دکتر ریموند چیپ تافرات1، متخصص روانشناسی بالینی که بهطور خاص در حوزه درمان خشم و عصبانیت فعالیت میکند، میپرسد: «فکر میکنید خشمگین شدن معمولاً شرایط زندگیتان را بهتر میکند یا بدتر؟» خشم و عصبانیت در ذات خود چیز بدی نیست اما این دلیل نمیشود که اجازه دهید همینطور بیمحابا و مهار نشده فوران کند. متخصصان باور دارند که ابراز خشم (و همینطور سرکوب آن) ریسک ابتلا به برخی بیماریها و مشکلات پزشکی را افزایش میدهد که ازاینبین میتوان به بیماریهای قلبی، سکته مغزی، درد و نیز اختلال در فعالیت سیستم ایمنی بدن اشاره کرد.
تئوریهای توطئه محبوب و عامهپسند هستند و هیچ شکی نیست که اینترنت و فضای مجازی هم آتش آنها را شعلهورتر کرده است. از این نظریه گرفته که حملات 11 سپتامبر کار خودیها بوده است تا این ایده که انساننماهای خزنده بر جهان حکمرانی میکنند، تئوریهای توطئه توانستهاند در اینترنت فضای مناسبی برای رشد و نمو خود پیدا کنند.
روث درو1 که مدتها در بیمارستانی بهعنوان مشاور در بخش مراقبتهای روانپزشکی سالمندان فعالیت کرده است، میگوید: «فکر نمیکنم هیچکس تاکنون در بحث با کسی که آلزایمر دارد، پیروز شده باشد.» پدربزرگ درو به این بیماری تحلیل برنده مغزی مبتلا شده بود. او اغلب قبل از ساعت 2 شب از خواب بیدار میشد و کاملاً مطمئن بود که صبح شده است. مهم نبود چند بار ساعت را به او نشان میدادی یا چند بار به تاریکی بیرون خانه اشاره میکردی، درهرحال ممکن نبود بتوانی متقاعدش کنی که طور دیگری فکر کند.
به دلیل افزایش چشمگیر موارد ابتلا به کووید-19، مراسم افتتاحیه و اختتامیه المپیک 2021 در استادیومی برگزار میشود که چشمها، گوشها و صداهای 68000 نفری که انتظار میرفت از سرتاسر جهان به آنجا بیایند، در آن غایب خواهند بود. رویدادهای روزهای میانی نیز در سالنهایی ساکت برگزار میشوند؛ سالنهایی که جای خالی صدها هزار تماشاگری را در خود احساس خواهند کرد که 815 میلیون دلار آمریکا برای بلیتهایی پرداختند که حالا کاملاً بیمصرفاند.
تارا اس. پریس1، دانشیار روانپزشکی و علوم زیسترفتاری در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس، میگوید: «یاد بگیرید که در مقابل این میل ایستادگی کنید.» روانپزشکان جویدن ناخن را در کنار اختلالهایی نظیر کندن مو و کندن پوست، یک «رفتار تکرارشونده» میدانند که «بر بدن متمرکز است.» جویدن ناخن معمولاً در کودکی و نوجوانی آغاز میشود و پژوهشگران تخمین میزنند که نسبت آمریکاییهایی که از نوع مزمن این اختلال رنج میبرند حتی تا 30 درصد هم برسد.
عدد 13، گربههای سیاه، آینههای شکسته یا رد شدن از زیر نردبان؛ اگر شما هم به نحوی شبیه آن 25 درصد از مردم آمریکا باشید که خود را خرافاتی میدانند، آنوقت احتمالاً تمام این موارد چیزهایی هستند که مصرانه از آنها اجتناب میکنید. حتی اگر فکر میکنید که خیلی هم آدم خرافاتیای نیستید، باز هم احتمالاً وقتی کسی عطسه میکند به او میگویید «خدا حفظتان کند»1 تا اگر احیاناً شیطان تصمیم گرفت روح او را برباید، شما از پیش تمهیدات لازم را اندیشیده باشید، چراکه نیاکانمان فکر میکردند احتمال دارد چنین چیزی هنگام عطسه کردن اتفاق بیفتد.
روتگر برگمن1، نویسنده و تاریخنگار 33 ساله هلندی که درباره تفکر آرمانی آثار متعددی را به رشته تحریر درآورده است، میگوید: «مهم این است که ایدهای کلی از اینکه میخواهید به کجا برسید در ذهن داشته باشید، نوعی رؤیا.» قدرت ایدههای عجیبوغریب و متفاوت را دستکم نگیرید. در طول تاریخ، بسیاری از رویدادهای مهم و تأثیرگذار مثل دموکراسی، لغو بردهداری، حقوق برابر برای زنان و مردان، همه در آغاز تنها رؤیاهایی آرمانگرایانه بودند. برگمن میگوید: «همیشه تغییر با آدمهایی شروع میشود که در ابتدای کار برچسب غیرمنطقی و غیرواقعگرا بودن میخورند و کنار گذاشته میشوند.»
در رقابت بین کرونا و واکسن، واکسن بازنده بوده است. متخصصان سلامت و بهداشت عمومی تخمین میزنند که تقریباً 70 درصد از جمعیت 7.9 میلیاردی جهان باید بهطور کامل واکسینه شوند تا بتوان به همهگیری کووید-19 پایان داد. تا تاریخ 21 ژوئن 2021، 10.04 درصد از جمعیت جهان بهطور کامل واکسینه شدهاند که تقریباً تمام این افراد در کشورهای ثروتمند زندگی میکنند. تنها 0.9 درصد از مردم در کشورهای کمدرآمد حداقل یک دوز از واکسن کرونا را دریافت کردهاند.
نتایج یک پژوهش جدید نشان داده است که کرایه کردن لباس، روشی که مدتهاست بهعنوان یکی از راهحلهای مناسب برای غلبه بر بحران زیستمحیطی ناشی از فعالیتهای صنعت مد مورد تعریف و تمجید قرار میگیرد، در حقیقت در مقایسه با دور انداختن لباس، عواقب و نتایج بدتری برای سیاره زمین دارد. این مطالعه که در یک مجله علمی فنلاندی با عنوان «نامههای پژوهشی محیطزیستی»1 منتشر شد، به سنجش و ارزیابی تأثیرات زیستمحیطی ناشی از پنج روش مختلف برای مالکیت و استفاده کردن از لباس و دور انداختن آن پرداخته است که از آن جمله میتوان به کرایه دادن، فروش مجدد و نیز بازیافت پوشاک اشاره کرد.
مرگ فرزند برای همه والدین اتفاقی بسیار غمانگیز و خانمانسوز است؛ اما برای والدین چینی، از دست دادن تکفرزندی که دارند میتواند فروپاشی اقتصادی را هم به آسیبهای عمیق روحی و روانی اضافه کند. این یکی از نتایج پروژه مطالعاتی من درزمینه سوگ والدین است که از سال 2016 تاکنون آن را در چین انجام میدهم. از سال 1980 تا 2015، دولت چین زوجها را به داشتن تنها یک فرزند محدود میکرد. من با بیش از 100 والد چینی که زندگی مشترکشان را در طول این دوره آغاز کردند و از آن زمان تاکنون تکفرزند خود را به دلیل بیماری، تصادف، خودکشی یا قتل از دست دادهاند، مصاحبه و گفتوگو کردهام. این زوجها که در زمان مرگ فرزندشان سن باروری را رد کرده بودند، دیگر قادر نبودند فرزند دیگری به دنیا بیاورند.
پاول کی. پیف1، دانشیار رشته علوم روانشناختی که مدیریت پژوهشکده اخلاق، احساسات و سلسلهمراتب اجتماعی2 در دانشگاه کالیفرنیا در ارواین3 را نیز بر عهده دارد، میگوید: «حتماً لازم نیست که به گرند کنیون4 بروید.» پیف به مطالعه و پژوهش درباره چیزی میپردازد که آن را «خودِ کوچک» مینامد، یعنی اینکه احساس کنید بخشی از چیزی بسیار بزرگتر و همچنین خیلی مهمتر از خودتان هستید.
پنج سال پیش، گروهی از دانشمندان علم تغذیه به مطالعه و بررسی این موضوع پرداختند که آمریکاییها چه میخورند و به نتایج شوکهکنندهای دست یافتند: بیش از نیمی از مجموع کالریهایی که یک آمریکایی معمولی مصرف میکند از غذاهای فوق فرآوری شده تأمین میشود. این غذاها، طبق تعریف این دانشمندان، «فرمولهایی صنعتی» هستند که مقادیر فراوانی از شکر، نمک، روغنها، چربیها و سایر مواد افزودنی را با همدیگر ترکیب میکنند.