رمان «داشتن و نداشتن» همینگوی روی میز بود. بچهها رفته بودند کلاس مشاوره. سکوت عصرگاهی توی دفتر جان میداد برای مطالعه …
ادبیات آیینه تمامنمای جامعه است که میتوان در آیینه آن، واقعیترین حوادث و اتفاقات را به نظاره نشست. از این رو شعر و شاعری در حیات معنوی جوامع نقش مهم و ارزشمندی ایفا میکند.
سید محمدحسین بهجت تبریزی متولد ۱۲۸۵ در خشگناب تبـریز، متخلص به شهریار، شاعر ایرانی بود که به زبانهای ترکی آذربایجانی و فارسی شعـر سـروده است.
روز 27 شهریور، هرساله بهعنوان روز شعر و ادب فارسی گرامی داشته میشود. این عنوان به دلیل بزرگداشت استاد سید محمدحسین بهجت متخلص به شهریار، برای این روز درنظر گرفته شده است.
در ایام عزای سیدالشهدا(ع)، سازمان زیباسازی شهری شهرداری اصفهان تکمصرعهایی را در سطح شهر نصب کرده بود تا بهوسیله ادبیات، در کنار دیگر هنرهای بهکاررفته در سطح شهر، فضا رنگوبوی عاشورا بگیرد و توجه بسیاری از شهروندان نیز به این اشعار جلب شد.
با شنیدن نام شعر آیینی به یاد شاعر پرآوازه خطه کاشان، محتشم کاشانی میافتیم و قصیدهاش که شهرت جهانی به خود گرفته و پای ثابت کتیبهنگاریهای روزهای عزای اباعبدالله(ع) است …
در تقویم جمهوری اسلامی ایران، روز اول محرم به نام روز شعر و ادبیات آیینی و روز بزرگداشت محتشم کاشانی نامگذاری شده است.
کتاب «گنجینه چهرههای درخشان شعر و ادب و هنر اصفهان (از قرن پنجم تا عصر حاضر)»، به اهتمام استاد مصطفی هادوی (شهیر اصفهانی)، در سال 1396 توسط انتشارات پویان مهر، در 1432 صفحه رنگی به چاپ رسیده است.
سعید بیابانکی، داور و مجری اختتامیه جشنواره «شعر روحالله» عصر روز پنجشنبه در آیین اختتامیه این جشنواره اظهار داشت: شعر و ادبیات کهنترین و دیرینهترین هنر ایرانیان است، و شعر با زبان پارسی بیش از هزار سال قدمت دارد.
«داستان نخستین آشنایی من با خیام هرگز از خاطرم نمیرود. اول باری که با این پیر سپیدموی دیرینهروز آشنا شدم سیزدهساله بودم. درست یادم نیست که آن نسخه چاپی پاره پرغلط و بازاری رباعیاتش را کدام یک از یاران مدرسه به من داده بود اما یادم هست که با وجود سختگیری و دقتی که پدرم در کار تربیت و تهذیب من داشت، نتوانست از ورود این کتاب (که آن را سراسر کفر و شک و الحاد میدانست)به خانه ما (که آن روز جز بانگ نماز و ذکر قرآن در آن هیچ نبود) جلو بگیرد و مرا از داشتن و خواندن آن منع کند.»این مقدمه یادداشتی است که عبدالحسین زرینکوب نامدار و پرفرهنگ ایرانمان درباره خیام نیشابوری یا به قول خودش «پیر سپیدموی دیرینهروز» یا «پیر نومید بیباک» مینویسد.
روزی از محمد حسنین هیکل، نویسنده و روزنامهنگار مشهور مصری، پرسیدند شما مصریان با آن پیشینه درخشان فرهنگی چه شد که عربزبان شدید؟ گفت ما عربزبان شدیم برای اینکه فردوسی نداشتیم…»
این روزهای سال نویی تصمیم گرفتهایم سری به کانونها و مجموعههای فرهنگی بزنیم. نه اینکه تاکنون چنین نکردهایم؛ که اصلا ماهیت این صفحه چنین بودهاست …