ضعف‌های نظام آموزشی در ایران چیست؟

به گزارش اصفهان زیبا آنلاین در بخشی از این برنامه، پنل تخصصی یونسکو با موضوع «آموزش و سلامت کودکان در شهر» برگزار شد و سخنرانان دراینباره توضحاتی را بیان کردند. مریم شعبان دبیر این پنل تخصصی در ابتدا بر ضرورت ارائه مفهومی مشخص از کودکی تاکید کرد و توضیح داد: «در ایران هنوز معنا و مفهوم مشخص و ثابتی از کودکی وجود ندارد. از نگاه شرع کودکی از قبل از تولید آغاز می شود و برای دختران و پسران به ترتیب تا سن 9 و 15 سالگی ادامه دارد. در تعریفی دیگر کودکی از قبل از تولد تا سن 15 سالگی برای دختران و پسران دانسته شده و در تعریفی دیگر نیز کودکی را از بدو تولد تا سن 18 سالگی می دانند. بنابراین بر اساس همه این تعاریف می توان کودکی را از قبل از تولد تا سن 18 سالگی لحاظ کرد.»
عضو کرسی یونسکو توسعه و سلامت دانشگاه تهران در ادامه دو رکن آموزش و سلامت را حاصل همه مطالعات انجام شده از سوی محققان و پژوهشگران حوزه کودک دانست و گفت: «نتایج نشان می دهد که تا وقتی در این دو حوزه مشکلات کودکان حل نشده، گام های بعدی بی اثر است. در ایران نیز سلامت و آموزش کودکان هنوز با معضلاتی جدی مواجه است و نیاز به اقداماتی اساسی و پایدار دارد.»
پس از آن رایحه مظفریان از فعالان حوزه آموزش کودک توضیحاتی را درباره نقش نظام آموزش و پرورش در حل معضلات آموزشی کودکان و ضعف‌های این نظام در ایران بیان کرد. او با اشاره به اینکه نظام مکتب خانه‌ای در گذشته تنها بر انتقال فراوان دانش به کودکان تاکید داشت، گفت: «این سیستم رفته‌رفته تغییر کرد و در مدارس امروز به استفاده از دانش رسید. اما متاسفانه هنوز در برخی از مدارس انتقال فراوان دانش یک ارزش محسوب می‌شود و آموزش بر اساس معلم محوری در حال انجام است. یعنی دانش‌آموز محتویات آموزشی خود را درست تا دقایقی بعد از امتحان در ذهن دارد و بلافاصله بعد از امتحان آنها را فراموش می‌کند.»
به گفته او، در چنین نظامی خلاقیت جایگاه و نقش چندانی ندارد و دانش آموزش انگیزه‌ای برای یادگیری عمیق نخواهد داشت.
موضوع تامین سلامت کودک محور سخنرانی فاطمه پیغمبری سومین سخنران این پنل بود. او با بیان اینکه وضعیت مطلوبی از تامین سلامتی کودکان در ایران وجود ندارد، گفت: «یکی از ارکان مهم سلامت کودکان ایجاد شرایطی شاد با استفاده از مولفه هایی مانند موسیقی، رنگ، نورپردازی، طراحی و… در فضاهای شهری است که متاسفانه آنچنان که باید در محیط شهرهای ما دیده نمی‌شود.»
او به آموزش و آگااهی لازم درباره خطوط قرمز روابط کودکان با اطرافیان آنها به عنوان موضوع مهم دیگر در تامین سلامت کودکان اشاره کرد و افزود: «کودک ما باید بداند تا چه حد می‌تواند به دیگران اجازه بدهد به او نزدیک شوند و دیگران مجاز به انجام چه رفتارهایی با او هستند. درحالی‌که متاسفانه نه تنها کودکان بلکه بسیاری از پدران و مادران در ایران با چنین موضوعی بیگانه هستند و اصلا صحبت کردن درباره آن را نمی‌پسندند!»
پیغمبری، کودکان کار، تنبیه و تعرض به کودکان، آزارهای جسمی، تفاوت های تربیتی، نگاه‌های تبعیض‌آمیز میان کودکان دختر و پسر، کودک کُشی و… را از جمله موضوعاتی دانست که نه در آرمان شهر کودکان بلکه در یک جامعه عادی و سالم اموری بدیهی و ابتدایی محسوب می‌شوند و از حقوق اولیه انسانی برای زیست سالم کودکان به شمار می‌روند.