صبحهای شهریور، وقتی خانوادهها در تکاپوی خرید لوازم و آمادهسازی فرزندانشان برای سال تحصیلی تازهاند، پای دغدغهای تکراری دوباره به میان میآید: «لباس فرم مدرسه». لباسهایی که قرار است نشانی از یکدستی، نظم و هویت جمعی باشند، اما برای بسیاری از دانشآموزان چندان دلپذیر نیستند.
دغدغه خرید لوازمالتحریر ایرانی با المانهای ایرانی و اسلامی، موضوعی است که در چند سال گذشته در اصفهان حاشیهساز شده است. پس از آنکه دو سال پیش در روزهای پایانی برگزاری نمایشگاه «ایراننوشت» این نمایشگاه تعطیل شد، دیگر در اصفهان برپا نشده است.
با نزدیک شدن به آغاز سال تحصیلی، حالوهوای مهر دوباره شهر را پر کرده است؛ شور و شوق بچهها برای خرید دفتر نو، بوی مداد تراشخورده و رنگهای تازه مدادرنگی، یادآور خاطرات شیرین نخستین روزهای مدرسه است.
آزادراه اصفهانیزد بهعنوان یکی از مهمترین پروژههای زیرساختی کشور در حال برنامهریزی است؛ مسیری که مصوبه دولتی را دریافت کرده و در انتظار سرمایهگذاری بخش خصوصی برای احداث است.
کاهش نرخ فرزندآوری تنها یک دغدغه جمعیتشناختی نیست؛ این روند، پیامدهای مستقیمی بر بازار کار، رشد اقتصادی، ساختار تولید، و نظام تأمین اجتماعی خواهد داشت.
وقتی به دل شرق اصفهان سفر میکنیم، نرسیده به کویر اردستان، تابلوی کوچکی در کنار جاده نگاهت را میگیرد: «به مهاباد خوش آمدید». شهری که شاید در نگاه اول آرام و خاموش به نظر برسد، اما در دل خاک کویریاش، ریشههایی از تاریخ، فرهنگ، هنر و حماسه میتپد.
آموزش فنیوحرفهای در استان اصفهان با هدف پرورش نیروی کار ماهر، ارتقای مهارتهای تخصصی و پاسخ به نیاز روزافزون صنایع، به یکی از ارکان مهم توسعه اقتصادی و اجتماعی منطقه تبدیل شده است.
در جنوبغربی استان اصفهان، جایی که زایندهرود میان کوهستان و باغهای انبوه جاری است، شهری با پیشینهای تاریخی و طبیعتی چشمنواز خودنمایی میکند؛ باغبهادران.
در حالی که تابستان ۱۴۰۴ با موج گرمای کمسابقهای همراه شده، مصرف برق در استان اصفهان از مرزهای معمول فراتر رفته است. ناترازی در تولید و مصرف، کاهش تولید برق نیروگاههای آبی بهدلیل خشکسالی و بهرهوری پایین نیروگاههای فرسوده، صنعت برق استان را با چالش جدی مواجه کرده است.
در روستاهای اصفهان، هنوز هم صدای شانه بر تارهای دار قالی شنیده میشود؛ اما دیگر مثل گذشته طنین امید ندارد. فرش دستباف، این میراث هنری و ملی، سالهاست که زیر بار بیتوجهی، تحریم، و مهمتر از آن خودتحریمی، رنگباخته است.
شهرک صنایع کارگاهی امیرکبیر اصفهان با سابقهای چنددههای، امروز بهعنوان یکی از بزرگترین و مهمترین شهرکهای صنعتی کشور شناخته میشود.
در سالهای اخیر، ساخت مجتمعهای تجاری چندینطبقه یا اصطلاحا «مالسازی» به یکی از رویکردهای توسعه شهری تبدیل شده است که ریشه در نوعی سبک زیست اقتصادی دارد.