ما آرام نخواهیم گرفت

دیروز، توی دفتر روزنوشت‌هایم نوشتم: «بالاخره امروز کمی آرام گرفته‌ام.» از روزی که قرار تشییع آقا جدی شد، تا همین دیروز، مثل مرغ پرکنده بودم. می‌دانستم که باید به مراسم برسم؛ اما چطورش را نه. می‌دانستم اگر نروم می‌ترکم.

تأملی درباره نسبت «تربیت نگاه» و «مهارت نگارش» در ادبیات واقع‌گرا در آستانه تشییع رهبر شهید

نویسندگان و تهدیدهای روایت تشییع

از رایج‌ترین سوءتفاهم‌ها در آموزش روایت‌نویسی این است که گمان می‌کنیم مسئله اصلی، نوشتن است؛ حال آنکه مسئله اصلی، دیدن است.

بازی رسانه‌ای به نفع جبهه مقاومت

هم‌زمانی برگزاری بزرگ‌ترین رویداد فوتبالی جهان با جنایات جنگی آمریکا و حضور تیم ملی ایران در این رویداد، درحالی‌که همه رسانه‌های جهان متوجه این رویدادند، ظرفیتی برای رسانه‌ای به نام پوستر ایجاد کرده است.

فوتبال زیر سایه نفت!

برای من مسئله فقط کنار هم قرار گرفتن جنگ و فوتبال نیست؛ مسئله این است که پشت این جنگ، یک حرص و طمع بزرگ برای نفت و قدرت وجود دارد.

تربیت در دل ماجراهای بزرگ تحقق می‌یابد

در روزهایی که کشور درگیر ماجرای بزرگی چون جنگ شده و صحبت از مردم مبعوث‌شده است، یاد مقاله «نسل جوان، نسل پیر» آقای برزگر می‌افتم که در دهه ۵۰ نوشت و نوجوانان متولد دهه ۴۰ را یعنی نسلی که انقلاب کرد و دفاع‌مقدس را رقم زد، توصیف کرد.

تحلیل «خطای محاسباتی» از منظر شهید بهشتی

این روزها بحث «خطای محاسباتی» مسئولان، به‌ویژه پس از پیام اخیر حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای که تأکید داشتند باید در محاسبه‌ها تجدیدنظر کرد، شایع شده است.

دو کلمه برای موسی

در میانه هیاهوی خبرهای داغ خردادماه، خبر برکناری دکتر موسی نجفی از ریاست پژوهشگاه علوم انسانی به گوش رسید. عده‌ای ضمن واکنش، مخالفت خود را نشان دادند؛ البته من از کیفیت مدیریت دکتر نجفی در پژوهشگاه اطلاعی ندارم که بخواهم دراین‌باره موضعی داشته باشم؛ اما خوب می‌دانم این عزل‌ونصب‌ها، ربطی به شایستگی‌ها ندارد و به‌اصطلاح، مسائل کلا سیاسی است.

امریکا به دنبال «معامله» است در حالی که ایران انتظار یک «توافق» را دارد

«معامله» یا «توافق»؟!

تحولات اخیر و تبادل آتش میان ایران و ایالات متحده، اگر با دقت و فارغ از هیجانات مقطعی تحلیل شود، ما را به این جمع‌بندی می‌رساند که چشم‌انداز یک «توافق پایدار» دست‌کم در چارچوب خواسته‌های حداقلی ایران، با موانع ساختاری جدی مواجه است.

نگاهی آسیب‌شناسانه به شعر آیینی و عاشورایی

مرثیه‌سرایی صرف محملی برای وادادگی است

شعر محتشم ویژگی‌های خاصی دارد. او مبانی علمی و مذهبی عمیقی داشته و اعتقادات قلبی‌اش را در قالب شعر سروده است. شاعر با خودش در بیان و گفتار صداقت داشته و شعرش از شعارزدگی خالی است.

مروری کوتاه بر تاریخچه اشعار آیینی شعرای اصفهان

بالیدن همیشگی شعر آیینی در دامن ادبیات فارسی

ادبیات یا شعر آیینی بیانگر جلوه‌های اعتقادی و ایمانی هر فرد در قالب شعر و نثر است. ادبیات فارسی در طول تاریخ از شعر آیینی خالی نمانده؛ ‌زیرا اغلب شعرا انسان‌های باورمندی بوده‌اند و برحسب مورد به شخصیت‌ها یا آموزه‌های دینی توجه کرده و در قالب‌های گوناگون شعر، از قبیل غزل و قصیده و مثنوی، اشعار آیینی سروده‌اند.

چراغ آخر خانه هم خاموش شد!

و پناه بر خدا از اندوهی که عصاره جان را می‌مکد و آدم می‌شود ساقه‌ای سست و ناتوان. توان برای ایستادن تمام می‌شود و ناگهان ساقه جوان در خاک می‌غلتد.

یکسال گذشت و فرداهایی که به فاطمه و مجتبی نرسید!

بعضی خبرها همان روز تمام نمی‌شوند. در تقویم می‌مانند، در حافظه شهر جا خوش می‌کنند و هر بار که تاریخشان از راه می‌رسد، دوباره زخمشان را نشان می‌دهند.