سیوهفتمین جشنواره بینالمللی فیلمهای کودکان و نوجوانان اصفهان، امسال نه فقط میزبان آثار متنوع و خلاقانه از کشورهای مختلف بود؛ بلکه بستری شد برای طرح دوباره یک پرسش مهم: چگونه میتوان نوجوانان را به سمت محیطهای فرهنگی و سالم هدایت کرد، بدون آنکه با کنترل افراطی روح جستجوگرشان را خاموش کرد؟
من با این جشنواره بزرگ شدم. از همان سالهایی که هنوز به قدِ صندلیهای سینما نمیرسیدم، فیلمهای این جشنواره برایم شبیه رؤیا بودند.
فیلم «چشمبادومی» به کارگردانی ابراهیم امینی داستان دختر نوجوانی به نام مائده را روایت میکند که علاقه شدیدی به کیپاپ و گروههای کرهای دارد.
در سینمای کودک، موسیقی تنها یک عنصر تزئینی یا مکمل نیست؛ روحی است که به تصویر جان میدهد و به روایت عمق میبخشد.
فیلم «شهر آرزوها» یا «بامبولک۲» به کارگردانی محمد متین اوجانی و تهیه کنندگی بهروز مفید، ادامه فیلم بامبولک و روایتگر داستان دو خواهر و برادر است که میخواهند بیشتر با والدینشان وقت بگذرانند.
کودکان با نیازهای ویژه، گروهی از کودکان هستند که به دلیل شرایط جسمی، ذهنی یا حسی خاص، به حمایتها و توجهات ویژهای نیازمندند.
در حالیکه جشنواره بینالمللی فیلمهای کودکان و نوجوانان در اصفهان برگزار میشود، امسال نشانی از شور و تعامل فرهنگی بخش بینالملل در آن دیده نمیشود.
جشنواره فیلم کودکان و نوجوانان اصفهان در حالی سومین روز خود را پشت سر گذاشت که برنامههای جانبی این جشنواره به خصوص در چهارباغ توانست توجه بسیاری از مردم را به خود جلب کند.
امسال توانستم در سینمای ساحل به تماشای مجموعه سوم از فیلمهای کوتاه و پویانمایی بنشینم؛ فیلمهایی که با موضوعات مختلف و به خصوص مقاومت حضور پیدا کرده بودند، اما امکانات مناسبی برای تماشای آنها تدارک دیده نشده بود.
سیوهفتمین جشنواره فیلم کودک و نوجوان اصفهان، مثل همیشه پر از رنگ، خنده و ذوق کودکانه بود، اما یک چیز بهطور عجیبی در میان رنگها کمرنگ شده بود: فیلمهای مقاومت!
«بچه مردم» نخستین ساخته محمود کریمی است؛ فیلمی پخته درباره چند نوجوان در پرورشگاه که هرکدام با کمبود، تنهایی و رؤیای خاص خودشان زندگی میکنند.
فیلم «بچه مردم» در حالی دیروز اکران خود را در جشنواره فیلم کودک و نوجوان آغاز کرد که بیچون و چرایی، میتواند به عنوان تنها فیلم قابلتوجه و برجسته جشنواره امسال شناخته میشود.