به زمزمه بر بال بادِ پرهیاهوی این سال سخت از بیبرگی به سوی سرای شهیدان شتافتیم. هوا میخوش از عطر گس کاجهایی بود که شانهبهشانه اصفهان، قدقامتالآسمان گفتهاند. در میان خطوط سنگین زبان ارمنیِ حجاریشده بر سنگهایی که تاریخ زاد و وفات برخی از مهمانانش به قرن هجده میلادی میرسید، به جستوجوی مزار شش شهید، بر درگاه کوه گریستیم… .