به گزارش اصفهان زیبا؛ در جنگ دوازدهروزه، شاهد همدلی و اتحاد اجتماعی بودیم. دشمن، جنگ را موقتا متوقف کرد تا هم تجهیزات نظامیاش را تقویت کرده و هم مهمتر از آن، مقاومت مدنی را به تسلیم وادار کند.
حوادث دیماه ۱۴۰۴ برای تحقق همین هدف شوم بود و البته منجر به دو اتفاق تلخ و شیرین شد: تلخ اینکه، بخشی از جامعه، گرفتار پیامدهای فکری و روانی فتنه شد و اکنون هم ممکن است ادامه جنگ را با بیتفاوتی دنبال کنند یا حتی رفتار غلطی از خود نشان دهند؛ اما بخش شیرین ماجرا اینکه، در راهپیماییهای ۲۲دی و بهمن، مردم عزیز ایران نشان دادند که هوشیارتر شدهاند. رشد دههادرصدی جمعیت راهپیمایی به این معناست که حوادث دیماه در بخش چشمگیری از جامعه، هوشیاری ایجاد کرده است.
نکته اینجاست که این جمعیت ۲۰میلیونی، اکنون آمادگی دارند برای رویارویی با تهدیدها، در میدان باشند. وضعیت کنونی، اقتضا دارد که حماسه حضور مردم، مداوم و مستمر باشد. قدرت اجتماعی بخش مهمی از قدرت این جنگ است. تابآوری اجتماعی برای یک جنگ بلندمدت، نیازمند تقویت زیرساختهای مردمی مثل مساجد است. این جمعیت، باید برای مسائل بلندمدت جنگ برنامهریزی و تقسیم کار کند. حفظ آرامش جامعه، تقویت فضای معنوی، شناسایی نیازهای معیشتی محله، تبیین وضعیت برای مردم، مقابله با تخریبگرها و… به حضور مستمر مردمی نیاز دارد.
اصولا با نگاه به مبانی قرآنی هم به ضرورت این جایابی دوباره نیروهای مردمی پیمیبریم. نصرت الهی درگرو صبر واستقامت مؤمنان و خالینکردن میدان است. نمایش این حضور هم برای زمینیها حکایت دارد و هم برای آسمان؛ بنابراین نباید اسیر جنگ روانی شد و خانهنشینی پیشه کرد.
باید حضور ۲۲بهمن، این بار و در ادامه جنگ چهارده (12+2) روزه به یک حضور مداوم تبدیل شود.
