برای نخستینبار، زایمان طبیعی در آب با موفقیت در بیمارستان عیسی بن مریم (ع) اصفهان انجام شد.
عصر یک روز پاییزی سال 1400 است. مسیر یکی از خیابانهای قدیمی اصفهان را در پیش گرفتهام و از سمت خیابان کمالاسماعیل وارد شمسآبادی شدهام. خیابانی خوشمنظر با درختان چنار که در دوسوی خیابان قد برافراشته و به صف ایستادهاند. با خودم فکر میکنم ساکنان خیابان شمس آبادی چطور با این حجم از شلوغی و ترافیک در طول سال کنار میآیند؟ مگر میشود به این همه سر و صدا و رفتوآمد و ترافیک عادت کرد و آن را عادی دانست؟
زینب، مرضیه، محمد، پروانه و… اسمها پشتسرهم و یکنفس از دهانش بیرون میپرند و صدایش خیلی زود در حجمِ اتاقِ کوچک، ناپدید میشود تا غمِ چشمانش را به تماشا بگذارند: «زینب 32ساله بود و حامله. مرضیه فقط 30سال داشت. محمد 38 سال… .» بخش مراقبتهای ویژه بیمارستان عیسیبنمریم تا همین یک ماه پیش پُر بود از این 30سالهها؛ جوانهایی که تا پیش از اینکه کرونا برایشان شاخوشانه بکشد و روانه بیمارستانشان کند، ردپایی از بیماری و ناخوشی لمس نکرده بودند. زندگی شکل و شمایل دیگری داشت برایشان. تکتک سالهای آینده، قرار بود موعد رسیدن به آرزوهایشان باشد.