36 تحلیلگر و فعال سیاسی کشور به سوال «پیروزی کدام گزینه، برای ایران بدتر است؟» و چرایی آن پاسخ میدهند.
مجله تایم یک مجله خبری هفتگی آمریکایی است که وبسایت خبری آن در شهر نیویورک مستقر است. مجله تایم در سال 1923 تأسیس و در اصل توسط هنری لویس و بریتون هدن بنیانگذاری شد. مجله تایم بزرگترین و پرتیراژترین مجله خبری هفتگی در جهان است. نسخه چاپی دارای 26 میلیون خواننده بوده که 20 میلیون نفر از آنها در ایالات متحده آمریکا مستقر هستند. حدود ۱۰۰ سال است که در کاور مجله تایم از لوگوی سنتی استفاده میشود؛ لوگویی با عبارت «TIME» که بالای کاور مجله را احاطه میکند. مجله تایم همچنین به خاطر استفاده از حاشیه ای به رنگ قرمز در روی جلد آن معروف است. این حاشیه قرمزرنگ فقط یک بار در تاریخ انتشار این مجله تغییر پیدا کرد و آن هم پس از حملات یازده سپتامبر ۲۰۰۱ در آمریکا بود که به رنگ سیاه منتشر شد و علت آن نشان دادن تأثر و اندوه این مجله از این حادثه بود. اکنون بعد از گذشت چیزی حدود 98سال از تاریخ انتشار این مجله پر تیراژ بار دیگر شاهد سنت شکنی مدیران این مجله هستیم.
انتخابات ریاستجمهوری آمریکا به واسطه قانون اساسی این کشور، سیستم اداره فدرال و مراحل طولانی و متعدد انتخابی، دارای پیچیدگیها و چالشهای بسیاری است. این کشور از مجموع 50 ایالت تشکیل شده است. این 50 ایالت طی توافقی تشکیل دهنده کشور آمریکا هستند و هر ایالت دارای مجلس قانونگذاری ایالتی است که میتواند به شکلی مستقل قانونگذاری کند، تا آنجا که مغایر قانون اساسی نباشد. چنین اختیاراتی باعث شده قوانین و ضوابط بسیاری (حتی متناقض) در مورد انتخابات ریاستجمهوری در آمریکا بهوجود بیاید. اما بر پایه قانون اساسی آمریکا دستورالعملی کلی برای انتخاب رئیسجمهور وجود دارد که در این مطلب به توضیح آن خواهیم پرداخت.
مجلس یازدهم شورای اسلامی از همان روزهای نخست با انتقاد به عملکرد دولت آغاز بهکار کرد. تقابلی که با مطرحشدن موضوعاتی چون طرح سؤال از رئیسجمهور و استیضاح او همراه بود. امروز اما باگذشت پنجماه از عمر این مجلس، انتقادات به دولت با هتکحرمت و مطرحکردن مواردی چون محاکمه و اعدام حسن روحانی از سوی مجتبی ذوالنوری، رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی که در واکنش به صحبتهای حسن روحانی در خصوص صلح و مذاکره و الگو برداری از شیوه و منش امام حسن (ع) بود، شدت پیدا کرده است. از طرفی مسئله استیضاح حسن روحانی نیز با توئیت دوباره از سوی همین نماینده از یکسو و برپایی همایشی در قم در اعتراض به مشکلات اقتصادی و معیشتی مردم از سوی دیگر، در مجلس یازدهم جانی دوباره گرفت.
در قسمت قبل خواندیم انتخابات مجلس دوازدهم شورای ملی که آخرین دوره مجلس در دوران حکومت رضاشاه بود در تاریخ 26 فروردین 1318 برگزار شد و در سوم آبان 1318 با ریاست محتشم السلطنه آغاز به کار کرد که در این دوره 137 نماینده به مجلس راه یافتند و دو تن از آنان سلب صلاحیت شدند. سیزدهمین دوره مجلس شورای ملی در 22 آبان 1320 بهعنوان اولین مجلس دوران حکومت محمدرضا شاه در دوره حضور متفقین در ایران به ریاست محتشم السلطنه با 135 نماینده آغاز به کار کرد.
فهم و تحلیل پدیدههای دنیای امروز براساس زاویه نگاه مخاطبان، نویسندگان و تحلیلگران شکل و ترسیم میشود. آنچه بهعنوان تحلیل نهایی از سوی پژوهشگران به مخاطبان در حوزههای مختلف ارائه میشود، دقیقا به عینک و نظریهای بازمیگردد که آنان روی چشم میگذارند و وقایع جهان را با آن مینگرند. بدون درنظرداشتن زاویه دید تحلیلگران مخاطب تنها با اطلاعاتی انبوه سروکار دارد، اما این همه در نگاه مردم تفاوت دارد.
پنجاهونهمین انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در 3 نوامبر 2020 در حالی برگزار میشود که بر طبق نظرسنجیها و تا به امروز «جو بایدن» از حزب دمکرات از رأی بیشتری در مقایسه با رقیب خود «دونالد ترامپ» از حزب جمهوریخواه برخوردار است. این در حالی است که بر طبق روند و شیوه انتخاباتی آمریکا، رأی و نظر مردم آنچنان تأثیری بر نتیجه نهایی این رقابت نداشته و در نهایت رأی الکترال کالج، تعیینکننده رئیس جمهور آینده آمریکاست.
آمیختن نگرشهای دوگانه در زمینههای اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و نظامی و یکی را در مقابل دیگری قرار دادن، بهغیراز دورکردن اذهان نسبت به چالشهای موجود در عرصه بینالملل و به حاشیه راندن مسائل مهم و ضروری در حوزه امنیت دستاوردی به همراه ندارد. طی چند روز گذشته و با انتشار اخبار مربوط به رفع تحریمهای تسلیحاتی ایران که بر اساس قطعنامه شماره 2231 شورای امنیت سازمان ملل انجام شد، شماری از کاربران در فضای مجازی نهتنها این مسئله را بهعنوان یک دستاورد بینالمللی نادیده گرفتند بلکه با دوگانه سازی درباره اولویت رفع مشکلات اقتصادی شهروندان و تهیه تسلیحات متعارف توسط ایران، دومی را غیر مهم و اولی را بهعنوان یک مطالبه بنیادین از سوی مردم مطرح کردهاند.
در قسمت قبل خواندیم یازدهمین دوره از مجلس شورای ملی که هنوز در دوران حکمرانی رضاخان بود، در تاریخ 20 شهریور 1316 و با دو ماه وقفه از مجلس قبل تشکیل و افتتاحیه آن در تاریخ 27 شهریور 1316 برگزار شد. محمدرضا پهلوی در کنار پدرش برای اولین بار در مراسمی اینچنینی در قامت ولیعهد حضور یافت. مهمترین رویداد این دوره مجلس، وقوع جنگ جهانی دوم بود. انتخابات مجلس دوازدهم شورای ملی که آخرین دوره مجلس در دوران حکومت رضاشاه است، در تاریخ 26 فروردین 1318 برگزار شد و در سوم آبان 1318 با ریاست محتشمالسلطنه آغاز به کار کرد که در این دوره 137 نماینده به مجلس راه یافتند و دو تن از آنان سلب صلاحیت شدند.
یک هفتهای طول کشید تا بتوانیم قرار مصاحبه را برای ساعت 9 صبح روز شنبه 19 مهر در دفتر مجمع نمایندگان اصفهان هماهنگ کنیم. به دفتر مجمع رسیدیم و به داخل آپارتمانی نسبتا نوساز هدایت شدیم. تمام اسباب و وسایل داخل آپارتمان خلاصه میشد در یک فرش با رنگ نوستالژیک قرمز لاکی، یک دست مبل قهوهای رنگ نسبتا قدیمی و یک میز غذاخوری. روی میز عبایی قهوهایرنگ و منظم تاخورده و عمامهای سفید به چشم میخورد. بعد از چند دقیقهای که به انتظار نشسته بودیم، صدایی شنیده شد و از پسر جوانی که در اتاق حضور داشت خواست عبا و عمامه را با خود ببرد. احمد سالک حالا با همان چهرهای که سالهاست از او به خاطر داریم و البته با چینوچروکهای بیشتر از سالهای قبل که او را از نزدیک دیده بودیم، روبهرویمان مینشیند و با لحنی باطمأنینه از خاطرات قبل و بعد از انقلاب برایمان میگوید؛ از روزگاری که در کوچهپسکوچههای اصفهان به دنبال سرنگونی رژیم شاه بود تا امروز که برخلاف ظاهر آرامش، منتقدی ناآرام و صریح برای غیر همفکرانش محسوب میشود.
هشتماه مانده تا انتخابات ریاستجمهوری 1400 باز هم مانند دورههای گذشته صحبت از حضور و عدم حضور کاندیداهای زن به میان آمده است. موضوعی که البته این روزها با جدی مطرح شدن آن از سوی رسانهها، فعالان سیاسی و کارشناسان نگاهی متفاوتتر از گذشته به آن شده است و از طرفی سخنگوی شورای نگهبان نیز ورود زنان به عرصه این رقابت را بلامانع میداند. بسیاری از صاحبنظران، عدم حضور زنان در انتخابات ریاست جمهوری دورههای گذشته را به نداشتن صلاحیت لازم از سوی زنان ربط میدهند و واژه رجل سیاسی را شایسته هیچیک از داوطلبان زن نمیدانند؛ در حالیکه با نگاهی گذرا به سابقه و تجربه زنان در این عرصه ما شاهد نمایندگان، اعضای شورای شهر، فرمانداران و معاونان رئیسجمهور زنی هستیم که در تاریخ سیاسی ایران از کارنامه خوبی برخوردارند و در مقابل نیز مردانی هم بودند که بدون داشتن سابقه سیاسی قابل دفاع به انتخابات ریاست جمهوری راه پیدا کردهاند.
از ابتدای شکلگیری دولت دوم حسن روحانی انتقاد جریان اصلاحات به کارگزار اصلی دولت دوازدهم هموزن اصولگرایان ولی از منظری دیگر است. اصلاحطلبان سرمایه اجتماعی خویش را در خدمت روحانی قرار دادند و حال از دولت او به دلیل اتخاذ رویکردهای غیراصلاحطلبانه انتقاد میکنند، نقدهایی که به حوزههای مختلف از قبیل وضعیت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی باز میگردد. به نظر میرسد بخشی از نقدهای امروز به دلیل دور شدن از فضای سالهای 92 و 96 انجام میگیرد. با فاصلهگرفتن از رویدادهای گذشته و قرار گرفتن در زمان حال سادهتر میتوان به نقد تصمیمگیریها و سیاستهای دولت پرداخت. نمیتوان از یاد برد که سال 92، محمدرضا عارف شانس رأی آوری چندانی نداشت، احتمالا مجموع آرای او چیزی در حدود پنج الی شش میلیون رأی میشد و در نهایت سکان دولت یازدهم به دست اصولگرایان میافتاد.