به گزارش اصفهان زیبا؛ همیشه از دست دادن بزرگان و اساتید عرصه فرهنگ و هنر برای شاگردان، مردم و هنردوستان و هنرمندان اتفاقی تلخ است. همین چند وقت پیش بود که مردم اصفهان پیکر استاد فرشچیان را روی دستان خود تشییع کرده و این چهره دوستداشتنی را سوی آرامگاه خود بدرقه کردند.
اتفاقی که نه تنها برای مردم اصفهان، بلکه برای همه ایرانیها ناراحتکننده بود. هرچند راه و مسیر استاد فرشچیان ادامه دارد و اساسا جنس هنر او مانا و پویا است؛ اما فقدان ایشان برای مردمی که او و آثارش را عاشقانه دوست داشتند و به حضور گرم ایشان در عرصه فرهنگ و هنر عادت داشتند؛ اتفاقی ناگوار است.
اصفهان بهعنوان پایتخت فرهنگ و هنر، شهری مملو از چهرههای سرشناس و اساتید برجسته است که بسیاری از آنها در رشته خود صاحب سبک و مکتبی ویژه اند. استاد هوشنگ جزیزاده نیز یکی از اساتید بزرگ عرصه نگارگری و مینیاتور است که خبر درگذشت ایشان، جامعه هنری و شاگردان پرشمار ایشان را تحت تاثیر قرار داد.
استاد هوشنگ جزیزاده با بیش از 70 سال سابقه هنری، شاگردان زیادی را تربیت کرد که اکنون هر کدام در رشته هنری خود مشغول تدریس و آموزش نسل جدید هنر هستند. درواقع رابطه استاد جزیزاده با شاگردان و اهالی هنر بسیار متواضعانه و پدرانه بود و به همین علت درگذشت ایشان دلهای زیادی را غمگین ساخت. همچنین شخصیت استاد جزیزاده بسیار فعال و خلاق بود و این دو ویژگی ایشان باعث شد حضور بسیار موثری در عرصه فرهنگ و هنر کشور داشته باشد.
استاد امیر هوشنگ جزیزاده متولد 7 اردیبهشت 1312 شمسی، طی هفت دهه فعالیت مستمر در زمینه فرهنگ و هنر اصفهان، تا جایی پیش رفت که توانست نشان درجه یک هنر که جایگاهی بسیار مهم و خاص در بین هنرمندان است را کسب کرده و از این مهمتر، موفق شد نام خود را در کنار اساتید بزرگ تاریخ هنر اصفهان و ایران ثبت کند.
امیر هوشنگ جزیزاده در زمینه تعداد اثر و همچنین سبک هنری خود، یکی از بزرگترین هنرمندان اصفهانی است که موفق شد در عرصههای نگارگری، مینیاتور و نقاشی هنر خود را به اوج برساند. همچنین این پیرمرد دوستداشتنی و هنرمند، در رشتههای هنری دیگری همچون طراحی فرش، کاشی، سرامیک و صنایع دستی چوبی و فلزی نیز آثار گرانبهایی را خلق کرد. در این بین، دو هنر تماما ایرانی و اصیل طراحی فرش و نگارگری برای استاد جزیزاده بسیار محبوبتر بودند. آنگونه که این دو هنر را معشوقه خود میدانست و همواره از عشق و انگیزه خود برای خلق و ساخت آثار نو حرف میزد. انگیزهای که به شاگردان ایشان نیز منتقل شده و هر کدام نمایشگاهها و رویدادهای متعددی برپا کرده و شوق و اراده خود را مدیون این استاد متخصص میدانند.
سبک هنری استاد جزیزاده، ترکیبی از سنت و اصالت ایرانی و شیوههای نوین هنری جهان بود و همین ویژگی باعث شد تا آثار ایشان مورد اقبال و توجه نسلهای گوناگون قرار بگیرد. استاد جزیزاده همواره معتقد بود هنر باید پیام، روح و تجربه زیسته را منتقل کند و نه صرفا تقلید از سبک های گذشته باشد. همچنین او معتقد بود آموزش هنر، تنها انتقال تکنیک نیست، بلکه پرورش نگاه و ذهن خلاق هنرمند نیز اهمیت دارد. این جملات نشان از عمق تیزبینی و تجربه این معلم هنرمند دارد که توانست علم و هنر خود را بهخوبی به چندین نسل هنر اصفهان منتقل کند. نکته جالب اینکه استاد بدرالسما درباره شخصیت معلمگونه استاد جزیزاده اینگونه میگوید: «او به ما آموخت که هنر فقط به تصویر کشیدن نیست، بلکه نمایش زندگی، رنج، عشق و زیبایی است. استاد جزیزاده معتقد بودند اگر نقاشیات تنها زیبا است، اما حرفی برای گفتن ندارد، درک نشده است…!» این جملات حقیقتا ارزش پردازش و توجه زیادی دارند و نباید ساده از کنار آن گذشت. چراکه استاد جزیزاده سالها تجریه استادی و معلمی داشته و الگوی مهمی برای سایر اساتید عرصه فرهنگ و هنر محسوب میشوند.
یک رویداد بسیار مهم که مدتی قبل در اصفهان برگزار شد، مراسم بزرگداشت ویژه استاد جزیزاده و رونمایی از کتاب «کمال حسن» و مستند «بهای عشق» بود که توانست بخش کوچکی از حق این استاد بزرگ هنر نصف جهان را ادا کند. در آن مراسم از کتاب «کمال حسن» که شامل گزیده آثار استاد جزیزاده بود رونمایی گردید و همچنین زندگی و زحمات این استاد نگارگر در مستند «بهای عشق» به تصویر کشیده شد. درسی که از این مراسم و سپس درگذشت استاد جزیزاده میتوان گرفت این است که از جنس این رویدادها باید برای هنرمندان و اساتید پیشکسوت به تعداد بیشتری برگزار گردد و شخصیت و هنر این بزرگان تبدیل به الگویی قابل لمس برای نسل جدید هنر شود، پیش از آنکه از بین ما بروند.
همانند استاد هوشنگ جزیزاده، اساتید برجسته متعددی در این مدت از میان ما پر کشیدند و تنها آثار درخشان و یاد و نام نیک آنها باقی ماند. بدون شک وظیفه حوزه هنری، دانشگاه هنر و دیگر مراکز فرهنگی شهر اصفهان این است که از وجود بابرکت این اساتید، در زمان حیات ایشان بیشترین استفاده را در جهت ارتقای فرهنگی و هنری جامعه ببرند. با این وجود، پس از درگذشت این اساتید نیز باید برنامهای مشخص و حسابشده برای زنده نگه داشتن نام و راه ایشان طرحریزی شود. هرچند متاسفانه نسبت به بسیاری از اساتید هنرمند در زمان حیاتشان کم توجهی رخ میدهد؛ اما با این حال نباید پس از درگذشت این هنرمندان بزرگ نیز، خانواده، آثار و سبک هنری آنها را فراموش کرد…
