به گزارش اصفهان زیبا؛ شاید ریسک‌پذیری بالای راضیه طهماسبی‌فر نبود، در فاصله چهار سال از بازی‌های آسیایی هانگژو تا بازی‌های آسیایی ناگویا مسیر سرمربیگری تیم ملی ساندای بانوان تا تیم ملی بوکس بانوان طی نمی‌شد. بوکس بانوان ایران برای نخستین بار در بازی‌های آسیایی شرکت کرد، اما حضور طهماسبی‌فر به‌عنوان سرمربی این تیم در اولین حضور حتی در بسترهای خبری محل خدمت او یعنی اداره ورزش و جوانان استان هم بروزی نداشت و حتی در پرونده ناگویای اصفهان زیبا هم‌نام او جا ماند که به این بهانه گفت‌وگویی داشتیم که در ادامه می‌خوانید:
چه‌طور شد از ووشو به سمت تکواندو تغییر رشته دادید؟
من ورزش حرفه‌ای را با تکواندو شروع کردم و تا دان ۲ هم در شاهین‌شهر ادامه دادم، اما برادرم که در کیک‌بوکسینگ کارفعالیت داشت، پیشنهاد تغییر رشته داد و من جذب رشته ووشو شدم و پس از چند سال به تیم ملی رسیدم؛ اولین اعزام ما به مسابقات میانمار بود که متأسفانه به دلیل اختلاف فدراسیون و اداره تربیت‌بدنی، اعزام نشدیم؛ اما سال بعد در رقابت‌های جهانی ویتنام شرکت کردم و اولین مدال جهانی این رشته را به دست آوردم، در مجموع سه مدال جهانی، سه مدال جام‌جهانی و دو مدال تورنمنت‌های بین‌المللی در دوره قهرمانی به دست آمد و سپس وارد جرگه مربیان شدم.
در این عرصه هم به تیم ملی رسیدید؟
بله تیم ملی جوانان اولین محک جدی من بود که مسابقات جهانی نایب‌قهرمان شدیم. در رده جوانان و همچنین تیم ملی بزرگسالان، شاگردانم عناوین زیادی کسب کردند، از جمله در بازی‌های آسیایی هانگژو که دو شاگردم دو مدال به دست آوردند.
چه‌طور شد که از مربیگری ووشو به بوکس رسیدید؟
پس از اینکه فعالیت در بوکس آزاد بانوان در کشورمان به طور رسمی اعلام شد، اولین دوره مربیگری این رشته را برگزار کردند و من هم تصمیم گرفتم شرکت کنم، البته من هر چه دارم از ووشو است؛ اما ازآنجایی‌که توانمندی‌هایم را باور داشتم، می‌خواستم خود را در رشته دیگری محک بزنم. در همان ابتدای شروع فعالیت مربیگری در بوکس، شاگردان مستعدی داشتم که به انتخابی تیم مل رسیدند و رزومه خوبی برای مربیگری من در این بخش شد. قبل از حضور من در تیم ملی، تیم بانوان به مسابقات نوجوان بحرین اعزام شده بود و دو مدال کسب کرده بودند، در جوانان تیم اعزام نشد و در بزرگسالان هم ورزشکاران ما نتوانستند حتی مسابقه را به پایان ببرند.
و ادامه این مسیر به مربیگری تیم ملی بوکس رسید؟ این طور نیست؟
بله؛ فروتن گل آرا مشاور فنی تیم بانوان پس از اینکه عملکرد مرا زیر نظر گرفتند، با این استدلال که یک مربی که مبارزه را درک کرده و در میادین جهانی و آسیایی حضور داشته، مرا برای سرمربیگری تیم انتخاب کردند. تیر امسال تیم ملی بانوان در مسابقات جام‌جهانی شرکت کرد و ورزشکاران ما در سه راند دودقیقه‌ای جنگیدند که پیشرفت قابل‌توجهی برای این تیم محسوب می‌شد.
اینکه تیم بوکس بانوان مجوز حضور در بازی‌های آسیایی را کسب کرد، اتفاق مهمی است، آن هم درحالی‌که بسیاری از رشته‌ها نتوانستند اعزام شوند؟
من این موضوع را ذیل نگاه مدیریتی و تیزبینانه مهدی علی‌نژاد، دبیر کمیته ملی المپیک می‌دانم و اگر مدیریت او نبود، قطعاً این اتفاق رخ نمی‌داد. علی‌نژاد توانمندی مدیریتی شاخصی در نگاه جزبینانه به یک‌رشته دارد. ضمن اینکه وزیر ورزش نیز در افتتاحیه آکادمی بوکس در جمع ملی‌پوشان اعلام کردند بوکس بانوان را باید در پنج سال آینده ارزیابی کرد، به نظرم در بازی‌های آسیایی به نتیجه‌ای که می‌خاستیم رسیدیم.
از چه نظر؟
یک برد رخداد مهمی برای این رشته است، حتی در وزن ۷۵ کیلوگرم می‌توانستیم مدال کسب کنیم؛ اما با کم‌لطفی انجام شده به بازیکن ما، با نتیجه نزدیکی باخت. بسیاری از رشته‌های ورزشی باسابقه فعالیت چندین ساله نتوانستند مسیر بوکس را طی کنند، اما ما راه صد‌ساله را یک‌شبه رفتیم.
برای سرمربی تیم ملی ساندای بانوان در جایگاه یک‌رشته مدال‌آور، فعالیت در یک‌رشته نوپا ریسک نبود؟
من همیشه تلاش کرده‌ام خودم را به چالش بکشم، ضمن اینکه بوکس المپیکی است و من به‌عنوان بازیکن و مربی ووشو، نتوانستم المپیک را تجربه کنم و رؤیای المپیک ارزش این ریسک را داشت.
ووشو اصفهان با اینکه از بازی‌های آسیایی گوانگ‌جو تا هانگژو همواره مدال‌آور بود، در ناگویا ناکام بود. در جایگاه یک کارشناس ووشو این موضوع را چه‌طور ارزیابی می‌کنید؟
ابتدا به این نکته اشاره کنم که من از بدنه ووشو جدا نشده‌ام، در حال حاضر رئیس یکی از سبک‌ها هستم و در این زمینه فعالیت دارم، برای من بوکس و ووشو از هم جدا نیست. اتفاقاً در این زمینه با مدیران هیئت ووشو جلسه‌ای برگزار کرده و به آسیب‌شناسی این موضوع پرداختیم. در رشته ساندا، تمام مدال‌آوران شاگرد من هستند و به جز شاگردان من، نفر قابل ذکری در تیم ملی نداریم که البته فعالیت من هم در این رشته کم شده است.
با محدودیت مربی ووشو در اصفهان مواجه هستیم؟
در ووشو مربیان زیادی فعالیت دارند، اما کیفیت فنی لازم را از خودشان نشان نداده‌اند. طی صحبتی که با رئیس هیئت ووشو داشتم، پیشنهاد کردم دوره دانش‌افزایی مربیگری برگزار کنم که بار فنی مربیان افزایش پیدا کند.
چرا خروجی زیاد مربی منجر به پرورش قهرمان نشده است؟
بسیاری از مربیان ووشو مثلاً در باشگاهشان ۲۰ شاگرد دارند که هر سال شهریه را افزایش می‌دهند، اما برای ارتقا فنی خود تلاشی نمی‌کنند یا انگیزه‌ای ندارند. در بحث داوری، اگر فردی در دوره‌های سالانه شرکت نکند، از چرخه خارج خواهد شد، اما در مربیگری این‌گونه نیست و مربیان زیادی هستند که سال‌ها قبل یک مدرک درجه سه گرفته و سال‌هاست با همان مدرک و همان دانش فعالیت دارند. درهرصورت امیدوارم با کارگاه‌های فنی برگزار شده، سطح علمی مربیان افزایش پیدا کند و این افزایش منجر به پرورش قهرمان شود.
و سوال پایانی؛ چرا اعزام شما به‌عنوان سرمربی بوکس بانوان رسانه‌ای نشد؟
اتفاقاً دراین‌خصوص گلایه زیادی دارم. از استان اصفهان سه مربی به بازی‌های آسیایی ناگویا اعزام شدند که من یکی از آن‌ها بودم، اما نه قبل از رفتن و نه بعد از بازگشت مسئولان اداره ورزش و جوانان با من صحبتی نکردند، حداقل در حد یک پیام هم سراغ نگرفتند. حتی مسئول هماهنگی امور بانوان اداره کل هم دراین‌خصوص اقدامی نکرد. قبل از اعزام به بازی‌های آسیایی، اعلام شد به ورزشکاران اعزامی ۱۰۰ میلیون و به مربیان اعزامی ۵۰ میلیون پاداش پرداخت می‌شود، اما فعلاً که واریزی نشده، خیلی شایسته بود به مناسبت هفته تربیت‌بدنی ما را دعوت کرده و در حد یک شاخه گل تقدیر می‌کردند. من حدود ۲۳ سال از عمرم را در ورزش گذرانده‌ام و انتظار رفتار دیگری را داشتم.
