آنچه در ادامه میخوانید، سخنرانی ماندگار مرحوم استاد سید علیاکبر پرورش در مسجدسید اصفهان است که پس از 46 سال، برای اولینبار توسط «اصفهانزیبا» منتشر میشود.
این روزها یکی از پرمشغلهترین وزرای دولت چهاردهم، وزیر آموزشوپرورش است که سیبل پرسشهای بیشمار بهارستاننشینان در راستای حل چالشهای معلمان قرارگرفته است.
سالهایی که نومعلم بودم و زیستشناسی تدریس میکردم، یک مهر، جلسه اول، قبل از اینکه بگویم مجتبی بنیاسدی هستم، دبیر زیست، از بچههای دهم تجربی امتحان میگرفتم.
یکی از نگرانیهای همیشگی والدین، موفقیت فرزندانشان در تحصیل است. یکی از عوامل تأثیرگذار در موفقیت و پیشرفت تحصیلی دانشآموزان چگونگی رفتار، واکنش و رابطه والدین با فرزندان است.
ریحانه را از کودکستان آوردم مدرسه. روی میز ظرف تغذیهاش را باز کرد و هویجهای خردشده را یکییکی بهنوبت میخوردیم.
معلم بود و خوشنویس و عالم دین؛ دستی در آتش خط داشت و قلمدانی به وسعت نوشتن تا آنچه را مینگارد به یادگار همیگذارد؛ یادگارانی که گاهی در جلوخان تکیهها و مساجد و حسینیههای روستاها و شهرهای بزرگ و کوچک هم رویت میشوند و پای آنها کتبه حبیبالله فضایلی سمیرمی نقش بسته است.
من هم هستم؛ جایی که دانشآموز پنجاه سال پیش شهرم، گراش، که حالا خود موسفید شده و پژوهشگر، و منطقهای او را استاد میخوانند، به بهانهای معلمهایش را دعوت کرده دفترش تا به یاد کلاسهای درس قدیم بخندند و شاید هم اشک بریزند.
سؤال را که از آخر کلاس شنیدم، منتظر بودم خانم معلم صاف و پوستکنده بگوید:
– نه دخترم، اشتباه میکنی.
امروز میخواهم در دنیای معلمی از دغدغهای صحبت کنم که در طول این هشت سال تدریس همیشه برایم مهم بوده و ذهنم را مشغول کرده.
کار باز هم به تجمع رسید. در آخرین روز از آبان ماه، جمعی از معلمان بازنشسته سال 1400 در اعتراض به نحوه اجرای رتبهبندی و همسانسازی کماثر در حقوقها مقابل مجلس شورای اسلامی تجمع کردند.
انگاری همین دیروز بود؛ سیزدهچهارده سال پیش را میگویم که سر کلاس دوم دبیرستان، معلم شیمی زیرلایهها و اوربیتالهای پرشده و نشده را روی تابلو مینوشت و ما جزوهنویسی میکردیم.
آخرین روزهای آبانماه را پشت سر میگذاریم و دانشآموزان درحال سپریکردن دومین ماه از سال تحصیلیشان هستند. مطمئنا سازوکار درس و مدرسه در این دوماه بهخوبی دست والدین، دانشآموزان و معلمان آمده است.