برزخی میان مصلح و هشدار اجتماعی

«فرنوش صمدی» که سینمادوستان او را با فیلم‌های کوتاه‌ شاخصش می‌شناسند، حالا در نخستین ساخته بلند سینمایی‌اش، در امتداد همان آثار قبلی خود حرکت کرده است. «خط فرضی» ایده خوبی دارد اما فیلم‌ساز نتوانسته آن خود و جهان مبتنی بر انگاره‌های شخصیت‌هایش را به درستی گسترش دهد. به همین دلیل است که ما با فیلمی مواجه هستیم که یک نیمه خوب و جذاب دارد و در پرده دوم که زمان بسط موقعیت است، با فیلمی الکن و گنگ مواجه می‌شویم که خود را در مقام استیصال قصه‌گویی می‌بیند.