همیشه همه علاجها در وطن نیست! گاهی در شرایطی مانند هفتههای گذشته که سرزمین ما در یک جنگ تمام عیار و چند جانبه قرار گرفت، یک تبیین جهانی هم لازم بود تا بتوان موضوعات داخل کشور را برای مردم و جوامع جهانی روشن کرد. اما لازمه این تبیین چه بود و چرا این بار هم کاریکاتور وارد میدان شد؟
همیشه از دست دادن بزرگان و اساتید عرصه فرهنگ و هنر برای شاگردان، مردم و هنردوستان و هنرمندان اتفاقی تلخ است. همین چند وقت پیش بود که مردم اصفهان پیکر استاد فرشچیان را روی دستان خود تشییع کرده و این چهره دوستداشتنی را سوی آرامگاه خود بدرقه کردند.
هنر خوشنویسی همچون هنری مادر است که رشتههای هنری گوناگون از دامان آن رشد کردهاند. اصفهان یکی از مهمترین پایگاههای تاریخی خوشنویسی بوده و در قلب خود گنجینهای اصیل از این هنر را نگه داشته است.
هفت روز از درگذشت پیرمرد با صفای هنر ایران زمین گذشت؛ مردی که با دستان هنرمند خود توانست حافظه دیداری مردم شهر خود و حتی سایر فرهنگها و نواحی گوناگون را پر از رنگ معنویت سازد.
معلم بودن به معنای صاحب علم بودن نیست! گاهی اوقات اساتید زیادی را میبینیم که سواد بینظیری دارند، اما هرگز معلم خوبی نیستند. معلم کسی است که بتواند سواد خود را به دیگری انتقال دهد.
آسمان آبیِ شهر، این بار نه با قلمموی آبیِ استاد، که با اشکهای بیاختیارِ عاشقانش نقاشی شده بود. دیروز اصفهان، نه یک هنرمند، که پدری مهربان را بدرود گفت؛ پدری که روحش با رنگها عجین بود و قلبش با تپشهای هنر میتپید.
استاد محمود فرشچیان را باید هنرمندی دانست که در آسمان نگارگری ایران، ستارهای یگانه و ماندگار است. او نه تنها میراثدار هنر کهن ایرانی است، بلکه در پرتو ذوق، خلاقیت و بینش توحیدی خود، به این هنر جانی تازه بخشید.
اربعین امسال هم آمد و رفت. اما باید در نظر داشت که رویداد اربعین حسینی، مثل بسیاری از رویدادهای مهم اسلامی و حتی جهانی، همواره ابعاد گوناگونی دارد که میطلبد عمیق به آن نگاه شود.
آدم دوست دارد گاهی چشم ببندد و فقط گوش کند؛ گاهی موسیقی، گاهی قصه، گاهی درد و دل و البته گاهی سکوت! یک زمانی رادیو تمام این آواها را به ما هدیه میداد، اما اکنون هزاران راه کوچک و بزرگ برای شنیدن صدا پیدا کردهایم و هزاران راه برای نشنیدن رادیو…!
چشمان آدمی تشنه است و تنها چیزی که آنها را سیراب میکند، تماشای نور مطلق است؛ نوری که گاه در ضمیر انسان یافت میشود و گاه در گوشهای از جهان، که محضر دوستان خدا بوده است.
هنر «کاریکاتور» همواره برای جهان سیاست و رخدادهای اجتماعی، شگفتانههای ماندگاری داشته است؛ از روزنامهها و اعلامیهها گرفته تا مجلهها و نشریههایی که در دل خود انواع و اقسام کاریکاتورهای سیاسی، اجتماعی و اقتصادی را به نمایش میگذاشتند.
چند روزی است که دیگر «جنگ» موضوعی حاشیهای و محدود به خاطرات و عکسها و فیلمها نیست. ما با هر صدای شلیک پدافند، غرق هیجان میشویم و با هر خبر ناگوار غمگین!