موسیقی پای ثابت بیشتر نمایشگاههای دوسال اخیر موزه هنرهای معاصر اصفهان بوده است.عنصر تازه ای که وجهی متفاوت را به گالریگردی مخاطبان در این موزه افزوده و گروه موسیقی خواب با ساخت و اجرای قطعاتی تجربی نقش پررنگی در ساختن فصای خاص موسیقیایی برای نزدیکشدن به کانسپت آثار به نمایش درآمده در موزه معاصر اصفهان برعهده داشته است.
«هنر مینیاتور» (نگارگری) در پانزدهمین اجلاس کمیته بینالدول میراث فرهنگی ناملموس در فهرست میراث جهانی ناملموس یونسکو به ثبت رسید. پروندهای که پیشتر به صورت مشترک با کشورهای ترکیه، آذربایجان و ازبکستان تهیه و به یونسکو ارسال شده بود و بعد از آن با اعتراض کشور افغانستان مواجه شد. حضور چند کشور در کنار ایران برای ثبت جهانی نگارگری حرف و حدیثهای فراوانی را درباره چرایی اشتراک ایران با این سه کشور در راه ثبت جهانی مینیاتور بهوجود آورد. این پرسش و همچنین باخبرشدن از اهمیت این اقدام ما را به گفتوگو با دکتر اصغر جوانی، استاد دانشگاه هنر اصفهان، ترغیب کرد؛ گفتوگویی که در آن این استاد دانشگاه به بایدها و نبایدهای ثبت جهانی هنر نگارگری ایران پرداخت و به برخی اشتباههای مصطلح حوزه هنر تصویری ایران اشاره کرد.
چهاردهمین جشنواره بینالمللی سینما حقیقت یک شگفتی بزرگ داشت: عطیه زارع آرندی، فیلمساز جوان اصفهانی، با اولین فیلم بلند مستندش، «جاهای خالی پر شود»، توانست در حضور بسیاری از بزرگان سینمای مستند، دو جایزه بهترین کارگردانی بخش فیلمهای بلند و بهترین فیلم جشنواره را به دست آورد. این جوایز در کنار بازخوردهای بسیار مثبت منتقدان، مستندسازان و اهالی رسانه، عیار فیلم زارع را بیشازپیش بالا برد. زارع که چند سالی است در تهران بهصورت حرفهای به کار فیلمسازی مشغول است در گفتوگویی با اصفهان زیبا از داشتن رؤیای ساخت اولین فیلم بلند در سیسالگی میگوید؛ رؤیایی که حالا در بهترین حالت برای او محقق شده است.
سیودومین جشنواره تئاتر استان اصفهان به دلیل شرایط کرونا برای اولینبار به صورت مجازی و از طریق بازبینی فیلم اجراها برگزار شد. پروسه اعلام فراخوان و مهلت تعیینشده ارسال آثار برای دبیرخانه این جشنواره اما در کوتاهترین زمان ممکن یعنی چهار روز اجرایی شد. پروسهای که در عمل بسیاری از گروهها را در وضعیتی قرار داد تا قید حضور در جشنواره را بزنند؛ آن هم در شرایطی که تمامی استانها به جز اصفهان جشنوارههای استانی تئاتر را پیش از این برگزار کرده بودند.
سالن سعدی حوزه هنری دیروز میزبان مراسم تودیع و معارفه رئیس پیشین و جدید حوزه هنری استان اصفهان بود. مراسمی که با حضور مدیران ارشد حوزه هنری کشور، مدیران و نخبگان و هنرمندان شهر اصفهان و اصحاب رسانه برگزار شد. استقبال پرتعداد از این مراسم اگرچه گویای اهمیت جایگاه و فعالیت حوزه هنری اصفهان در زمینه امور هنری و نیز نشاندهنده امیدواری اهالی هنر و اندیشه برای دوران تازه مدیریت این نهاد بود، با این حال این حضور پرتعداد در دوران کرونا تا حدودی مدیریت و انجام کامل پروتکلهای بهداشتی را برای برگزارکنندگان دشوار کرده بود.
مجموعه «دستدست کردن دستی بر دسته در» عنوان مجموعه شعر باربد درّی شاعر جوان اصفهانی است که به عنوان اولین مجموعه شعر وی روانه بازار کتاب شده است. این مجموعه که توسط انتشارات خوزان اهواز به چاپ رسیده است پیش از این در جایزه ملی شعر جم مورد تقدیر قرار گرفته بود. با درّی درباره این مجموعه و مشکلات نشر کتاب شعر در بازار کتاب ایران گفتوگو کردیم.
خبر اجرای «شهاب حسینی»، بمب خبری این ماههای شبکه نمایش خانگی بود. خبری که خیلی زود با اضافه شدن نام «نوید محمدزاده» وسوسهکننده تر هم شد. آنقدر وسوسهکننده که مخاطب حدود سه ماه منتظر ماند تا این شوی تلویزیونی منتشر شود. برنامهای جدید که طی آن قرار بود «شهاب حسینی» در قالب مجری برنامه، سؤالات خارج از عرف مصاحبه را از «نوید محمدزاده» به همراه دوست صمیمیاش بپرسد.تمام این کنجکاویها، همزمان با انتشار قسمت اول این برنامه به پایان رسید. «همرفیق» اگرچه در قسمت اول خود با استقبال خوبی مواجه شد، اما نتوانست آنطور که انتظار میرفت، بهاصطلاح بترکاند و صدر اخبار را ولو برای یک روز به خود اختصاص دهد.اینکه «همرفیق» در نخستین گام، چه معایب و محاسنی داشت، موضوع گزارشی است که در ادامه به آن خواهیم پرداخت.
آیین اختتامیه نخستین جشنواره ملی عکس «مثبت شصت» با حضور برگزیدگان اصفهانی و عوامل اجرایی با رعایت کامل پروتکلهای بهداشتی در سالن گردهماییهای موزه هنرهای معاصر اصفهان برگزار شد. در این اختتامیه که به صورت زنده از صفحه اینستاگرام جشنواره و همچنین کانون عکس اصفهان پخش شد، نفرات برتر معرفی شدندو از کسانی که حضور داشتند و عوامل اجرایی جشنواره تقدیر به عمل آمد. گفتنی است، نخستین دوره جشنواره «مثبت شصت» با تمرکز بر مقوله سالمندی و سالمندان و با همکاری بنیاد فرزانگان محبت ایرانیان، خیریه محمدامـیـن(ص) اصفــهــان، مــعاونــت اجــتــمــاعی ســازمــان فــرهــنگــیاجتماعی شهرداری اصفهان و شورای ملی سالمندان به سرانجام رسیده است. وحید مؤمنزاده دبیر اولین دوره جشنواره بود و شهرام احمدزاده ترکمانی، پژمان نظرزاده آبکنار و حامد آقاجانی کار داوری آثار را برعهده داشتند.
چهاردهمین دوره جشنواره بینالمللی سینما حقیقت با یک تغییر بزرگ در نحوه برگزاری آغاز شده است. تغییر از برگزاری فیزیکی به اکران آنلاین. همهگیری ویروس کرونا برگزارکنندگان جشنواره را به این نتیجه رساند تا جشنواره چهاردهم را بهصورت آنلاین و از طریق پلتفرمهای نمایش فیلم برگزار کنند. تصمیمی که باتوجه به وسعت اکران فیلمها در آن بسیاری از آن بهعنوان یک حرکت انقلابی در امر اکران آنلاین فیلم و همچنین برگزاری جشنوارههای سینمایی در ایران یاد میکنند. امسال هم در جشنواره سینماحقیقت مستندسازان اصفهانی حضوری پررنگ دارند. مریم ایزدی با دو فیلم «بعد از پایان» و «به یک آن» در جشنواره حاضر است. سعیدمحسن صفوی فر با فیلم «به جهت یادگاری» به جشنواره آمده است و شهره سجادیه با مستند «یک زن، یک شهر» مهمان جشنواره است. با این سه مستندساز درباره جهان فیلمهایشان، جشنواره آنلاین و مشکلات و معضلات سینمای مستند اصفهان به گفتوگو نشستیم.
دکتر اسماعیل آذر با اشاره به سابقه آشنایی با مرحوم هوشنگ عدیلی میگوید: «من با مرحوم عدیلی از نظر خانوادگی، خویشی بسیار کهنی دارم و به همین دلیل هم از زمانی که یادم میآید در جمعیتهای خانوادگی، من و مرحوم عدیلی با خانوادههایمان در کنار هم بودیم. بهخصوص در جشنها و نوروزها این دیدارها بیش از پیش بوده و این خویشاوندی قرابتی را میان من و آقای عدیلی بهوجود آورده بود. اما تنها از نظر خویشی این قرابت میان ما نبود و از لحاظ هنری هم پیوند و نزدیکی خاصی میان ما بود.»
اداره کل امور هنری بنیاد شهید و امور ایثارگران به پاس قدردانی از خانواده شهدای سلامت، مجموعه مستند «روایت ایثار» را در دست تولید دارد. این مجموعه مستند در پنج قسمت 30 دقیقهای در حال تولید است و در هر قسمت زندگی یک شهید عرصه سلامت در دوران همهگیری کرونا به تصویر کشیده شده است. تا کنون چهار قسمت از این مجموعه در شهرهای اصفهان، یزد، شیراز و دزفول جلوی دوربین رفته و آماده پخش از شبکههای سراسری صداوسیماست. برای باخبرشدن از جزئیات این فیلمهای مستند با رحمت الله معینی یکی از تهیهکنندگان مجموعه و علیرضا طهرانی کارگردان این مستندها گفتوگو کردیم.
«هرگز پشیمان نیستم. اگر دوباره به دنیا بیایم باز هم عکاس میشوم. با نگاه به گذشته به خود افتخار میکنم که هفتاد سال پیش یک پسربچه اصفهانی در شهری کوچک بودم و تصمیم گرفتم عکاس بشوم و با آنکه همه مخالف من بودند، با عزم راسخی که داشتم تصمیمم برای عکاس شدن را عملی کردم. به هرحال نمی توانم انکار کنم که زمان هم در موفقیت من یکی از عوامل اصلی بود.اینکه از کشور خارج نشدم و ماندم هم باعث خوشحالی ام است.من امکان مهاجرتم به غرب بیشتر از خیلی هایی بود که رفتند؛ اما من و همسرم ماندیم و در همین جا زندگیمان را مجددا ساختیم.البته در لحظاتی از زندگیام شانسهایی هم داشتم که به خوبی از آن استفاده کردم.نویسندهای می گوید: “آینده مانند باغ زیبایی است که برای بعضی ها یک لحظه در آن باز میشود و آن هایی که هوشیارتر هستند پایشان را لای در میگذارند و سپس با فشار خودشان را به درون آن باغ هل میدهند.برای خیلی ها آن در باز است.اما آن را نمی بینند.”