه است.
وقتی قلبمان مچاله شده و کسی را برای حرفزدن و شنیدن نمییابیم، آن زمانیکه دلمان میخواهد از دنیایی که درون آن هستیم فرار کنیم و به جای دیگری پناه ببریم، روزهایی که دلمان پر میکشد برای سفر و سیر در جهان دیگر، تمام روزهایی که دوست داریم کنده شویم و در جای محبوبمان کاشته شویم، به امنترین و دردسترسترین چیزی که چنگ میزنیم کتابها هستند. این کتابها هستند که ما را در آغوش میگیرند، به ما پناه میدهند و بنا به آنچه تمنا داریم، خواستهمان را برآورده میکنند.