میز خالی مشاوران تخصصی در مدارس

تا آنجا که به خاطر دارم، وقتی دوران تحصیل ما در سال‌های پایانی دهه 60 شروع شد، هیچ‌گاه با کسی به‌عنوان مشاور آشنا نشدیم. تنها وقتی دانش‌آموزی در دوره نوجوانی با مشکلی مواجه می‌شد، دبیر هنر، پرورشی و قرآن، نقش مشاور را بازی می‌کردند و برخی از آن‌ها به دلیل رابطه خوبشان با دانش‌آموزان، سنگ صبور آن‌ها می‌شدند؛ اما کسی با تخصص مشاوره در کنار دانش‌آموزان نبود. در حال حاضر دانش‌آموزان به‌خصوص در سنین نوجوانی، به کسی نیاز دارند که متخصص مشاوره باشد، دانش‌آموزان را بشناسد، با آن‌ها ارتباط برقرار کند و برای مشکلاتشان راه‌حلی درست ارائه کند؛ اکنون جای خالی آن‌ها در کنار دانش‌آموزان، مشکلات را دوچندان کرده است.