بررسی و واکاوی ایده ایران در آینه نظریه‌های چند متفکر

هویت مشترک ما ایرانی ها

ایران و ایرانی در طول قرن‌ها تمدن و تمدن‌سازی، یک زیست‌جهان اندیشه‌ورز و آرمان‌ساز بوده و همیشه، انسان را به گفت‌وگویی خردمندانه‌ دعوت کرده است؛ سرزمینی که در آن، خیال دستمایۀ ساختن شهرهای آباد در دل کویر شده و آرمان کمال، هرگز در برابر روزمرگی و زوال، تن به تسلیم نداده است.

چهارباغ پیوست فرهنگی متناسب با اصفهان ندارد

اگر رسانه‌ها و خبرنگاران حوزه فرهنگ و هنر اثرگذاری بیشتری داشتند، دست‌کم بخشی از این آسیب‌ها باید اصلاح یا برطرف می‌شد. نمونه روشن آن، وضعیت چهارباغ است.

مسیر دشوار منتهی به زندگی

ما، از بی‌برقی‌های دو ساعته‌ خودمان، می‌رویم به سمت خاموشی‌های پنج شش ساعته‌ کشور عراق. از آلاینده‌ها و ریزگردهای هوای شهرهایمان، می‌رویم به سمت آلاینده‌ها و ریزگردهای شدید آنجا.

از حافظه جنگ تا همبستگی فراملی

رابطه دو ملت ایران و عراق در طول دهه‌های گذشته، فراز و نشیب‌های بی‌سابقه‌ای را تجربه کرده است. طولانی‌ترین جنگ متعارف قرن بیستم میان دو کشور همسایه، پیامدهای عمیق انسانی، روانی و ساختاری بر جای گذاشت که به نظر می‌رسید تا نسل‌ها مانعی بزرگ در برابر همگرایی اجتماعی باشد.

استان اصفهان باتوجه‌به تنوع اقلیمی خود، ازجمله وجود مناطق کوهستانی، دشت‌های گسترده و نواحی کویری، از ظرفیت‌های متنوعی برخوردار است

گردشگری معدنی نوپا اما ثروت‌زا

با توجه به ظرفیت‌های گردشگری مرتبط با معادن و کانسارهای استان اصفهان، این نوع گردشگری را می‌توان در قالب گردشگری زمین‌شناسی یا به‌اصطلاح خارجی آن، ژئوتوریسم تعریف کرد.

یادداشت

اصفهان‌دوستِ شیرازی

مرحوم همایی شاعری اجتماعی بود و دغدغه فرهنگ و اصلاح آن را داشت و در تلاش بود تا عقب‌ماندگی فرهنگی ایران را جبران کند.

شناخت دشمن، حفظ وحدت و پذیرش میدان تقابل؛ سه محور اصلی پیروزی است

باید جنگ را باور کنیم

در برابر جمهوری اسلامی ایران، دشمنی‌ است که محوریت آن آمریکاست و در کنار آن، رژیم صهیونیستی، برخی کشورهای اروپایی و نیز سران بعضی از کشورهای عربی قرار دارند.

چرا آمریکا و چین وارد جنگ مستقیم نمی‌شوند؟

ماهیت واقعی منازعه پکن‌واشنگتن

یکی از پرسش‌های مهم در تحلیل مناسبات بین‌المللی امروز این است که چرا با وجود تشدید رقابت میان آمریکا و چین، این دو قدرت هنوز وارد جنگ مستقیم با یکدیگر نشده‌اند.

در رثای رهبران جان‌بخش

مرد نشسته بود توی اتاقک هدایا و نذورات حرم حضرت معصومه(س) و چشم دوخته بود به مانیتور روبه‌رویش. هر چند دقیقه یکبار هم اشک چشم‌های قرمز‌شده‌اش را با دست پاک می‌کرد و آه می‌‌کشید.

ماندن را نمی‌خواهم

با ذوق، عروسک را گرفتم و توی چشم‌های مصنوعی‌اش گم شدم. خیلی وقت بود دلم عروسک خواب و بیداری می‌خواست. عروسکی که وقتی دراز می‌کشید، چشم‌هایش بسته می‌شد و وقتی می‌ایستاد یا می‌نشست، چشم‌ها تمام باز می‌ماند.

ابتلا به حضور

یک نفر را می‌شناسم که اجازه ندارد به هیچ‌کدام از مراسم‌های وداع و تشییع برود. اجازه ندارد، نه به این معنی که بچه است و اختیار زندگی‌اش دستش نیست یا توانایی اداره خودش را ندارد. نه! زنی است بالغ و عاقل و توانمند.

ما آرام نخواهیم گرفت

دیروز، توی دفتر روزنوشت‌هایم نوشتم: «بالاخره امروز کمی آرام گرفته‌ام.» از روزی که قرار تشییع آقا جدی شد، تا همین دیروز، مثل مرغ پرکنده بودم. می‌دانستم که باید به مراسم برسم؛ اما چطورش را نه. می‌دانستم اگر نروم می‌ترکم.