فروردینماه به نیمه رسید و وعدهووعیدها، اما محقق نشد. پیش از فرارسیدن سال 1400 سعید نمکی، وزیر بهداشت، نوید تزریق واکسن به یکمیلیون و 300 هزار نفر از گروههای پرخطر شامل کادر درمان، سالمندان و معلولان را داده و در گفتوگو با رسانهها بارها از افتخارآفرینی در عرصه تولید واکسن در سال جدید گفته بود: «در بهار ۱۴۰۰ قطب واکسن کرونای جهان میشویم.» با حلوا حلوا گفتن نمکی اما، کام مردم شیرین نشد و حالا و در شرایطی که دو هفته از آغاز سال نو میگذرد و روند ابتلا به ویروس کرونا سیر صعودی به خود گرفته، فرایند واکسیناسیون در کشور با سرعت لاکپشتی پیش میرود؛ هرچند گفته میشد تا پیش از نوروز 1400 چندین محموله واکسن به کشور وارد خواهد شد، اما ممنوعیت و کمبود واکسن در سرتاسر دنیا مانع از این اتفاق شد و ۵۰۰ هزار دز واکسن کرونا که ایران از هند خریداری کرده بود نیز به کشور وارد نشد و با ممنوعیت اجازه صادرات از سوی دادستانی این کشور فقط ۱۲۵هزار دز آن وارد ایران شد.
کشمکشها و واکنشها به خرید واکسن خارجی همچنان ادامه دارد؛ واکنشهایی که شاید اظهارنظرهای اخیر «مینو محرز»، عضو کمیته مشورتی ستاد ملی مقابله با کرونا که در روزهای گذشته در گفتوگو با روزنامه «جهان صنعت» به بیان آن پرداخته بود، آنها را چند برابر کرد و باعث شعلهورتر شدن آتش خشم کاربران فضای مجازی و انتقاد به انتخاب و خرید واکسن روسی از سوی مقامات ایرانی شد؛ چرا که این دانشمند شناخته شده که پروژه تولید واکسن ایرانی را هم اداره میکند، با لحنی تحکمآمیز درباره واکسن روسی که تاکنون از سوی سازمان جهانی بهداشت تأیید نشده است، اما به گفته کیانوش جهانپور سازمان غذا و دارو آن را تأیید کرده، گفته بود: «از چه زمانی سازمان غذا و داروی کشور جزو منابع بینالمللی شده؟
شیوع ویروس کرونا در جهان باعث شد قدرت، برنامهریزی، کنترل، مدیریت و توانایی ساختار دولتها به محک دوباره گذاشته شود. گویا این ویروس عالمگیر فرصت و تهدیدی است برای بازنگری در سیاست دولتها. قدرتی که همزمان بهسوی کنترل ویروس و کشف دارو در حال حرکت است. کنترل ویروس کرونا بهصورت مستقیم به سیاست مرتبط است. تنها قسمتی از کنترل ویروس کرونا به دانش پزشکی ارتباط مستقیم دارد، آنچه در کلیت آن و در سطح جهان در حال مشاهده هستیم، توانایی دولتها است، توانی که برآمده از سیاست است.