نگارخانه صفوی میزبان نمایشگاه «اختلال»، آثار عکاسی محمدمتین حسینی است؛ آثاری که نمایش مواجهه ناگهانی نظم و بیگانگی است، جایی که اشیا صنعتی از کارکرد خود جدا میشوند و در سکوت،خشونت پنهان زیست مدرن را عیان میکنند.
هنر، همواره آینهای بوده است که روح زمانه را بازتاب داده و گاه، نوری بر تاریکیهای پیشرو افشانده است. در مواجهه با مفاهیمی عمیق و چند وجهی این آینه و نور، نقشی حیاتی و روشنگرانه ایفا کردهاست.
ایران» فقط نام یک سرزمین در نقشه نیست؛ واژهای است که قرنها تاریخ، زبان، خیال و رنج را در خود فشرده است. چهار حرف که هر کدام بار یک روایت طولانی را بر دوش میکشند.
تولید فرش دستبافت به معنای پاسداشت میراث فرهنگی و استمرار هویت ایرانی است. هر فرش، سندی بصری از تاریخ، فرهنگ و ذوق هنری ایرانیان است که به نسلهای آینده منتقل میشود.
نقاشی و طراحی، هنری عمیق و ماندگار اما گران و دستنیافتنی است؛ هنری که پرداختن به آن تبدیل به یک آرزو شده و در گوشهای خاک میخورد؛ هنری که باید آن را در علاقهمندان ردیابی و جستوجو کرد، آموزش داد و آنها را به حفظ و پویایی این هنر تشویق کرد.
هنر کاریکاتور صرفا یک تصویر طنزآمیز نیست؛ درواقع نوعی زبان رسانهای است که بر پایه اغراق، نمادسازی و نقد قدرتها شکل میگیرد.
هنرمند در زمان جنگ باید بتواند با دستخالی هم بجنگد و باید برای ما تجربه شود که اینقدر تکبعدی رشد نکنیم. هنرمند نباید تکبعدی باشد و باید به معنای واقع «هنرمند» باشد و در هر شرایط بتواند اثرگذار باشد.
استاد امیرهوشنگ جزیزاده شخصیت آزادی داشت. او سعی میکرد سنتها را همچنان حفظ کند و در عین حال نیز جسارتِ دست، قلم و قلمگیریهای او نسبت به آن چیزی که ما به عنوان مکتب اصفهان میشناسیم، بیشتر بود.
همیشه از دست دادن بزرگان و اساتید عرصه فرهنگ و هنر برای شاگردان، مردم و هنردوستان و هنرمندان اتفاقی تلخ است. همین چند وقت پیش بود که مردم اصفهان پیکر استاد فرشچیان را روی دستان خود تشییع کرده و این چهره دوستداشتنی را سوی آرامگاه خود بدرقه کردند.
درست است که در شرایط فعلی کشور، کمتر کسانی از مردم معمولی را میتوانید پیدا کنید که بخواهند یا تمایل داشته باشند بهجز دنبالکردن اخبار روزمره اقتصادی و سیاسی و پیگیری مسائل معیشتیشان، وقتشان را صرف مسائل دیگری مثل هنر و ادبیات کنند؛ اما نمیتوان از این موضوع نیز گذشت که اصفهان هنوز هم شهر هنر است، شهر شعر و فرهنگ، شهر زندگی و معنا.
فرهنگ شرق و بهویژه فرهنگ ایرانی، بر محور نوشتار و شعر شکل گرفته است. سنت مکتوب در تاریخ و زیست فرهنگی ایرانیان جایگاهی ریشهدار دارد و طی قرنها در لایههای عمیق روح و اندیشه این سرزمین نفوذ کرده است.
خوشنویسی، موهبتی بزرگ و میراثی مکتوب از تمدن ماست که امروز در اختیارمان قرار دارد. چه در دوران پیش از اسلام و چه در دوره پس از اسلام، خط و خوشنویسی همواره در کنار زبان فارسی خوش درخشیده و توانستهاند داشتههای بزرگان فرهنگی این سرزمین را نسل به نسل تا امروز منتقل کنند.