به گزارش اصفهان زیبا؛ «محمدطاهر وحيد» در كتاب «عباسنامه»، تاليف «محمدطاهر وحيدقزوينى» در قرن 11 هجری قمری، شرح مفصلی درباره ساختمان «پل حسنآباد خواجو» نوشته است. خلاصه آنکه پس از اتمام پل، شاهعباس دوم دستور آئينبستن و گلریزانکردن پل را به عهده و اهتمام «مقصود بيک»، سفرهچیباشی، واگذار کرد و تزئين هريک از طاقهای آن پل، به عهده يكى از امرای محل درآمد و چشمههاى وسط كه بهمنزله دل در بدن و معنى در سخن است، از طرف شاه آئين بسته شد.
او مىنويسد: «آب رودخانه را به بالای پل سد نموده، بهطوریکه فواره حوض آن تقريبا سه گز مىجست، سایبانهای زرنگار از مبدا تا منتهاى پل بر سر پا بود و رشتههاى مفتول جهت آويختن فانوس و قناديل به طرحهای مختلف كشيده بودند. در هر مجلسى فرشهای قالى كرمانى و قائنى افتاده بود و در هر حجرهاى شاهد سنبل مو بر پاى ايستاده و جوانان خطه اِرم عباسآباد و سيمبران خوش آب و رنگ هندو و ارامنه شمشاد قامت گلرخسار، مجلس را به صورت نگار گردانيده بودند. اعليحضرت ظلاللهی، كامران و كامياب تا حين طلوع صبح عالمتاب در عمارت شرقى پل مزبور استراحت و امرا و مقربان و ملازمان هر يک در حجرات مختلف خود غنودند.»
همچنین مولانا سایرای مشهدی به مناسـبت افتتاحیه این پل قصیدهای گفته که چند بیت آن چنین است:
بهحکم پادشـاه استـاد تردسـت/ پلی بر زنده رود اصفهان بست
که ریزد سیل هنگـــام بهـارش/ بجـوی کهکشـان از آبشارش
پلـی بر روی دریـا تازه بستنــد/ بر اجزای زمین شیـرازه بستند
بهحکم پادشــاه هفتکشور/ به طاق آسمـان شـد پل برابـر
دلش آئین گلریزان پل خواست/ رخ از جام چراغان میآراست…
نام عمادالدین میرزا محمدطاهر بن محمدحسین قزوینی
شهرت وحید قزوینی
حرفه وزیر اعظم ایران در دوران صفوی
تخلص وحید
نام کتابها عباسنامه (تاریخ طاهر وحید)، وحیدالزمان
