چند روز قبل در کتابخانه مرکزی اصفهان نخستین شماره کتاب «فرامتن» با موضوع «هوش مصنوعی و آینده سازمانهای فرهنگی» رونمایی شد. طبق آنچه انتظار میرفت کسانی که در این نشست سخنرانی کردند هرکدام به گونهای در ارتباط با عصر هوش مصنوعی و نسبت آن با فرهنگ سخنرانی کردند و نکات خود را گفتند.
در شانزدهمین نشست «عصرهای رسانه»، نخستین شماره کتاب «فرامتن» با موضوع «هوش مصنوعی و آینده سازمانهای فرهنگی» که به همت فرهنگسرای رسانه اصفهان برگزار و به قلم جمعی از پژوهشگران دانشگاهی اصفهان و کشور تدوین و منتشر شده است، رونمایی شد.
کتاب خواندن به چه دردی میخورَد؟ این سوالی است که خیلیها میپرسند. اول، آنهایی که میخواهند بهانهای برای کتاب نخواندن پیدا کنند. دوم، آنهایی که تا امری «کارکرد» نداشته باشد دنبالش نمیروند.
در آن روزهای دور، وقتی هنوز قدِ کنجکاویهایم به قفسههای بلند کتابخانه زیرشیروانی نمیرسید، پدرم را میدیدم که با کتابهای قطور و بیتصویرش خلوت میکرد.
چه بخواهیم و چه نخواهیم، سالهاست در زمانه حواسپرتی به سر میبریم؛ زمانهای که هوش و حواس همهمان اسیر تله حواسپرتیهای رنگارنگ و پرشمار امروزی شده است.
سیوسومین هفته کتاب که با شعار «برای ایران بخوانیم» در حال برگزاری است، فرصت خوبی است تا نگاهی به کتابهای پرفروش ناشران اصفهانی بیندازیم.
نشر آموخته، ناشر تخصصی در حوزههای توسعه فردی، توسعه کسبوکار و بازاریابی، فعالیت خود را از سال ۱۳۸۵ آغاز کرده است. این انتشارات از بدو تأسیس، با هدف ارائه برترین و معتبرترین آثار جهانی در این سه حوزه، همواره بر گزینش دقیق، ترجمه روان و ویرایش علمی آثار تأکید داشته و کوشیده است تا مجموعهای از کتابهای کاربردی، آموزنده و اثرگذار را به گنجینه دانش فارسی بیفزاید.
تصویرگری کتاب کودک از شاخههای مرتبط با رشته هنرهای تجسمی است که در جهان جایگاه ویژهای دارد؛ چراکه عامل اصلی جذب کودکان به کتابخوانی است.
سهشنبه در سالن کنفرانس کتابخانه مرکزی اصفهان با حضور فعالان تربیتی و رسانهای و مدیریت شهری و تعدادی از دانشآموزان کتابی رونمایی شد که لباس دغدغه شهرمان را به تن دارد؛ کتابی 130صفحهای که زخمهای پیکر شهر زیبایمان را در قالب داستانی نمادین به تصویر میکشد.
در وبگاه سازمان اسناد و کتابخانههای جمهوری اسلامی ایران در تعریف تاریخ شفاهی اینطور آمده است: «تاریخ شفاهی یكی از شیوههای پژوهش در تاریخ است و به شرح و شناسایی وقایع، رویدادها و حوادث تاریخی براساس دیدگاهها، شنیدهها و عملكرد شاهدان، ناظران و فعالان آن ماجراها میپردازد. تاریخ شفاهی حتی در صورت مكتوب شدن، خصلتی گفتاری دارد.»
مریم بهزادنژاد، نویسنده اصفهانی، از همان هفتسالگی که خواندن و نوشتن را آموخت، رؤیای نویسندهشدن را در سر داشت. نخستین شنونده داستانهایش مادربزرگی بود فرهنگی و فرهنگدوست که همواره با حوصله به نوشتههای کودکانه او گوش میداد و هیچگاه او را سرزنش نمیکرد.
مستند داستانی و مستندرمان برای مخاطب جذابتر است؛ به این شرط که برای مخاطب قهرمانسازی بیهوده نشده باشد.