تصور کنید که شب گذشته کمی آبریزش بینی داشتهاید و گلویتان درد میکرده است. امروز صبح هم که از خواب بیدار شدید شروع به سرفه کردید و تب دارید. در طول یک سال گذشته، اگر با چنین موقعیتی مواجه میشدید، احتمالاً ذهنتان بلافاصله سمت کووید 19 میرفت؛ اما اگر حالا کاملاً واکسینه شده باشید و چنین چیزی پیش بیاید، ممکن است با خودتان فکر کنید: آیا هنوز هم باید تست کرونا بدهم؟
خیابانها و پیادهروهای شهری در ایالات متحده آمریکا برای دههها بهگونهای مهندسی شدهاند که ایمنی افراد سوار بر وسایل نقلیه و نیز عابران پیاده را حفظ کنند. اگر اصلاً درختی در این خیابانها وجود داشته باشد، احتمالاً این درختان در چالههای کوچکی در حاشیه پیادهروها کاشته شدهاند و در این صورت، اگر در فضای محدودی محبوس شده باشند و آب کمی دریافت کنند، آنوقت بهطور متوسط تنها سه تا ده سال عمر میکنند. تا همین اواخر، خیابانهای ایالات متحده آمریکا مسیرهای دوچرخهسواری هم نداشتند، یعنی گذرگاههایی که بین قسمت ماشینرو خیابان و پیادهرو، منحصراً برای دوچرخهها تعبیه میشوند و با نوعی مانع از وسایل نقلیه جدا شدهاند.
سازمان جهانی بهداشت (WHO) هشدار داده است که کووید-19 سریعتر از واکسن در حال پیشروی است و گفته است که وعده کشورهای عضو گروه 7، مبنی بر به اشتراک گذاشتن یک میلیارد دوز واکسن با ملتهای فقیرتر اصلاً کافی نیست. تدروس ادهانوم قبریسوس، مدیرکل سازمان بهداشت جهانی، به خبرنگاران گفت: «این کمک بزرگی است اما ما به بیشتر از اینها نیاز داریم و همچنین نیازمند آن هستیم که این کمکها سریعتر صورت بگیرد. در حال حاضر، ویروس کرونا با شتابی بیشتر از سرعت توزیع واکسن در سطح جهان، در حال پیشروی است. هرروزه بیش از 10.000 نفر دارند جان خود را از دست میدهند… این جوامع به واکسن نیاز دارند و همین حالا هم نیازمند آن هستند، نه سال آینده.» رهبران و افراد تأثیرگذار در حوزه سلامت در سطح جهان نیز هشدار دادند که با در نظر گرفتن اینکه ما به بیش از 11 میلیارد دوز واکسن نیاز داریم، این وعده بسیار اندک است و خیلی هم دیر داده شده است.
نائومی اوساکا، ستاره تنیس ژاپنی، اعلام کرد که از مسابقات اوپن فرانسه (مسابقات تنیس آزاد فرانسه) کنارهگیری خواهد کرد پسازآنکه به دلیل صحبت نکردن با رسانهها در طول این مسابقات، جریمه و تهدید به محرومیت شد، حالآنکه میخواست از سلامت روانیاش محافظت کند. واکنشهای اولیه مسئولان مسابقات اوپن فرانسه و دیگران در این خصوص، نشانهای از حس تأثر یا نگرانی در خود نداشت بلکه اوساکا را به دلیل انجام ندادن مسئولیتها و وظایف حرفهایاش مورد انتقاد قرار دادند. این اتفاق در شرایطی رخ داد که امتناع او از مصاحبه با رسانهها پس از یک پیروزی در دور اول مسابقات پیش آمد برخلاف دیگران که معمولاً به دلیل شرکت نکردن در نشستهای مطبوعاتی پس از شکستشان در مسابقه، جریمه میشوند.
در اواخر قرن شانزدهم میلادی، صدها راهزن سوار بر اسب به مناطق روستایی و حومهنشین آناتولی در دوران عثمانی یورش بردند، روستاها را غارت کردند، دست به خشونت زدند و قدرت و تسلط سلطان وقت عثمانی را به چالش کشیدند. چهارصد سال بعد و تنها چند صد مایل دورتر، در سوریه که سابقاً در قلمرو امپراتوری عثمانی قرار داشت، اعتراضات وسیع و گسترده در سال 2011 به یک جنگ داخلی خونین منتهی شد که تا امروز نیز همچنان ادامه دارد.
آیا شما تأمینکننده اخبار جعلی هستید؟ نتایجی پژوهشی در ایالات متحده آمریکا نشان داده است که افرادی که بیش از همه به توانایی خود در تشخیص و تمیز حقیقت از آنچه ساختگی است مطمئن هستند، بیشترین احتمال نیز وجود دارد که قربانی اطلاعات نادرست و گمراهکننده شوند. اگرچه آمریکاییها باور دارند که ابهام و آشفتگی ناشی از انتشار اخبار غلط بسیار فراگیر و نافذ است، بااینوجود تعداد به نسبت کمی از آنها ابراز میکنند که چنین اخباری را دیده یا همرسانی کردهاند. از نظر پژوهشگران چنین رویکردی نشاندهنده این موضوع است که احتمالاً برای بسیاری از افراد نهتنها تشخیص دادن اخبار غلط کار دشوار و پیچیدهای است؛ بلکه از ناتوانی و ناکارآمدی خودشان در این زمینه نیز آگاهی ندارند.
رواندرمانگر عزیز،
چند ماه پیش و در یک گشت دانشگاهی1، پسر 18 ساله ما اعلام کرد که هدف و شغل آیندهاش را پیدا کرده است: او میخواهد وارد حرفه استندآپ کمدی بشود. واقعیت این است که او تا حدودی در این زمینه استعداد هم دارد؛ روی صحنه احساس راحتی میکند، اجرای کمدی بدنیاش2 خیلی خوب است، میتواند تقلید لهجه کند و جذاب و بامزه است.
نویسنده یک وبسایت اینترنتی ممکن است درواقع نویسنده آن نباشد. ارجاعاتی که به آن مشروعیت و اعتبار میبخشند نیز ممکن است در حقیقت ارتباط چندانی به ادعاهایی که مطرح میکنند نداشته باشند. نشانههای اعتباربخش مانند دامنه اینترنتی .org هم ممکن است در واقع تنها کاردستی هنرمندانه یک متخصص روابط عمومی در واشنگتن دیسی باشند. اغلب عاقلانهترین کار هنگام مواجهه با یک وبسایت ناشناخته این است که از آن چشمپوشی کنید، مگر اینکه چندین مدرک دکترای تخصصی در ویروسشناسی، اقتصاد، پیچیدگیهای سیاستگذاریهای مهاجرتی و غیره داشته باشید.
مایکل اندرسون، استاد علوم اعصاب شناختی در دانشگاه کمبریج که بهطور خاص بر روی موضوع حافظه و یادسپاری مطالعه و پژوهش میکند، میگوید: «ما همان چیزی هستیم که درباره خودمان به یاد میآوریم.» اینکه بهعنوان یک فرد مثلاً 80 ساله چطور زندگی خودتان را به یاد خواهید آورد به این بستگی دارد که چگونه به برخی خاطرات سفت بچسبید و آنها را در ذهنتان نگه دارید و در مقابل برخی دیگر را رها کنید. مغز شما بهطور دائم درگیر فرآیند فراموش کردن است؛ اما اندرسون باور دارد که شما میتوانید با قصدمندی بیشتری فراموش کنید، چیزی که او از آن با عنوان فراموش کردن انگیزهمند و هدفدار1 یاد میکند.
نتایج یک پژوهش جدید نشان داده است که درصورتیکه میزان انتشار گازهای گلخانهای همچنان با شتاب فعلی به بالا رفتن ادامه دهد، یکسوم از تولیدات جهانی غذا تا پایان قرن حاضر در معرض خطر قرار خواهد گرفت. اگر درجه حرارت و میزان گرمایش جهانی بهاندازه حدود 3.7 درجه سانتیگراد افزایش پیدا کند که این مقدار افزایشی است که در صورت بالا ماندن سطح انتشار دی اکسید کربن و گازهای گلخانههای پیشبینی میشود، در این صورت بسیاری از مهمترین نواحی محل کشت و پرورش منابع غذایی در جهان نیز شاهد افزایش درجه حرارت و ایجاد تغییرات شدید و جدی در الگوهای بارشی خواهند بود.
احتمالاً شنیدهاید که اطرافیانتان از اینکه در طول دوران قرنطینه وزن اضافه کردهاند، شکایت میکنند یا از تقلاها و تلاشهایشان برای «صاف کردن برجستگیهای» بدنی میگویند که بعد از یک سال در خانه ماندن متفاوت به نظر میرسد. چنین چیزی اجتنابناپذیر بود. همهگیری کرونا باعث شده است که ما بیشازپیش یک جا بنشینیم و تحرکی نداشته باشیم؛ بهعلاوه، خیلی از ما خواستهایم از راه خوردن قدری احساس آسودگی پیدا کنیم. همانطور که آدام گرانت1 اخیراً نوشته است، ما مجبور به تحمل زندگی در «خلأ بین افسردگی و شکوفایی؛ نبود بهزیستی» هستیم.
برای همه والدینی که از پختوپز، تمیزکاری و برنامهریزی برای هزاران وعده غذایی در طول این دوره همهگیری خسته شده و بهاصطلاح ازپادرآمدهاند، خبرهای خوشی داریم. غذا خوردن در کنار همدیگر یا سهیم شدن غذا با دیگران، برای سلامت جسمی و روانی شما مفید است. اغلب والدین همین حالا هم میدانند که وعدههای غذایی خانوادگی برای بدن، مغز و سلامت روانی کودکان بسیار خوب و سودمند است.