آیا کنشگری اینستاگرامی می‌‌تواند مشکلات جوامع را حل کند؟

کریستوفر ایشروود در کتاب «خداحافظ برلین»1 که تااندازه‌ای رمانی خودزیست‌‌نامه‌‌ای محسوب می‌‌شود، جامعه‌‌ای را به تصویر می‌‌کشد که در آستانۀ تحولاتی عظیم و فاجعه‌‌بار قرار دارد. او خود را به «دوربینی با دریچۀ باز، کاملاً منفعل، در حال ثبت و نه فکر کردن» تشبیه می‌‌کند. به نظر اگر گوشی‌‌های هوشمند در طول آن دوره از جمهوری وایمار وجود داشتند، آن‌‌وقت شاید ایشروود هم این‌‌چنین استعاری سخن نمی‌‌گفت. در مقابل، ممکن بود ایشروود هم مثل خیلی‌‌های دیگر لازم ببیند وضعیت روبه‌‌زوال دوران را در اینستاگرام با دیگران به اشتراک بگذارد.