زایندهرود از سراب تا پایاب؛ این گزاره سالهای سال است که وِرد زبان فعالان و دوستداران حوزه محیطزیست شده؛ همانهایی که همواره خواستار جریان دائمی آب، حتی به اندازه کم در بستر رودخانه هستند و از قطع و وصل شدنش، نهتنها گلایه دارند که آن را برنمیتابند و معتقدند جریان موقتی آب پیامدهای زیادی را به همراه دارد و حیات زیستمندان این حوزه را با خطر روبهرو میکند؛ بااینحال، گوش شنوایی وجود ندارد و سهم زایندهرود خشک از آب، تنها یک بازه کوتاهمدت و چندروزه است؛ نه آنقدری که لبهای عطشان این کهن رود سیراب شود.
امسال هم مثل سالهای قبل، 12 بهمن پس از 16 ماه بیآبی، دوباره صدای پای آب در اصفهان پیچید و جریان آب در زایندهرود جاری شد. در 24 بهمن، دریچههای سد زایندهرود، پس از 12 روز رهاسازی بسته شد تا دوباره چشمان اصفهانیها به انتظار بازگشت آب به راه باشد.
