اختصاصی- بحثی درباره استضعاف/

سخنرانی تاریخی سیدعلی اکبر پرورش در تحصن منزل آیت‌الله خادمی [متن کامل]

مستضعفینی هستند که مورد حمایت و رحمت پروردگار هستند. کدامین مستضعف؟ آن‌ها که اگر در زنجیر هستند، همچون شیر نیز می‌غرند؛ آنان که با صبر انقلابیشان، سینه‌ قهر دشمن را می‌شکافند، آن‌ها که به هیچ عنوان اجازه نمی‌دهند که دشمن با وسائل خود، آنان را از مدار منظومه‌ انسان و انسانیت خارج کند

مردم به این دولت رأی دادند، پای لرزش هم بنشینند

دیگر چیزی به حضور رسمی جو بایدن به عنوان رئیس‌جمهور منتخب مردم آمریکا در کاخ سفید باقی نمانده است. در کشور ما نیز سؤالات بی‌شماری در این باره مطرح است که با بایدن چه باید کرد؟ آیا او با دولت فعلی یا بعدی ایران مذاکره خواهد کرد؟ سیاست‌های ایران در قبال دولت جدید آمریکا چیست؟ و سؤالات دیگری که از دو طیف اصلاح‌طلب و اصول‌گرا پرسیده شده است. محمدحسن قدیری ابیانه دیپلمات اصول‌گرا و سفیر سابق ایران در استرالیا و مکزیک در گفت‌وگو با «اصفهان‌زیبا» از آینده روابط پرتنش میان ایران و آمریکا می‌گوید.

طبل توخالی «آرگو»

حالا که طبلش از صدا و آبش از آسیاب افتاده، وقتی به فیلم آرگو فکر می‌کنیم، چنانچه فیلم یادمان بیاید، احتمالا با خودمان می‌گوییم که «اصلا این چی بود؟» معنی مضمر در این «اصلا این چی بود؟» این است که چرا فیلمی راجع به این موضوع را اینطوری ساختند؟ چی داشت اصلا؟ چرا اسکار به آن دادند آن هم توسط میشل اوباما؟ و چنانچه کمی هم شیطان باشیم چیزی مثل این را هم از پس ذهن می‌گذرانیم: «فیلم واقعا فرصت سوزی کرد!» واقعیت آن است که فیلم آرگو برای اکثر مخاطبان ایرانی ناامیدکننده بود. نه پته‌ای بر آب می‌داد (که پیش از این بر آب روان نرفته باشد) که این طرف آن پته خیس را بر دارد و بر سر آن طرفی بزند و نه تحریف و توهین مبرهنی داشت که بیرق «وا فلانا» و «وا بهامانا» بالا برود و نه اصلا جزئیات زیادی از ایران در آن بود. کمی بعد هم کارگردانش در یک شوی تلویزیونی در مقابل یک روشنفکر و فیلسوف ملحد ضد دین، دفاع جانانه‌ای و پر شوری از مسلمین کرد و مجال حمله و طعن و تعنت را به خود تنگ‌تر.

روایت یک رویارویی

۱۳ آبان ماه در تاریخ معاصر ایران از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، زیرا با سه رویداد سیاسی بسیار تاثیرگذار پیوند خورده؛ سه رویدادی که دارای وجه مشترکی بودند و آن اعتراض به نفوذ قدرت خارجی در ایران و لزوم استقلال حاکمیت بود.پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ که آمریکا در وقوع آن سهم و نقش اصلی را بازی می‌کرد، به مرور حضور و تأثیرگذاری دولت آمریکا در سیاست‌ها و تصمیم گیری‌های کشور پررنگ‌تر و نمایان‌تر می‌شد، تا آنجا که پهلوی دوم گمان می‌کرد بدون پشتوانه و حمایت دولت‌های آمریکا و انگلیس هیچ امکانی برای بقا ندارد.