بنا به گفتههای کارورزان رنگدرمانی، علت بروز هر بیماری را میتوان در فقدان رنگ خاصی در بدن جستوجو کرد. رنگدرمانی با بهکاربردن نور رنگی روی بدن به درمان بیماریهای گوناگون میپردازد. رنگدرمانی شیوه درمانی محبوبی در گذشتههای دور بوده است. ۲۵۰۰ سال پیش، فیثاغورث از چراغهای رنگی برای اهداف درمانی استفاده میکرد و «تالارهای رنگی» برای درمان در مصر، چین و هندوستان قدیم مورد استفاده قرار میگرفتند. پیشگام رنگدرمانی مدرن «نیلز فینسن» از دانمارک بود. بعد از کشف تأثیر ضدباکتریایی انرژی فرابنفش خوشیدی در ۱۸۷۷، فینسن احتمال درمان زخمها را با نور مرئی موردبررسی قرار داد. در نهایت او از نور قرمز برای جلوگیری از تشکیل زخمهای آبله استفاده کرد و در ۱۸۹۶ موسسه نورشناسی(که حالا موسسه فینسن نام دارد و در کپنهاگ واقع شده است) را برای درمان سل تأسیس کرد. در ۱۹۳۲ «جرارد» و «هیسی»، دو روانپزشک کالیفرنیایی، بهطور علمی مشخص کردند که نور آبی دارای اثر آرامبخشی و نور قرمز دارای نیروی تحریککنندگی بر بدن انسان است. رنگهای قرمز و آبی دو منتهیالیهی به حساب میآیند که رنگ زرد در مرکز آنها قرار دارد. این رنگها همچنین سه رنگ اصلی یک رنگینکمان هستند. بیمار ابتدا باید در معرض آزمایش قرار بگیرد تا مشخص شود کدام رنگ در بدن او وجود ندارد. فقدان یک رنگ را میتوان با مشاهده رنگ کره چشم، ناخنها، ادرار و مدفوع مشخص کرد. در مواردی که رنگ قرمز در بدن وجود ندارد، چشمها و ناخنها رنگی مایل به آبی به خود گرفته و ادرار و مدفوع سفید یا مایل به آبی میشود. اگر رنگ آبی در بدن وجود نداشته باشد، چشمها و ناخنها رنگی مایل به قرمز پیدا کرده و ادرار و مدفوع زرد یا قرمز رنگ میشود.
هر مادهای روی زمین دارای رنگ خاصی است؛ حتی اشعههایی که توسط اجرام آسمانی بر زمین تابیده میشوند، دارای رنگی به شکل نور سفید هستند. اشعههای خورشید دارای هفت رنگ بنفش، نیلی، آبی، سبز، زرد، نارنجی و قرمز است. اینها رنگهای طبیعی هستند که برای حفظ سلامتی و درمان بیماریها کاملا مؤثر و مفید هستند. دکتر «بابیت»، کارشناس برجسته رنگدرمانی، میگوید: «نور خورشید عامل درمانی اصلی در آزمایشگاه طبیعت است و در جایی که نور نتواند وارد آنجا شود، بیماری در آنجا رخ میدهد. کلروز، کمخونی، لوسمی، لاغری، ضعف ماهیچهای، اختلالهای قلب و کبد، استسقا، نرم شدن استخوانها، تحریکپذیری عصبی، نقص جسمی، اختلال در رشد و یبوست همگی در نتیجه محرومکردن خود از اثرات مفید و مؤثر نور خورشید بهوجود میآید.» نور خورشید نقش مهمی در درمان بیماریهای مزمن ایفا میکند. استفاده سنجیده از نور خورشید را میتوان بخشی از فرایند درمانی در هر بیماری دانست. اشعههای خورشید دستگاه هضم و گوارش را بهبود بخشیده، گردش خون و لنف را تسریع میبخشد و دفع مواد زائد و سمی را از بدن بهوسیله پوست افزایش میدهد.
حال به تأثیر رنگهای گوناگون بر بدن و ویژگی درمانی آنها که در زیر شرح داده میشود، توجه کنید.
نشان و اثر رنگها
قرمز: این رنگ نشانه گرما، آتش و خشم است. قرمز رنگ تحریککننده و انرژیبخش است؛ همچنین خون سرخرگی را تحریک میکند و به دستها و پاهای سرد گرما میبخشد. قرمز که به عنوان یک رنگ تقویتکننده عمومی به کار میرود، در درمان بیماریهایی همچون فشار پایین خون، روماتیسم، فلج، کمخونی و موارد پیشرفته سل مفید و ارزشمند است.
نارنجی: این رنگ نشانه شکوفایی و افتخار است و برای تحریک مقدار تأمین خون و انرژی بخشیدن به اعصاب مفید و مؤثر است. نارنجی در درمان سنگهای صفرا و کلیه، فتق و آپاندیس ارزشمند است. نارنجی همچنین برای تحریک عمل تولید شیر در زنان پس از زایمان استفاده میشود.
بنفش: ایــن رنگ بــرای درمــان اختلالهای روحی و عصبی، التهاب مفاصل، موارد حاد و شدید یبوست و بیخوابی مفید و مؤثر است.
ارغوانی: برای این رنگ، قرمز (گرمادهنده خون) و آبی (آرامشبخش و ضدعفونیکننده) را با هم ترکیب مـیکنند. ارغــوانـــی ماده مــحــرکه فوقالعادهای است؛ بدون آنکه موجب رنجش و آزار شود. این رنگ در درمان مراحل پیشرفته یبوست، هیدروسل، بسیاری از اختلالهای معده و رحم، آبمروارید، میگرن و اختلالهای پوستی مؤثر و مفید است؛ همچنین تأثیر آرامبخشی بر چشمها، گوشها و دستگاه عصبی میگذارد.
سبز: این رنگ از رنگهای زرد و آبی تشکیل شده است. سبز، رنگ تعادل محسوب میشود و آرامبخش ملایمی است.
این رنگ در درمان بیماریهای عصبی، تب یونجه، زخمها، آنفلوآنزا، مالاریا، سرماخوردگی و سرطان مفید است. این رنگ قدرت بینایی را حفظ و تقویت میکند و در درمان بیماریهای التهابی تأثیر زیادی دارد.
آبی: این رنگ که آرامبخش و تسکیندهنده است، درد را رفع میکند، خونریزی را کاهش داده و سوختگیها را درمان میکند. آبی در درمان اسهال خونی، التهاب روده بزرگ، آسم، اختلالهای تنفسی، فشار بالای خون و اختلالهای پوستی مفید و مؤثر است.
در مطالعهای که بیمارستان دولتی نیوانگلند در ایالت متحده آمریکا انجام داده است، ۲۵ نفر از کارکنان این بیمارستان که دارای فشارخون طبیعی بودند، برای نیمساعت در معرض حمام نور آبی قرار گرفتند. این کار منجر به کاهش فشارخون در این افراد شد. فشارخون آنها هنگامی که در معرض نور قرمز قرار گرفتند، افزایش پیدا کرد.
شیوه درمان
دو شیوه برای درمان بیماریها بهوسیله رنگ وجود دارد:
با استفاده از نور و از طریق شیشههای رنگی مختلف؛
با استفاده داخلی و خارجی از آب باردار رنگی.
در شیوه اول، به ورقههای شیشهای در ابعاد ۳۰ در ۳۶ سانتیمتری به رنگ موردنظر نیاز است. این ورقهها را میتوان در پنجره یا چهارچوب آن یا هر مکان مناسب دیگری به شیوهای قرار داد که اشعههای خورشید بتوانند از میان آنها عبور کرده و مستقیم به بدن بیمار بخورند. طول مدت عادی درمان از طریق رنگ ۳۰ دقیقه است. درباره استفاده موضعی، یک شیشه را میتوان در مقابل بخش بیمارشده به گونهای قرار داد که نوری که از میان این شیشه میگذرد، روی ناحیه آسیبدیده
بیفتد. در شبها، از یک فانوس میتوان به این منظور استفاده کرد. یک فانوس ساده میتواند دارای شیشههایی از چهار رنگ مختلف باشد و رنگ مورد نیاز را میتوان روی بیمار یا بخشهای آسیبدیده بدن او به کار برد. در روش دوم، به شیشههای رنگی نیاز است. این شیشهها را باید تمیز کرد. تا سهچهارم سطح آن را باید با آب تازه، آب تقطیر شده یا آب باران پر کرد؛ سپس درِ این شیشهها را باید گذاشت و بعد آنها را در مقابل نور خورشید برای سه تا چهار ساعت قرار داد. بعد از گرفتن در معرض نور خورشید، گفته میشود که این آب دارای خواص درمانی میشود. این آب باردار الکتریکی را میتوان هم به شکل داخلی و هم به شکل بیرونی استفاده کرد. جراحتها و زخمها را میتوان با این آب شست و آن را میتوان برای ماساژ دادن بخشهای آسیبدیده بدن به کار برد یا به عنوان کمپرس استفاده کرد. برای استفاده داخلی، بزرگسالان میتوانند ۳۰ میلیگرم از آب باردار الکتریکی را مصرف کنند (این کار را میتوان در صورت نیاز تکرار کرد).
رژیم غذایی
استفاده از یک رژیم غذایی صحیح و متعادل در طول درمان بیماریها از طریق رنگدرمانی ضروری است. بیماران باید از غذاهایی با رنگ مشابه استفاده کنند. رنگهای گوناگونی که در غذاهای مختلف وجود دارد، به شرح زیر است:
قرمز: چغندر، تربچه، کلم قرمز، گوجهفرنگی، شاهی آبی و میوههایی که دارای پوست قرمز هستند؛ مثل توت قرمز و هندوانه.
نارنجی: میوهها و سبزیهایی به رنگ نارنجی همچون هویج، پرتغال، زردآلو، انبه، هلو و میوه پاپایا.
بنفش: بادمجان، هویج سیاه و انگورهای بنفش.
زرد: لیموترش و لیموشیرین، انگور، کدو، خربزه، موز، انبه، سیب زرد.
ارغوانی: مواد غذایی که هم دارای رنگ آبی و هم رنگ بنفش هستند.
سبز: بیشتر سبزیها و میوههای سبزرنگ همچون کدو قلیانی، اسفناج، موز پختنی، کاهو، نخودسبز، انبه سبز، انگور فرنگی، گلابی، لوبیا و… .
آبی: آلوی آبی، لوبیای آبی و… .
موارد عدم استعمال
چندین مورد عدم استعمال مهم برای درمان رنگها وجود دارد که باید به هنگام استفاده از این شیوه درمانی آنها را به خاطر داشت؛ برای مثال، رنگ قرمز در شرایط التهابی بدن و درباره اشخاصی که دارای تب و دمای تحریکپذیر در بدن خود هستند، مضر است.
اگر نور قرمز برای مدتزمان طولانی استفاده شود، باعث بروز تبهای خطرناک میشود. این خطر را میتوان با قرار دادن یک بانداژ مرطوب روی سر برطرف کرد. به طرز مشابهی، زرد را نباید هنگامی که اعصاب خیلی فعال یا تحریکپذیر هستند، استفاده کرد. زرد یا قرمز مایل به نارنجی ممکن است در تبها، التهابهای شدید، هذیان، اسهال، درد اعصاب، تپش قلب و هر بیماری که در آن التهاب بیش از حد وجود دارد، مضر باشد. درضمن در موارد فلج، روماتیسم مزمن، نقرس، یبوست، سرماخوردگی و رنگپریدگی از رنگهای آبی، نیلی و بنفش نباید استفاده کرد.
